image1

 

Vier maanden geleden zei ik dat ik voorlopig zou stoppen met schrijven. Ik ging werken! En toch is daar weer een blog…met een reden.

 

Vacuüm…

“Ik ben normaal…” “Luister Ant, je bent normaal,” sis ik fluisterend tegen mezelf. Terwijl ik het zeg, voelt het of krijg ik een steeds strakkere jas aan! Ik snak naar adem. “Negeren, negeren!” Gewoon mijn ding doen net als ieder ander…

Ik werk immers…32 uren maar liefst, soms zelfs 34, maar dat kan ik. “Ik kan het!” Ik ben immers “normaal”! Mijn lijf hapert… ik moet steeds vaker nadenken hoe je ook alweer moet lopen. Mezelf eraan herinneren dat het handig is dat je eerst de ene voet naar voren zet, gevolgd door de ander. Dat de gedachte om zomaar ergens op een stoep te gaan liggen rusten, niet echt comfortabel is en zo’n heisa gaat veroorzaken. Maar ik ben zo moe… “Je bent niet moe!”snauw ik mezelf toe…

Ik heb ook een nieuwe vriend…de badkamervloer! Steeds vaker ben ik in de nacht bij hem te vinden. Ik kruip hem aan, omarm hem en wissel continue van houding als ik hem van dichtbij heb opgezocht… De pijn in mijn lijf is hels en houd urenlang aan. De doucheput is gewillig om mijn maaginhoud te verorberen als ik te laat naar de emmer gris… als het bijna licht wordt buiten zak ik uitgeput tegen de muur, in een lichte slaap…dit is niet goed, dit is echt niet goed… “Stel je niet zo aan, hop hop, wakker worden! Je mag weer werken!”

De korte nachten breken me op…de meeste nachten bevatten maar een uurtje of drie slaap en dan is het weer tijd om op te staan. Tpv afkoppelen, onder de douche door en hop weer in de auto naar het werk, om een kleine twaalf uur later weer het huis binnen te lopen… ik kan het heus wel! Echt! Maar ik voel me zo vacuüm gezogen…liggend in een spagaat, jonglerend met eieren…verstikkend in een te krappe jas… “Mond dicht! Gewoon doorgaan!! Je bent immers normaal!” Ik knik… tuurlijk kan ik het!

Ik moet naar het ziekenhuis…een afspraak! Maar ik werk immers…ik wil niet lastig zijn! Afspraak maar even verschuiven. Ik heb ook een vrije ochtend in de week, daar maar inplannen of toch uitstellen… “Goedzo! Je leert het wel,” fluister ik bijna vriendelijk. Even wat gezelligheid opzoeken…mijn sociale leven. Daar ga ik me echt niet in beperken! Vrienden en gezelligheid…ik houd er zo van! Dat het me duizelt negeer ik… “Hoera! Je wordt er steeds beter in…grenzen zijn er om verlegd te worden! Doorrammen jij!”  jubel ik van binnen.

De krappe jas wordt steeds strakker en het vacuüm verpakte gevoel komt bijna op een punt dat ik wil gillen…maar het lukt niet! Het verstikt! Dit moet stoppen! Hoor je? Het moet stoppen! “Joh! Hou toch eens op…bewijs verdorie gewoon dat je het kan!! Daar ben je toch goed in? Dat eeuwige bewijzen?! Of moet ik zeggen je kan het gewoon niet!! Dat maakt die trigger wel los he!! Je kan het niet, je kan het niehieeeeet!!”

