Een kijkje door de luiken van de dok en in de gebruiksaanwijzing van de patiënt…

Protocollen en regeltjes…studieboeken en droge theoriestof… Interessant en leergierig stort je je er volledig in! De basis moet goed zijn, dat is het halve werk! De kunde verkrijg je door de harde feiten in je brein te stampen. Informatie opslurpen zodat het een goed passende winterjas wordt! En dan komt de praktijk, ervaring op doen. Je denkt dat je al een heel eind op weg bent, wat absoluut waar is, maar tegelijkertijd ook weer niet! Zonder theorie kun je niet en al helemaal niet in de zorg… Nee, jaren van colleges en keiharde studie is een must in het geneeskundige vak om je tot een goede arts te ontwikkelen! Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is de praktijk…
Ondertussen vast blijven houden aan de regels en protocollen, daarnaast ook lichtelijk freestylen in de omgang met patiënten! Het is bijna jongleren in je vakgebied…
Ik zie het als leren autorijden…je leert de basis van de instructeur en de theorie uit de boeken. Je weet de regels en je houdt je eraan, maar aan de manier waarop je rijd en routine krijgt komt een klein beetje van je eigen sausje…

Een kleine twee weken geleden… Een moment wat ik in mijn ziekzijn vaak tegenkom…
Nadat mijn bekkenholte weer was gespoeld op de endoscopie afdeling, had ik hele nare buikpijn en bekkenpijn! Dit bleef door jengelen, maar halloohooo er was ook weer heel wat gebeurd in dat lijf en zeg nou zelf…spoelen in een pas geopereerd gebied, is verre van een zenbeleving ondanks de verdovende middelen! Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, toen ik mijn roes deels had uitgeslapen, om vervolgens thuis weer verder op die dronkenroes door te tuffen. Helaas sliep ik weinig en voelde ik me steeds slechter met het uur, daarnaast begon mijn temperatuur te stijgen. Koorts! In overleg met manlief besloten we geen tpv aan te koppelen, omdat dat niet mag boven de 38.5 en de volgende dag zouden we contact opnemen met mijn arts.

’S Nachts klierde de temperatuur verder door naar bijna 40 graden, maar door de nawerking van de dormicum ( de roes die je onverschillig, onoverwinnelijk en voor de dooie dood niet bang maakt) werd ik daar niet zo gestrest van. De pijn die ik had vond ik lastiger, ik kon bijna niet omdraaien in bed en had het gevoel of zat er een hakselaar in mijn buik en bekkenholte huis te houden! Pijnstilling, lees alleen paracetamol, gaat bij mij via de tpv-lijn…ik heb immers geen rectum meer dus daar een zetpil in stoppen gaat niet meer. Via het stoma is ook geen optie, want dan kan ik net zo goed een zetpil in mijn oor douwen, de uitwerking is hetzelfde…geen dus! Tabletten in stukjes of oplossen gaan er meestal net zo hard weer uit als dat ze er in zijn gegaan, dus ook dat is geen optie. Maar goed, de nawerking van de roes, de pijn en de gedachte om midden in de nacht aan het infuus te gaan hangen met zijn steriele handelingen, maakten de aantrekkelijkheid van die actie steeds minder. En toch zei mijn gezonde verstand dat die koorts naar beneden moest!

Mijn adem voelde inmiddels als een bloedhete Saharawind in mijn neusgaten en mijn huid veranderde bijna in gefrituurd kippenvel! Strompelend trotseerde ik de trap naar beneden op zoek naar PCM…zo zachtjes mogelijk om manlief die inmiddels buiten mijn weten om zijn arendsoog en molsoren allang op scherp had staan, niet wakker te maken! Ik vond twee tabletten en verpulverde ze en nam ze stap voor stap in slowmotion in…de eerste reeks ging er weer uit, maar de volgende ronde bleef deels binnen! Even twijfelde ik nog… zouden we toch maar beter naar de spoedeisendehulp gaan? Snel schudde ik mijn hoofd! Vier uur ’s nachts…dan nog uren op de spoed doorbrengen en dan uiteindelijk opname. Die paar uurtjes zou ik thuis ook wel kunnen volbrengen en morgenvroeg zou mijn eigen arts ook weer in het gebouw aanwezig zijn. Korte lijnen en gelijk overleg. Daarnaast zou manlief in ieder geval nu nog iets van slaap kunnen krijgen in deze woelige en vooral voor mij warme nacht! Uiteindelijk vond ik nog ergens wat slaap, maar in de ochtend werd ik nog steeds kokend heet wakker…temp 39 graden. Manlief belde gelijk… Daarna werden we al snel teruggebeld en hopla retourtje zoveel, naar mijn tweede huis. Tas gepakt en wegwezen…

