pech 1

 

Laatst schreef iemand uit mijn vriendenlijst op Facebook dat ze zo’n pech had die dag, niet in een blog, maar gewoon twee zinnetjes. De wedervraag die ze stelde was dan ook, heb jij wel eens pech? Verschillende mensen reageerden. De één had de volle suikerpot laten vallen, de ander in de poep gestaan en vervolgens in haar huis rond gelopen, maar één iemand reageerde een beetje geïrriteerd. Waar mensen zich al niet zo druk om maakten! Je had pas pech als je ernstig ziek bent. Op de één of andere manier, bleef deze reactie hangen. Terwijl ze gelijk na haar reactie weer reageerde en nu een stuk milder met als slot een kusje voor de persoon die de discussie had opgestart, bleef de eerdere reactie van haar bij me hangen! Raakte ze me persoonlijk? Voelde ik me aangesproken…was ik nou een pechvogel omdat ik ernstig ziek ben? Aan de ene kant wilde ik impulsief reageren en zeggen onzin, want ze deed de andere mensen tekort want ook die dingen zijn pech, aan de andere kant wilde ik er gewoon even over nadenken. Pech… ik had nog er nog nooit bij stil gestaan, wat het nou inhoud! Had ik dus gewoon pech omdat ik ziek ben geworden? Eigenlijk klinkt dat best kort door de bocht. Pech met dit lijf dan? Volgens mij doe ik daar mijn ouders tekort mee. Ze hebben me uit liefde gemaakt en hun best gedaan. Oeh, de gedachte aan mijn ouders in de gordijnen en steamy praktijken is nou net wat teveel op de vroege maandagmorgen, maar hé, liefde is liefde hé! En om daar nou het woord pech aan te hangen? Nee, absoluut niet…

pech4

Mijn gedachten dwalen af, naar afgelopen week. Tandarts, daarna gelijk spoedafspraak kaakchirurg. Ontsteking op de behandelde wortelpunt. Conclusie, één oplossing de snijtand moet eruit! Mijn gebit, waar al veel kiezen zijn gesneuveld en ontstekingen de boventoon hebben gevoerd. Een tandarts die doorpakt en een kunstenares op zich. Zij die alles zo mooi heeft gemaakt, dat je spontaan als een gelukkig blij lammetje door de wereld wil gaan huppelen. Wat voor een vermogen er in mijn gebit zit, laten we maar achterwege, maar als je ooit iets van me wilt jatten, moet je denk ik op dat front zijn. Mijn gebit, waar ik zo blij mee ben, daar moet opeens de snijtand eruit! Hallooohooo, snijtand zit naast voortand, dus als ik mijn mond opentrek, iets wat veel gebeurd op een dag, maakt dan dat ik gelijk in een tokkie metamorfoos! Ik wil het niet! De gedachte aan verdovingen in ontstoken weefsel, maakt dat ik helemaal in de, ik wil wegrennenstand ga staan, om uiteindelijk te vluchten. Gelukkig is mijn verstand nog steeds verstandig en overheersend en doe ik het niet. Mede dankzij de kaakchirurge die behoorlijk moet praten als brugman om me te overtuigen, maar alle tijd neemt en de situatie in gewone mensentaal beschrijft. Klote en waardeloos!

pech 5

Ik zal doodziek worden als de tand blijft zitten. En met mijn fantastische gestel is er dan inderdaad maar één optie. Antibiotica zal de ellende alleen maar uitstellen en verlengen. En pijnstillen kan niet, aangezien ik overal allergisch voor ben en alleen maar paracetamol mag. Tabletten spuug ik er gelijk weer uit, de smelttablet klinkt een goed idee, maar geloof me, wie die bocht heeft uitgevonden verdient een draai om zijn oren. Met zwarte bessensmaak staat er op het doosje. Klinkt zowaar als een zalig snoepje. Nou, mooi niet! Zodra je die tablet op je tong legt, krimpen je speekselklieren van ellende bij elkaar om vervolgens een orale tsunami door je mond te produceren. Chemische pijnstillingsmaak, met in de verte een vleugje bes. Naast de speekselklieren, imiteert mijn slokdarm spontaan een pvc buis en gaat mijn maag ala minuut in de wegwerpstand staan. Kortom, doffe ellende en geen optie. Dus de zetpil blijft over, maar we kennen allemaal de spoelsessies die ik eens in de vijf weken mag ondergaan, dus een max. van vier zetpillen in die vijf weken is nog net acceptabel. Ja, en dan sta je met de rug tegen de muur. Op een houtje bijten, of je tanden is in dit geval ook niet handig met een kaakontsteking! Dus zo gezegd zo gedaan…

