Zondagmorgen rond vijf uur…
Alweer “te” vroeg wakker, al moet ik zeggen dat het op een vreemde manier ook gaat wennen. De afgelopen weken heb ik het steeds later licht zien worden. Iedere dag is er weer een variatie in vogelengezang die vrolijk tsjilpend elkaar de dag in fluiten. Een enkele auto die voorbij rijd, de krantenjongen die de ochtendkrant nog voor de koffie bij de mensen op de mat gooit en een kat die loopt te tsjenteren op zoek naar zijn kosthuis… Het vroege wakker worden vind ik op zich niet zo erg, ik ben altijd wel een ochtendmens geweest zolang je maar niet gelijk druk om mijn oren tettert…maar de reden waarom ik steeds zo vroeg wakker wordt de afgelopen weken is minder knus!

Ik heb last…en niet een beetje last, maar behoorlijk veel!! We zijn inmiddels zeven weken verder na de rectum-amputatie en het is weer een verrassend pad geworden in mijn rollercoaster.. Van te voren wisten we al dat het een “bumpy ride” zou worden, dat de tegenslag om de hoek zou staan hijgen en dat het pad naar herstel vooral niet gemakkelijk zou worden. Niet om doemdenkers te zijn…integendeel! Maar wel realiteit met het oog op voorgaande keren. Vergelijk mijn lijf met de film Christine van Stephen King…de boosaardige auto met een eigen wil! Met mijn lijf is dat net zo…mijn karakter en brein willen meewerken en vooral vooruit, mijn lijf daarentegen leeft een eigen leven. En dan ook nog zonder een gebruiksaanwijzing…
De operatie verliep technisch goed! Mijn endeldarm werd uit mijn bekkenholte geplukt en kreeg een zwieper mee naar de eeuwige jachtvelden ergens bovenin een wilg. Het tijdperk van spoelen werd op dat moment past century, wat op zich al champagne waard was. Ik kwam na een aantal uren weer bij positieven op de verkoever, waar bleek dat mijn rechterbeen verdoofd was. En niet een beetje… Nee, volledig van mijn grote teen tot aan mijn pierewiet was het licht van de gevoelszenuwen uitgedaan. Oorzaak…de epiduraal (slangetje voor pijnbestrijding tussen je ruggenwervels)zat niet goed in mijn rug. Iets wat wel een beetje te verwachten was, want ooit eerder was het plaatsen van dat ding ook al een crime geweest! Deze OK ronde was de plaatsing niks niet makkelijker en had de anesthesiste er nog een behoorlijke dobber aan gehad! Mijn wervels staan heel stijf op elkaar zodat de naald er bijna niet tussen kan komen. Ik zal nu niet in detail treden hoe dat precies is gegaan, want dat komt later nog wel eens…maar in het kort komt het er gewoon op neer dat ik steeds een shot Propofol kreeg, waar ik dus ook steeds draaieriger van werd. Wat uiteindelijk als resultaat had dat ik als een dronken lallende gladiool, met de vreemdste uitspraken, vanaf het OK bed de boel aan het entertainen was, waardoor het op de vroege ochtend nog een vrolijk feestje werd ook…

image

Uiteindelijk is na anderhalve dag de epiduraal eruit gehaald, want mijn buik was helemaal niet verdoofd, maar mijn been volledig. Mijn been moest steeds verlegd worden en door de stof in de epiduraal die wel door mijn bloed jakkerde, spuugde ik me een slag in de rondte. Ik hallucineerde in een soort halfslaap-toestand over Mickey Mouse en personen uit series op Netflix, welke een wirwar van scenes afspeelden in mijn kamer. En als kers op de taart, werd ik behoorlijk kriebelig toen iemand sneu deed tegen een medewerkster op de afdeling, waarop ik vroeg of dat niet even wat anders kon! Want zo ging je niet met je collega’s om, of had ze misschien stress in de strot!? Ja, eerlijk waar…die uitspraak maakte ik echt! Waar ik het vandaan haalde…geen idee! Een raar goedje dus en niet geschikt voor mij!! De mevrouw van het pijnteam had nog niet eerder zo’n bizar hysterisch reagerend lijf meegemaakt op alle pijnstilling, in al die jaren. Geloof me, zelfs ik heb er geen woorden voor… Tja, en daarna kon ik het alleen op PCM doen. Iets wat ik eigenlijk vanaf dag 1 al had gedaan, aangezien mijn buik dus niet verdoofd was…