Bij opname komt er altijd eerst een arts bij je die je onderzoekt en vragen stelt. Ook nu en daar was dus ook gelijk de opmerking waar ik naartoe wil in dit verhaal… “Ik zie een niet-ziekogende-vrouw, helder en adequaat! Op zich is dat leuk om te horen…maar toch heeft dit een kanttekening! Om het beeld compleet te krijgen, doen ze bloedonderzoek, iets wat bij mij vaak magisch mooi blijft…vaak dan hè! Lichamelijk onderzoek en nog wat dingen, vandaar uit komt een conclusie en voilà de inschatting hoe ziek je bent is compleet! Logisch, want dat heeft men geleerd en over het algemeen werkt dat! Maar in mijn geval is dat uiterlijke een dikke vette instinker, wat na al die jaren nog steeds veel frustraties oplevert! En dan vooral bij mij…

image

Hoe vaak ik niet heb gehoord uit de mond van een arts op de spoed, of een zaalarts dat ik een niet-ziekogende-patiënt ben is inmiddels ontelbaar en inmiddels ben ik op een punt aanbeland dat ik het ook nog eens begrijp. Maar dat wil niet zeggen dat ik het logisch vind om er blind op te varen. Mijn eigen arts ziet zo hoe het zit en nog een aantal andere artsen, want die kennen me en dat geeft veel rust. Daarnaast beschikken sommige onbekende artsen van nature over een “ik kijk verder en ik prik zo door die buitenkant heen” ingebouwd systeem en die zijn geboren om arts te worden. Oké, of ze zijn in opleiding bij mijn arts geweest, want die beschikt over diezelfde gave! Maar dat energieslurpende “verdedigen” tegenover de meeste onbekende artsen maakt je soms murw! En dat ik ze dan ook nog begrijp maakt het nog lastiger!

“Ook op deze dag was ik ’s ochtends opgestaan met mijn koortsige en pijnlijke lijf en had ik me dapper onder de douche gesleurd. Ik houd nu eenmaal van lekker ruiken en fris en schoon, daar verandert ziek zijn bij mij persoonlijk niets aan. Daarna had ik mijn haar laten drogen en mijn stylingsmeersels erin verwerkt, met als resultaat dat mijn haar zoals anders zat in coupe ala mij, daar waar ik me prettig bij voel! Mijn glanzende koortsogen zou ik ook nog even onder handen nemen, maar de vermoeidheid maakte dat ik geen zin had in de eyeliner. Mijn zwarte potloodje en mascara kreeg ik wel voor elkaar en de wenkbrauwen waaierde ik netjes in de pas geëpileerde vorm. Ik keek in de spiegel en de koortsrush over mijn neus en wangen, deden mijn normaal zo bleke huid zowaar zonnig en gezond lijken. Wat nou ziek, vechten Buisman! Ik schakelde mijn cynische humor knop in en de struisvogelstand die ik zo lief heb trok ik als mijn secondskin aan!”

Als ik het zo schrijf denk ik, waarom nou juh? Maar geloof me, het is te verklaren…