De klapdeuren van de OK gaan open…daar gaan we wéér…het is tijd dat ik de vriendschap met de badkamervloer ga verbreken. Maar dat dat dan gelijk weer moet door middel van een snijdend iets mijn buik in, geeft de kriebels. Mijn lijf matcht gewoon niet met ingrepen op dat front…maar die galbak moet eruit…chronisch ontstoken met rotzooi erin en als kers op de taart een megasteen! Ik ben bang…maar het gaat me lukken! Wedden! Gelukkig helpt de snuf dormicum me daarbij…cumbajaaa! Even geen weet van de vacuümjas…even geen spagaat en even geen gejongleer met eieren. Zoek maar een mooie droom uit zegt de anesthesist…ga maar lekker koffiedrinken met die meneer George. Ik kijk hem serieus aan…koffie en galgekloot gaan niet zo goed samen…. Even later gaat het licht uit…

Twee weken, dan kan ik wel weer werken! Mijn belofte! Dat ga ik redden…ik moet het redden! Ik heb er een hekel aan om mensen teleur te stellen. Dat gaan we niet doen. En in een spagaat zitten, ach dat red ik ook wel… Daar blijf ik lenig bij. Misschien moet ik nog meer een andere ademhaling aan gaan leren, nog wat hoger, dan heb ik ook niet zoveel last van het vacuüm trekken…en die strakke jas, misschien kan ik die wel ritueel verbranden…

Ik wordt wakker op de verkoever… operatie achter de rug… piepjes om me heen…hartslag!! Ik zak weg… pijn! Opiaat onder toezicht wordt toegediend…vijf minuten…hartslag maakt overuren. Apparatuur wordt hysterisch! Angst…hartslag stijgt nog meer! Een verpleegkundige komt bij me…je moet me afleiden, ik raak in paniek van die hoge hartslag…we praten over van alles, wat ik gelijk weer vergeet…ook mijn hartslag. Als antwoord zakt hij terug naar 120 slagen per minuut, bijwerking van de opiaten…ik zak weer weg…

Mijn lijf hapert, pijn en niet goed kunnen ademen. Eigenwijs wil ik in de badkamer mezelf opfrissen…onder begeleiding. Het duizelt… “Stel je niet aan Ant! Of kan je dit ook weer niet?! Zwak hoor!” Ik schud even met mijn hoofd… Ze wordt wel heel wit, hoor ik de één zeggen…gaat het?vraagt de ander. Ik knik. Tuurlijk! Oké, zegt de één weer…ik ken haar en ze zal nooit zeggen dat het niet goed gaat! Maar dit gaat niet goed…ik zie het aan haar huidskleur en de ogen! Ik kijk haar wazig aan…de woorden die uit haar mond komen, lijken in watten te verdrinken…steeds verder weg. Met een ruk wordt ik aan beide kanten omhoog geholpen en mijn bed weer in gebonjourd… ik wil gillen… ik kan het wel!! Echt, ik kan het! Ik ben immers ook “normaal”!!

Ik lig weer in mijn bed…mijn lijf stagneert in iedere vezel! Het vacuüm gevoel is terug en de spagaat is weer mijn voorkeurshouding geworden… ik MOET het kunnen! Ik MOET over twee weken weer werken…ik MOET mijn afspraken qua ziekenhuis maar op mijn vrije ochtend blijven plannen, qua privé MOET ik mijn eigen kar blijven trekken want ik wil verantwoording nemen voor mijn keuzes! Ik moet…ik moet…IK MOET! “Goed zo…zo ken ik je weer! Bewijsdrang van het hogere niveau…ik zal ze allemaal wel eens wat laten zien! Kan ze niet? Kom maar op!”

Iemand zei laatst…goh, het gaat maar goed met jou he! Werken en je ziet er zo goed uit! Volop in het leven, ga zo door!! Terwijl ik daaraan denk kijk ik naar de gele ziekenhuisdeken… ze hebben werkelijk geen idee! En het mooiste komt nog, dat is mijn eigen schuld…

Ik kan dit niet! Plotseling besef ik dat ik keihard op mijn bek ben gegaan…nu…hier in dit bed… en ik had het niet eens door! Ik ben niet “normaal”! Ik kan niet functioneren zoals een “normaal” iemand! En plotseling voel ik het… woede, frustratie, verdriet en vooral heel veel teleurstelling! Waarom?! Ik vecht zo hard! Mijn hoofd wil het allemaal…maar waarom kan mijn lijf dit pad niet bijbenen?! En dan knakt het, als een jong twijgje in een zomerstorm… kapot, dwars door midden, einde oefening.