In een mini notendop waren dat de eerste dagen. Een zware dobber qua afzien en keihard werken na een grote operatie dus! Ooit ga ik jullie alle details nog wel eens vertellen…maar dan zit er een kaft omheen! Uiteindelijk zou ik na een week opname naar huis mogen, als ik die laatste nacht geen koorts had gekregen… ik ging de CT-scan in en de koorts werd onderdrukt met de PCM. Uitslag…iets van vocht in de buik, waarschijnlijk nog van de OK. Mijn lichaam moest nog iets harder aan de slag en het zelf gaan opruimen. Vrijdags mocht ik dan toch naar huis, inmiddels bijna twee weken na de OK.

De zaterdag was een lastige dag…niet fit, maar Hey dat was ook niet vreemd na zo’n operatie! Ik scharrelde de dag rustig door en koppelde ’s avonds rond elf uur mijn voeding aan die via de bloedbaan gaat… Na een dik half uur werd ik rillerig! Ik schrok, want dat kon wijzen op een bacterie in mijn voedingslijn. Officieel moet je de voeding afkoppelen en met het ziekenhuis bellen… Ik deed iets wat je dus niet moet doen…struisvogelen. Ik koppelde niet af en belde ook niet. Ik trok de dekens verder over me heen en probeerde te slapen… De gedachte alleen al aan het ziekenhuis maakte dat ik nog verder onder de dekens kroop! Ergens moet ik toen in slaap zijn gevallen, want weer iets later werd ik wakker omdat ik het bloedheet had. Koorts! Het hart sloeg me in de keel…dus toch mis?! Geert sliep zalig en dat wilde ik zo laten, ik besloot om het nog even een kwartier aan te zien. Ik rolde uit bed en liep wat door het huis. Na een tijdje zakte de koorts naar 38 graden wat acceptabel was in dit geval. Dus kroop ik weer naast Geert en viel uiteindelijk in slaap….

image

Zondag… Geert was niet blij dat ik had gestruisvogelt en ging gelijk overleggen met de arts. Als de temp weer zou stijgen boven de 38.5 moesten we gelijk bellen. Krapan twee uren later, werd ik een beetje beroerd en voila uit het niets weer koude rillingen…temp 38.5. Geert ging gelijk weer bellen en vijf minuten later waren we al onderweg naar de spoed. Voor de zekerheid had ik de half uitgepakte tas maar weer in gepakt en in de kofferbak gegooid. Het hele rattenplan werd weer door gelopen op de spoed en uiteindelijk bleek dat mijn ontstekingswaarden bijna niet verhoogd waren. Ik zou het verloop ook thuis mogen afwachten. Mijn gevoel zei niet doen, ook hoe graag ik weer naar huis wilde, het voelde niet goed in mijn lijf… De afspraak werd dus blijven en de volgende dag weer bloedprikken. Bij stijging van de ontstekingswaarden zou er verder onderzoek komen, bij daling naar huis…

Gelukkig trof ik een fijne chirurg die goed had geluisterd naar mijn woorden, dat ik niet snel hoge ontstekingswaarden kreeg… Ze had gelijk ‘s avonds in mijn dossier gezocht en was inderdaad tot de conclusie gekomen dat zelfs met de eerdere lijnsepsis mijn waarden behoorlijk laag waren gebleven. De verdenking op abcessen in mijn bekken werd steeds groter en de verdenking dat mijn lijn was geïnfecteerd steeds kleiner. Ook werd er gelijk diezelfde avond een poging gedaan om de abcessen te ontlasten. Als je niet over horror kunt, of kramp in je kuiten krijgt van pijnlijke dingen dan nu ff niet verder lezen. Via de onderkant ging de chirurg met de vingers door de hechtnaad heen,naar binnen in de hoop dat er rotzooi uit zou lopen… Daarna werd er een slangetje ingebracht en met water gespoeld, maar weinig resultaat…ik was er akelig van, zo pijnlijk maar ik onderging het stilletjes met het zweet op de bovenlip…