*Weet je onbekende dokter…ik begrijp het! Ik begrijp echt dat als je mij ziet verschijnen als zieke patiënt op je afdeling, dat je denkt…goh dat valt me 100 punten mee! Oogt pittig, lacht nog steeds en beweegt zich voort! Ze is helder en etc… Maar wat ik u wil meegeven is, kijk verder buiten wat u ziet en hoort… Ieder mens is uniek en verschillend, ook in het dragen van ziek zijn en vooral op momenten dat ze heel ziek zijn! Vraag waarom en je zult soms versteld staan van het antwoord! Want waar haal ik de energie vandaan om met hoge koorts en helse pijn, nog mascara op mijn ogen te smeren, een lach op mijn gezicht te toveren en koste wat kost mijn pijnlijke derrière in een skinny jeans te proppen! Waarom ziet mijn gezicht er niet getekend en verwrongen van de pijn uit en blijf ik gewoon de ratelende spraakwaterval? Ik ben verre van een action-hero met buitenaardse krachten dus dat is het niet!
Graag zou ik dat toelichten en vooral op zo’n moment, maar die energie heb ik op zo’n moment niet meer en u vraagt er niet naar! Als ik wel verwoede pogingen doe om het duidelijk te maken, onderbreekt u mij met tegenvragen, wat ook weer logisch is maar daardoor raak ik door mijn energiegebrek de draad kwijt en denk vervolgens ach laat maar… En toch nu ik hier zo zit, wil ik het eens uitleggen…

image

Ik ben al jaren ziek en bezit een heel moeilijk en ingewikkeld lijf. Een lijf met een gigantisch vraagteken op de rug, een lijf wat zijn eigen leven leidt en een kei is in verstoppertje spelen! Een lijf wat mij veel onzekerheid bezorgd en me vaak retour stuurt richting het ziekenhuis! Ook dus afgelopen keer! Ik ben bang, ook al lijkt dat misschien niet zo, maar dat is schijn! Ik ben een controlfreak geworden en tegelijkertijd ook weer niet. De afgelopen jaren heb ik steeds meer moeten inleveren en heb ik blindelings moeten vertrouwen op artsen! Steeds meer een stuk van mijn controle en grip op mijzelf moeten laten varen…inleveren en weer moeten incasseren! Diepe dalen ben ik doorgegaan en iedere keer heb ik het weer gered om eruit te klimmen! Godzijdank heb ik van nature een positief karakter, maar dat heeft met bang zijn niets te maken. Ook beschik ik over een switchknop, die ik koester want die zorgt ervoor dat ik kan blijven vechten en me door die bizarre situaties heen sleept! Mijn lijf leeft een eigen leven…daarbij gaat het je echt niet in de kouwe kleren zitten, als je na een rectumamputatie tegenslag krijgt en abcessen cadeau krijgt in de bekkenholte als afscheidspresentje, ook al ben je door je voorgeschiedenis voorbereid op tegenslag. Je wordt behandelt voor de tegenslag maar dat lijkt in mijn lijf nog niet voldoende te zijn, want eigenwijs dat is het dan weer wel. Ondertussen blijft het tussen je oren keihard vechten om er grip op te krijgen, positieve vibes te blijven sturen en toch beland je na die vier weken opname continue weer op de seh! Niet te sturen helse pijn, zeg je met een flauwe glimlach! Pijnscore vraagt de spoedarts…een acht meneer… Je wordt verbaasd aangekeken. En dan zit je er zo bij? Ik knikte resoluut! Ik doe een zes zei de spoedarts abrupt, want dan zit je er niet zo bij! Mijn mond viel open van verbazing…

image

Weet je onbekende dok… Als ik hoge koorts heb en helse pijn dan ben ik bang, maar ik word tegelijkertijd strijdvaardig! Ik word boos op de angst want dat wil ik niet voelen en dan ga ik mindfucken!! Want als ik zo’n helse pijn heb, red de cynische humor mij om nog iets van allert te blijven…als ik me eraan overgeef…dan verlies ik mezelf…of ga ik ten onder! Ik kan niet hysterisch op de grond gaan liggen gillen en schreeuwen…het lost niets op en ik maak andere mensen om me heen angstig. Daarnaast heb ik de afgelopen jaren geleerd wat pijn incasseren is en ontwikkel je een soort van veerkracht in het opvangen. En dat ik gewoon door blijf praten is eigenlijk ook niet vreemd, zolang ik praat ben ik er immers.. En wat denk je van de mascara…zolang ik mezelf iets minder ziek kan laten uitstralen dan doe ik dat. Wat denk je wat ik zie als ik in de ochtend mijn bed uitrol na een slopende nacht met pijn. En wat denk je dat er in mijn hoofd omgaat als ik de thermometer richting de 40 graden zie stijgen? Ik ben niet gek natuurlijk en weet vaak teveel! Ik ben gevormd de afgelopen jaren in het ziek zijn, heb keihard moeten vechten, heb mensen naast me gillend zien sterven terwijl ik zelf geen kant op kon en wie geeft me de garantie dat dat mij niet kan overkomen… Ik heb me wekelijks op moeten laden om de meest barbaarse onderzoeken en ingrepen te moeten ondergaan en meestal ging ik ze met een lach tegemoet, om het te kunnen doorstaan! Niet nadenken gewoon doen! Het moet!! Weet u…eigenlijk is het één grote mindfucking poppenkast om te overleven in dit bizarre leeg slurpende ziekteproces en zolang ik daar zelf mee op de been blijf en mijn angst daardoor onder controle houd, zal ik daarmee doorgaan! Ik kan niet anders en weet dat het voor zulke situaties zorgt, maar dit is gewoon ik! Ik weet dat dit mijn grootste kracht is en tegelijkertijd is het dus mijn grootste valkuil…