Waar ben ik in godsnaam mee bezig geweest? Waarom ga ik voor iedereen door het vuur…werk ik mezelf een slag in de rondte om een ander niet teleur te stellen? En die Bewijsdrang…waarom? Wie moet ik eigenlijk iets bewijzen? “Wat miep je nou? Geef je het op? Ik zei toch al, je kan het niet!!”

STOP!!!

Ik bel met mijn vriendin, ik praat met mijn ouders, nog een vriendin en krijg een spiegel voor geschoven… en dan land alles…

Ik dacht dat ik veel geaccepteerd had! Mijn leven zoals het is… maar dat heb ik niet! Ik wilde “normaal” meedraaien…een deel zijn van de maatschappij, net als vele anderen! Ziek?! Als je maar gewoon door ramt en je grenzen blijft verleggen, dan voel je die grenzen niet meer… en als je ze wel voelt gewoon negeren. Hoe schrijnend is het eigenlijk als je goed in iets bent, maar het niet meer kan uitvoeren omdat de verpakking waar je het mee te doen hebt het heeft opgegeven. Je lijf  mankementen bezit die een te groot struikelblok zijn, zodat je niet “normaal” kan meedraaien in de woelige maatschappij zoals vele anderen… Dat je jezelf verstikt in een vacuümverpakking en gedwongen in een spagaat perst, om ook nog eens om de moeilijkheidsgraad te verhogen met eieren gaat jongleren… Waar… ben… je… dan mee bezig?

Het dal is even diep geweest…want hoe moest het nou?! Hoe ging ik dit invullen… mijn sterkste kracht zit tussen mijn oren, maar werkte niet mee… ik was te moe! Uit, rust…en nadenken…slapen en overgeven aan het intens leeggezogen gevoel…

En toch kwam er een besluit…er was maar één ding belangrijk.. ik! Wat een ander van me dacht, denkt, wil, moet, doet er niet toe… Ik ben het belangrijkste! Ik moet lief zijn voor mezelf… ik ben net als ieder ander…mijn vrienden, mijn familie… ik ben ook “normaal”! Mijn verpakking is gewoon iets anders…ik kan niet alles zoals een gezond iemand… maar dat betekent niet dat ik niet “normaal” ben! Ik ben net zo normaal als jou en ieder ander…En wat is eigenlijk normaal?

In overleg met mijn baas ben ik gestopt…per direct! Ik heb het geprobeerd… was het dom? Nee! Voelt het als dom? Soms wel… ik moet accepteren dat het is zoals het is! Accepteren en begrijpen dat ik niet minder ben als iemand die werkt en dat ik op mijn manier heus ook een steentje bijdraag aan de maatschappij!

Het was een les…de les om te leren waar mijn grenzen liggen… ik heb ze duidelijk gevonden! Ik pak op waar ik eerder was gebleven… mijn derde en tevens laatste boek afschrijven, over mijn belevenissen! Daarna stop ik niet met schrijven…maar sla ik een andere weg in op dat front…

Ik zal zeker nog wel vaker op mijn bek gaan…en dat geeft niet…ik zal me zeker nog wel eens door mijn eeuwige enthousiasme voor alles, laten leiden, waar ik mezelf dan weer eens keihard zal tegen komen… Maar ik zal altijd ik blijven, want daar ligt denk ik mijn grootste kracht…