De volgende dag waren mijn ontstekingswaarden weer iets gestegen… Mijn koorts ging niet meer weg en daalde nog maar minimaal door de PCM, maar zodra dat uitwerkte kreeg ik weer koude rillingen en schudde ik bijna mijn bed uit! Mijn temperatuur steeg dan als een malle weer omhoog… Ik ging de CT-scan in en de uitslag was inderdaad dat ik abcessen in het bekken had. Dikke vette pech!! Er werd een plan gemaakt…

image

Ik kreeg twee soorten antibiotica en er zou gespoeld moeten worden. Niet via de buik zei de chirurg, want ze wilden absoluut niet in mijn buik opereren ivm het averechts werken van dit lijf. Dan zou ik nog minder worden. Er was nog een andere optie… Spoelen via de onderkant. Mijn kringspier was met d operatie behouden en net daarboven zat de hechtnaad die ze dus op zondagavond open hadden gemaakt. Een open verbinding naar mijn bekkenholte. Het plan was dus dat daar op de endoscopie-kamer een slang naar binnen zou moeten. Juist, naar binnen tot in mijn buik/bekkenholte en daar de boel schoonspoelen en eventueel een drain achterlaten zodat het ontstekingsvocht weg zou kunnen blijven lopen. Vol afgrijzing keek ik de chirurg aan. Spoelen? Weer? Maar euh, in een pas geopereerd gebied? De plek waar ooit mijn endeldarm zat, maar nu inmiddels niets meer? Ik hoorde het mezelf nog vragen…onder volledige narcose? De chirurg schudde zijn hoofd. Dat was het plan wel geweest, maar ze kregen nooit zo snel een volledig team bij elkaar voor op de OK en het moest wel snel gebeuren, dus ze hadden een ander plan bedacht. Maar, hij zou het wel begrijpen als ik er niet mee in zou stemmen en wel liever onder narcose zou willen. Toen kreeg ik al een beetje argwaan…

Het nieuwe plan was dat ik, voor ik naar de endoscopie-kamer zou worden gebracht een dipispuit zou krijgen. Juist, het zusje van morfine…een opiaat…waar ik allergisch ofwel mijn lijf hysterisch op reageert. Dipi is diegene waar ik het minst erg op reageer qua bijwerkingen en zonder een sterk pijnstillend medicijn zou dat spoelen echt niet kunnen. Vervolgens zou ik op de endoscopie-kamer een hoge dosering van het roesje krijgen en zo zouden ze mij er doorheen gaan slepen… Ik kon niet anders, ik wilde zo snel mogelijk van die ellende af en met mijn kiezen op elkaar stemde ik toe.

Zo gezegd zo gedaan… Nadat ze de avond ervoor nog eens hadden geprobeerd om het met abces met de hand te ontlasten wat helaas niet lukte, werd het endoscopieverhaal toch echt realiteit. Ik heb veel meegemaakt de afgelopen jaren maar ik geloof niet dat ik ooit zo bang ben geweest als op dat moment. Eerst moest die dipispuit erin….ik heb eerlijk is eerlijk nog onderhandelt of het de halve dosering mocht zijn, maar daar zou ik het echt niet mee gaan redden, dus werd de volledige dosering mijn beenspier ingespoten… Met een lijf vol angst voor de eventuele bijwerkingen, die echt heel naar zijn, gingen we naar de endoscopie-afdeling. Daar aangekomen was mijn arts net weggeroepen voor een spoed OK… Iets wat uiteraard kan gebeuren, maar op dat moment zo slecht getimed voelde. Spontaan begon ik te huilen. Alle stress moest eruit… Het personeel heeft me echt even door dat moment heen gesust want anders was ik toen al stiekem gevlucht. Al zou ik niet ver gekomen zijn met mijn rubberbenen door die spuit. Gelukkig mocht ik om half acht in de avond alsnog naar de slangenafdeling en hebben ze me letterlijk door die nare spoeling heen gecoacht! Oh en mijn arts die gewoon doorwerkte, chapeau! Dat die man nog nooit een lintje heeft gekregen… Ik dacht dat ik nooit meer zou hoeven spoelen, maar mijn lijf zou mijn lijf niet zijn, om voor een onvergetelijk afscheid van het spoelen te zorgen. En dat is het gelukt! Deze spoelsessie zal ik niet snel weer vergeten… Er bleef een drain achter in la derrière en die moest voor de afloop van meer ontstekingsrotzooi zorgen…
Uiteindelijk ben ik nog twee keren daar gespoeld en heb acht a negen dagen, antibiotica via het infuus gehad. Na weer twee weken opname mocht ik naar huis…. In totaal vier weken opname min een dag. Helaas ging ik wel met drains naar huis, want er zat nog steeds ontstekingsvocht in mijn buik. Uit mijn kringspier staken zes of acht blauwe drains/stents die nog het meest iets weg hadden van een blauwe waslijn, die je vroeger bij je oma in de tuin kon vinden waar de was aan hing te drogen. Je begrijpt vast wel dat deze een stuk kleiner waren uiteraard…