Ik begrijp dus heel goed, dat dit verwarrend voor u kan zijn onbekende arts die aan mijn bed komt… En ik begrijp heel goed dat je leert dat je moet observeren op uiterlijke kenmerken. Maar wat ik u wil meegeven, kijk in zulke gevallen verder dan wat uw ogen zien… Spring eens buiten uw lijntjes van bijna onmogelijk en laat eens een vernieuwende blik over de patiënt gaan, vraag eens als u de conclusie niet-ziek-ogende-patiënt trekt waarom dat zo kan zijn… Absoluut niet om u de les te lezen! Integendeel zelfs! Ik gun u de status uitstekende menselijke arts. Een arts waar een patiënt zich vertrouwd bij voelt, maar vooral waar de patiënt zich niet onbewust bij hoeft te bewijzen! Dat scheelt heel veel energie en frustratie, welke je beter kan besteden om weer zo’n dal te overleven!

Want niets is immers wat het lijkt… als je uiteindelijk door mijn buitenkant kijkt, door die laag mascara, de cynische galgenhumor en de netjes gestylde haren, zie je iemand die bang is en verwoede pogingen doet om weer tegenslag te overwinnen. Die de angst niet makkelijk durft uit te spreken, want dan is het tastbaar. Die zichzelf oppimpt om haar eigen brein te mindfucken want wat je niet ziet is er immers niet. Uiteindelijk zal ook mijn lijf duidelijk maken hoe het zit en zal ik ook tranen met tuiten huilen en uitspreken dat ik bang ben voor wat er komen gaat!! En die skinny jeans…? Dat heeft een ondersteunende reden!! Geloof me, drains in je derrière zijn verre van comfortabel, maar dat is weer een heel ander verhaal…

image

Dus beste onbekende dok…zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…ook al begrijp ik dat dat heel lastig is iedere keer! Niet speciaal voor mij, maar doe het dan voor andere patiënten en niet geheel onbelangrijk ook voor u zelf! Je krijgt nu eenmaal geen handleiding bij patiënten en beschouw dit dan maar als een cadeautje van mij voor u! Een paar kleine lettertjes uit de handleiding! Handle with care….

Getagd op:                                

4 thoughts on “Zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…

  • oktober 5, 2016 op 6:57 pm
    Permante link

    Lieve Antje….enorme powervrouw!! Wat heb je toch weer een heerlijk duidelijk stuk geschreven..helaas zo de waarheid…vind je een topper!’

    Lieve groet Chantal Dannenberg-Talsma

  • oktober 5, 2016 op 7:01 pm
    Permante link

    Antje, je weet zoals altijd de juiste snaar weer te raken, nu maar hpen dat die dokter er iets van heeft geleerd. Zo triest dit als ze niet eens door je heen kunnen kijken en de waarheid zien.
    veel liefs xxx

  • oktober 5, 2016 op 8:01 pm
    Permante link

    Leave Antje,

    Wat stiet dit wer geweldich moai skreaun en wat hast do wer hielendal gelyk!
    Bist in supertopper!
    Leafst,
    Sietske

  • oktober 12, 2016 op 3:54 pm
    Permante link

    Jetje wat heb je dit mooi geschreven. Ik ben wel erg nieuwsgierig naar de reactie van de onbekende arts. Jij bent een voorbeeld voor iedere zieke. ❤❤❤? ik hou van je Ant

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.