Blij zijn voor een ander. Ik ben ook niet sneu of zielig omdat ik vaak niet kan, wat jij wel kan. Ik zal er ook nooit jaloers om zijn, maar zal wel altijd blij voor jou zijn! Blijf dus alsjeblieft zulke momenten met mij delen als je dat leuk vind en ontloop me daar niet in, want dat zijn de momenten dat ik stiekem even meelift op dat fijne gevoel van heerlijke vooruitzichten zoals bijvoorbeeld vakantie voorpret. Je hoeft daarin echt geen rekening met mij te houden, maar ontloop het ook niet. Ik zal ook anderen willen blijven helpen…plannen maken…dromen houden…struisvogelen…dansjes maken met mijn vrienden, qualtitytime met mijn familie en vrienden…en eruit halen wat erin zit. En daarin zal ik mijn grenzen toch wat moeten laten vieren. Die momenten zijn het waard, om de grenzen soms even te overschrijden!

Maar…

…als ik die grens te ver voorbij hobbel en mezelf even uit het oog verlies…knijp me dan even, zodat ik weet dat ik weer even in de spiegel moet kijken om mezelf eraan te herinneren waar het allemaal ook alweer om draait…

…mezelf!!

 

img_1922

4 thoughts on “Vacuüm…

  • augustus 18, 2017 op 9:06 pm
    Permante link

    Lieve Antje,

    Weer prachtig, treffend en indrukwekkend beschreven!
    Wat een confrontatie met jezelf, heel veel sterkte met het accepteren van je grenzen. Om in je eigen termen te blijven:
    “Vergeet niet naar jezelf te zwaaien als je jezelf voorbijloopt…”

    Een hartelijke groet en oant sjen, digitaal of live,
    Gryt Liefers

  • augustus 19, 2017 op 10:58 am
    Permante link

    Alles in het leven op deze aardkloot kent grenzen.
    Dieren om hun territorium af te bakenen i.v.m. sex en voedsel. Wanneer een buitenstaander deze grens overschrijdt vallen er slachtoffers.
    Landen hebben grenzen.
    Kijk eens wat er gebeurt wanneer iemand die grens gaat verleggen; oorlog!!
    Als de grenzen opengegooid worden (kijk onze huidige geschiedenis maar) krijg je chaos en een fantastische gelegenheid voor smerige parasieten om zich te verrijken.
    Dus geef jezelf een “paspoort” waarin je je grenzen aangeeft. En je beboet jezelf door een blogje of, nog beter, een stuk van je derde boek te schrijven.
    Dikke pakkerd en blijf lachen. (Smile, while your gut is aching. Smile, when your line is breaking, etc.

  • augustus 19, 2017 op 10:17 pm
    Permante link

    Zo mooi verwoord,ze zeggen wel eens grenzen zijn er om er over tegaan. helaas niet bij iedereen .Keihard wordt je terug gevloten en dat doet heel veel pijn .
    Ja in je hoofd kan alles alleen houd het bij je nek op daar zit de band die je lichaam beheerst .
    Ik hoor zo vaak waarom ga je over je grens heen .dat zal jij ook hebben,dat is dat woord accepteren .Doe we dat wel echt .
    Nee want ons hoofd zegd doen .enja dan flikker je weer zomaar een paar dagen als het meezit terug .
    Heel veel sterkte en luister toch ook naar je hoofd we willen toch een leven xxxxxxx

  • augustus 21, 2017 op 7:25 pm
    Permante link

    Grenzen, klote dingen zijn het! Ik ben er vandaag ook weer een paar overgegaan, omdat ik perse mijn to-do list wilde afwerken. Kon helemaal niet in 1 dag, met mijn niet-optimaal-functionerende lijf. Als ik een gezond lichaam had gehad, was het niet eens gelukt om het laatste item op de lijst af te kunnen vinken. En toch blijf ik het proberen. Na 13 uur achter mijn laptop is de koek echt op en de pijn bereikt bijna ‘die grens van niet te houden’. Hé, weer een grens. Ik ga mijn laptop dan ook dichtklappen, maar niet voordat ik jou heb gezegd dat je niets, maar dan ook helemaal niets te bewijzen hebt! Neem dat maar aan van iemand die dat heel zeker weet. Liefs!

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.