Op dit moment, inmiddels alweer zo’n vijf weken, zitten die drains er nog steeds in en ben ik ze meer dan spuugzat! Het is dat die blauwe krengen goed werk verrichten want oh, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om die dingen er gillend uit te trekken. Gelukkig bezit ik nog ergens iets van gezond verstand,wat me daar tot nu toe nog steeds van die actie weerhouden heeft. De afgelopen drie weken heb ik de spoedeisende hulp meer dan genoeg gezien en heb ik me weer een weg moeten banen tussen de verschillende communicatie eilandjes! Mijn opname van vier weken min een dag, was echt uitstekend. De artsen waren super en de verpleegkundigen stuk voor stuk zeer fijne mensen. De communicatie was echt bijzonder goed. Maar de afgelopen weken daarentegen zijn vooral een beetje lastig verlopen…

image

Pijnstilling is met mijn lijf een hekel punt. We zouden pijnstilling via het stoma doen, PCM zetpillen… Helaas werkte dit niet genoeg. Daarna kwam het plan om de PCM via de lijn in mijn bloedbaan te laten lopen. Liever doe je dit niet, aangezien hoe vaker de lijn open moet, hoe vaker en groter de kans is op beestjes in de lijn met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk was er geen andere optie meer… Helaas, ik zou aankoppelen maar ik had verkeerd materiaal gekregen dus dat ging niet lukken. Maar ik moest wel pijnstilling hebben… Op naar spoed! Daar PCM via een infuus… De volgende dag al het materiaal met spoed geregeld… Gefikst! Helaas werd de pijn steeds erger…PCM dekte de pijn niet en ik met mijn hoge pijngrens, kon deze pijn niet meer handelen… Weer naar de spoed! Dipispuiten opstarten… Het kon niet anders! Uit twee kwaden kiezen en de bijwerkingen voor lief nemen. Naar de spoed apotheek om dipispuiten te halen voor thuis, net genoeg mee voor de avond en de ochtend… Rest werd besteld bij mijn eigen apotheek. Middags werd ik gebeld door de apotheek… Helaas niet leverbaar! Je moet je behandelend arts bellen…. In vroeg nog welke van de vele soorten. Kon zij me niet vertellen. Ik besloot de chirurgie eerst maar eens te bellen, met mijn duizelige hoofd van de dipispuit die ik net daarvoor had gekregen… De secretaresse kon er ook niets mee en verbond me door met de spoed. Daar weer het verhaal uitleggen, dat ik geen dipispuiten kon krijgen ivm niet kunnen leveren. De mevrouw van de spoed van het schandalig dat ik overal zelf achteraan moest bellen en beloofde me dat de volgende morgen alles op spoed klaar zou liggen…

Volgende dag spoed…
Ik melde me en vertelde dat ik de dag ervoor gebeld had en dat de dipispuiten voor me klaar lagen. De broeder knikte en gaf me een handvol lege spuiten. Ik vertelde dat ik daar thuis wel een kast vol van had, maar dat ik de dipi mocht halen, aangezien de apotheken het niet konden leveren. Hij beloofde met de arts te overleggen en de vrouw die me een dag ervoor te woord had gestaan aan de telefoon. Ondertussen klopten die drains bijna mijn onderkant uit en het zitten in die rolstoel maakte het er ook niet veel comfortabeler op. Heel even bekroop me het gevoel dat het weer een lange ochtend zou worden… De broeder kwam terug en vertelde dat we ampullen dipi konden halen bij de spoedapotheek, daarna moest ik me weer even melden. Wij onderweg naar de apotheek… daar aangekomen hoorden we dat we eerst weer terug mochten naar de spoed want het pijnteam had gebeld. Verbijsterd gingen we weer terug naar spoed. De broeder vertelde dat de arts in overleg was gegaan met het pijnteam en die zouden zo terug bellen. Heel even dacht ik dat ik gek werd. Pijnteam? Daar was ik twee jaar geleden al uitbehandeld! Ik mag niets anders want ik ben overal allergisch of overgevoelig voor! Alleen PCM en de dipi was al kiezen uit twee kwaden! Daarnaast had de anesthesist na de rectumamputatie ook nog van alles uitgezocht, maar er was gewoon niets, alleen PCM… Dus het pijnteam had echt geen nut! De broeder keek me aan en zei dat hij er ook niets aan kon doen en we even moesten afwachten… Even later mochten we weer naar de apotheek gaan. Terwijl we daaraan kwamen, werd er weer gezegd dat we terug naar spoed moesten gaan. De arts was er inmiddels en ze hadden gebeld om ons terug te sturen. Als je van het heen en weer al gek kon worden, dan was ik inmiddels stapelmesjogge geworden! Op de spoed aangekomen stond inderdaad de arts al voor ons klaar en ze nam ons gelijk mee naar binnen. Ze legde uit dat pijnteam had meegedacht en dat ik butranspleisters zou krijgen, omdat de dipi tijdelijk niet leverbaar was. Assertief ben ik nog nooit geweest, maar op dat moment had ik bijna een prijs verdient voor het opkomen voor mezelf! Resoluut zei ik dat we dat niet gingen doen! Daar ben ik ooit zo ziek van geweest dat ik na een opname van twee weken, thuis door mijn man ben gevonden als een vaatdoek op de bank terwijl ik mijn eigen darminhoud via de bovenkant eruit aan het spugen was. Ik ben toen gelijk weer opgenomen voor nog eens twee weken. Verbijsterd had ik de spoedarts aangekeken en gevraagd of ze bij het pijnteam wel dossiers inkeken. De arts begon te lachen en vroeg of ik wel wist hoe dik mijn dossier was. Uh, geloof mij dat weet ik en als ik zeg dat daar bijna een eigen dossierkast voor nodig is, dan is daar niets van gelogen. Maar kom op zeg…dit zijn allergieën etc.. De arts was het gelijk met me eens dat deze meneer wel mijn allergieën in moest kijken voordat hij iets voor zou schrijven en ging het anders aanpakken. Ze belde de mdl arts. Mijn eigen was op vakantie, maar deze kende mijn rollercoaster ook goed. Ze legde aan hem uit dat de dipispuiten niet leverbaar waren en dat ik heel veel pijn had… De arts zei, als dipi het op dit moment qua pijnstilling voor haar is, dan is dat zo en dan horen jullie ervoor te zorgen dat ze dipi krijgt! Punt! En toen eindelijk na vier uren heen en weer gemieter, mochten we weer naar de spoedapotheek en daar stond een tasje gevuld met dipi spuiten en naalden etc klaar… Overal uit het ziekenhuis hadden ze ze weg moeten geplukken! Aan de ene kant, voelde ik me nog schuldig ook…belachelijk natuurlijk! Ik kan er immers ook niets aan doen, dat dit de enige middelen zijn die ik mag hebben… De artsen waren overigens super vriendelijk dus daar was niets op aan te merken. Ik mocht het ziekenhuis weer verlaten, met de boodschap…als je temp weer stijgt of de pijn word erger dan gelijk bellen…

image

Inmiddels zit ik twee weken aan de dipi spuiten en krijg ik er steeds meer een grotere hekel aan. Geert geeft me drie keer per dag een injectíe en de thuiszorg één. De eerste week kabbelde ik met hangen en wurgen door. De injecties zijn gemeen. De vloeistof is stroperig en brand onder je huid als zoutzuur. Daarnaast reageer ik lokaal ook behoorlijk op die dingen en zitten mijn bovenbenen vol met dikke bulten. Ze zijn opgezet en knoerthard, mijn spieren voelen aan of heb ik spierscheuringen en op mijn knieën gaan zitten is een echte no go! Afgelopen maandag kreeg ik plotseling weer een verhoogde temperatuur en de pijn werd weer erger. Ook de prikplekken moest ik overleggen… En de arts had duidelijk gezegd contact opnemen. Ik wilde liever niet, maar uiteindelijk na enig aandringen dinsdag toch gebeld. Vervangende huisarts…

En daar ging het mis…officieel ga ik meestal via korte lijnen. Maar deze meneer dacht zelf allemaal dingen te kunnen regelen. Iets wat eerder is gebeurd en wat ook niet fraai afliep. Uiteindelijk hebben we van dinsdag tot vrijdag heen en weer gebeld en gewacht! Ik was er al gelijk klaar mee en wilde niet meer! Maar die tergende allerhelste slopende pijn hè!. Dus luisterde ik braaf naar iedereen om me heen. Helaas blijft goed communiceren in de wereld een hekel punt en als je ook nog zo’n ingewikkeld ziek lijf als het mijne hebt, ben je helemaal een kind van de rekening. Niemand weet het en kan iets doen! Uiteindelijk mocht ik me vrijdagmiddag weer op de spoed melden, waar ik dus al bang voor was en had willen voorkomen! Weer naar de spoed…om je rot te schamen! Ik heb ooit eerder tijdens de opname gezegd dat ik me een aansteller voelde, maar dat mocht ik van de chirurg nooit meer zeggen! Op zo’n moment dat ik uiteindelijk toch maar naar de spoed moet komen voel ik dat weer! Drie dagen heb ik om gekloot en uiteindelijk mag ik me daar weer melden, om uiteindelijk hetzelfde te horen als wat ik al wist… Je arts is nog op vakantie en is er maandag weer. Hij is de enige die naar die drains kan kijken en daar binnenin met de endoscoop dus je moet nog even volhouden! Je ontstekingswaarden zijn laag, dus accuut ingrijpen hoeft nu niet! En daarbij wachten we liever op je arts want we willen niets verergeren. Ik heb zelfs die beste man, gevraagd of hij alsjeblieft een dagje met me zou willen ruilen… Zodat ik even op adem zou kunnen komen. Dan zou ik wel wel weer verder kunnen met wachten… Ik begin me trouwens steeds vaker af te vragen, hoe het moet als mijn arts ook ooit zelf iets krijgt, want dan ben ik wel heel erg de pineut.

Nu is het dus zondagochtend…
Ik hang op de bank, met mijn pijnlijke derrière waar zo’n acht waslijndrains uit en in hangen. De pijn ben ik meer dan zat, maar het uitzicht op morgen dat mijn arts er weer is, maakt dat ik nog wel even door kan rammen. De vraag dat de arts een dagje met me wilde ruilen heb ik maar weer ingeslikt, want dit lijf met zijn afwijkingen gun ik niemand. Het is altijd vechten en dat geeft niet…echt niet! De pech die er van tijd tot tijd op mijn pad bij komt trek ik ook wel weer! Maar die bijwerkingen van die dipispuiten tergen me… Mijn darm loopt niet, waardoor ik klysma’s via mijn stoma moet gooien. Een grote kliederboel want die darm verrekt er wat uit te gooien, maar er in is ook geen succes. Mijn maag komt steeds meer in opstand doordat de darm niet lekker doorloopt en sinds vorige weekend ben ik ook opeens drie kilo aan vocht rijker in twee dagen door onbekende oorzaak. Tja en niet te vergeten de pijn van die drains…de afgelopen weken heb ik echt een aantal keren op het punt gestaan als de pijn te hels was, om ze er zelf uit te trekken. Gelukkig bezit ik nog ergens over een gezond stukje verstand om me te bedenken dat die dingen ook een goede functie hebben. Iets wat best bijzonder is met die dipispuiten. Want dat spul maakt een soort assertief van de hak op de tak mokkel van me! Van een woest obstinaat ding verander ik in een paar seconden naar een blije vogel om vervolgens weer te ontaarden in een emotionele jankbak! Kortom, ik ben er klaar mee…

image

Dat is dus de reden waarom het vrij stilletjes om me heen is… ik ben moe van het gevecht en wil van de pijn af! Mijn hoofd wil vooruit maar mijn lijf blijft haperen… Ik kan niet autorijden ivm de medicatie. Lopen kan ik niet ver door de pijn. Zitten is lastig maar vooral pijnlijk en zonder de spuiten functioneer ik gewoon niet! Kop ervoor houd ik wel, positief is my middle name immers… Gelukkig heb ik fijne vrienden en familie om me heen. En het uitje naar Schiphol afgelopen week en het ritje in de cabrio naar de zeedijk lieten me weer even normaal voelen, het gevoel van onbezorgd leven! Gewoon Ant zijn… Goh wat houd ik van die pipo’s om me heen die mijn leven zo rijk maken! Of ik al spijt van de operatie heb? Absoluut niet… Morgen is mijn arts er weer en hoor ik hoe en wat! Spijt zal ik echt niet hebben, nooit! Het is immers allemaal voor de rest goed gegaan….alleen heb ik gewoon een beetje pech gehad!! Een heel klein beetje maar…

image

Getagd op:                                            

11 thoughts on “Sometimes life is a bumpy ride…

  • augustus 28, 2016 op 5:03 pm
    Permante link

    Bah wat een ellende..maar petje af hoe jij je er altijd doorheen weet te ploegen. En wat kan je (ondanks dat het een vet k.t verhaal is) het prachtig schrijven. Dapper mens!!wat heb ik een RESPECT voor jou

  • augustus 28, 2016 op 5:05 pm
    Permante link

    Ach lieve Antje, hoe hels kan het weer zijn voor je. Ik hoop echt dat je morgen een oplossing aangereikt krijgt door je arts. Wat gun ik jou dat!
    Hou je taai!
    Xx Suus Janssen

  • augustus 28, 2016 op 5:07 pm
    Permante link

    Het is weer bar en boos zo te lezen.
    Nu maar hopen dat je eigen arts morgen iets doen kan.
    Wanneer je weer in staat bent op t.v. te verschijnen moet je zorgen om Stephen King te ontmoeten.
    Hij kan, na jouw verhalen te hebben gehoord, minstens een trilogie schrijven waarvan jij dan uiteraard 50% commissie moet krijgen.
    Een hele dikke pakkerd vanaf mijn mini-eilandje en nog één voor de rest van de familie.
    Ook de vogeltjes tsjilpen de groeten.

  • augustus 28, 2016 op 5:26 pm
    Permante link

    Wauw…..wat hebben wij dan maar een klein stukje van het verhaal meegemaakt…
    En nog steeds zo’n ellende…..
    Heel veel sterkte de komende week en hopelijk kan je eigen arts wat voor je betekenen.

  • augustus 28, 2016 op 5:32 pm
    Permante link

    Lieve antje, wat moet jij wat mee maken? Wat heb ik een respect voor jou. Sterkte is alles wat ik kan zeggen?

  • augustus 28, 2016 op 6:14 pm
    Permante link

    Antje. Wat een verhaal en wat een ellende en veel pijn moet je doorstaan. Ik had zo gehoopt dat het langzaam aan wat beter met jou zou gaan.
    Ik hoop dat je arts morgen iets groots voor jou kan betekenen. Heel heel veel sterkte.
    Liefs Eke Nieske

  • augustus 28, 2016 op 6:21 pm
    Permante link

    Vlak voor ik op vakantie ging werd jij geopereerd, ik had nog net meegekregen dat de operatie goed verlopen was. Opluchting. Toen ik na twee weken vakantie en Facebook stilte terugkwam kroop ik snel achter mijn laptop om te zoeken hoe het met jouw ging, ik hoopte zo dat het goed met je ging. Helaas las ik geen positieve verhalen over herstel. Het maakte me echt verdrietig. En nu zoveel weken later nog steeds ellende. Vaak weet ik niet goed wat te zeggen , sterkte ? kop op ? ik denk aan je ? Allemaal oprecht gemeende woorden die je al zo vaak hebt gehoord en dooddoeners lijken te zijn. Toch zeg ik het nu weer omdat ik niet weet wat ik anders moet zeggen. Lieve Ant, ik wens je heel veel sterkte, kop op, ik denk aan je.

  • augustus 28, 2016 op 6:40 pm
    Permante link

    Bist in topper! Djip respekt foar dy!

  • augustus 28, 2016 op 8:06 pm
    Permante link

    Lieve Ant,
    Hopelijk komt er morgen een antwoord voor je met daaruit de oplossing naar een pijnvrij leven want wat gun ik jou dat..
    Koppie er voor houden lieverd,
    dikke kuss voor jou, Geert en Chanda en Randie want ook voor hun zal het niet mee vallen …

  • augustus 29, 2016 op 9:43 am
    Permante link

    Lieve Ant wat weer een hoofdstuk van je leven. Ik hoop dat je eigen arts eindelijk iets goeds voor je kan betekenen. En dat de drains je lijf bijna uit kunnen. Dat de pijn weggaat en dat je eerst weer tot rust kan komen. Wij denken aan jullie heel veel liefs en sterkte. Dikke knuffel en tut Ief en Marja

  • september 6, 2016 op 12:11 pm
    Permante link

    Dag Antje,

    Jammer dat ik niet afscheid van je heb kunnen nemen op K 2, want dan had ik je gezegd enorm veel respect te hebben hoe jij je door al deze ellende heen slaat. Heel veel sterkte en kracht gewenst vanuit Sneek.
    Lieve groet van Hans Kanon (vriend Maria Bleeker).

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.