Verdoving erin, niet fijn, niet fijn. Gelukkig heb ik het getroffen met deze mevrouw de kaakchirurge in een zeer meelevende en vooral menselijke verpakking en dat maakt dat ze me er samen met de assistente doorheen sleept. Als ik even later, met i.p.v. een snijtand een stapel gaas in mijn mond, in de auto zit op weg naar huis, jank ik me even de mascara in straaltjes over mijn wangen. Ik ben boos op mensen die hun gebit laten versloeren, die niet goed poetsen en er gewoon een bende van maken, redelijk? Op dat moment vind ik van wel. Ik stop zoveel energie in mijn gebit, poetsen…flossen…ragertjes etc. En het breekt me gewoon letterlijk uit mijn mond vandaan! Zou dat dan pech zijn? Nee, ik heb juist geluk gehad met de kaakchirurg en tandarts denk ik.

Een paar dagen later word ons kikkerlandje opgeslokt door een hittegolf. De temperatuur stijgt tot boven de 30 graden en geloof het of niet zelfs ik krijg er last van. De ontsteking in de kaak nekt me nog en ik krijg een rare soort hoofdpijn. Als kers op de taart, begint mijn maag zich er ook mee te bemoeien en word de wc pot mijn grootste vriend. De hevelslang in mijn maag is niet op tijd open te krijgen en uiteindelijk verdwijnt het dan ook een verdieping hoger uit mijn lijf. Ik voel me verschrikkelijk en lig als een dooie vogel op de bank. Zelfs mijn waterijsjesverslaving krijgt me niet op de been. Ik praat niet en zodra ik op dat punt ben aanbeland moet je je zorgen gaan maken. Als ik wel begin te praten, komt er weinig zinnigs uit. Ik kan maar niet op de juiste woorden komen. Manlief reageert gelijk en overlegd met Nijmegen. Extra vocht in de TPV voeding. Twee en een halve liter mag er die nacht in gepompt worden. En daar moet ik het overdag op doen. Zelf bijdrinken is maar mondjesmaat en een waterijsje zo nu en dan maakt nou ook niet echt het verschil. Daarnaast is het dikke vette mazzel als ik het er niet gelijk uitgooi! Als het dan eindelijk donderdag is, stap ik naast dochterlief in de auto richting het ziekenhuis. Inclusief spuugbakje en handdoek. Uit alle macht probeer ik mijn maag in een stabiele stand te krijgen, maar de hele morgen walg ik me al van links naar rechts en van voor naar achteren en heb ik al drie keer de wc niet gehaald. Gelukkig is een handdoek gewillig en is het dikke vette mazzel dat mijn maag niet meer bevat dan maagsappen. Wat me wel verbaasd is dat als je al zo hondsberoerd bent, je altijd aan een frikandel speciaal of een kroket gaat denken, om vervolgens weer in een walgstand te gaan staan. Of zou dat het automatische opruimsysteem van het lijf en het brein zijn. Maag niet lekker? Brein gaat aan de slag, resultaat maag leeg, walg weg…

frikandel

Gelukkig zijn ze op de endoscopie afdeling vriendelijk en aardig en proberen ze je het zo comfortabel mogelijk te maken. Koude washandjes, dekentje, boekje en zo nu en dan eens vragen hoe het gaat. Het programma loopt uit. Ik vind het niet erg, zo heb ik iets meer tijd om de boel stabiel te krijgen. Zodat ik iets prettiger de roes in ga. Een uur later dan gepland ben ik aan de beurt. Mijn arts is nog even bezig en de ene assistente, die ik wonderbaarlijk bijna nog nooit hier heb gehad, doet alvast de bloeddrukband om en wil het knijpertje om mijn hartslag en het zuurstofgehalte in mijn bloed te meten al op mijn vinger doen. Ik vraag of dat even mag wachten en leg haar kort uit waarom. Want zeg nou zelf, ik ben al beroerd en heb me een ongeluk gespuugd, daardoor is mijn hartslag al hoger dan normaal. Mijn arts is nog even bezig dus ik moet wachten. Dan ga ik alleen maar op mijn hartslag letten en ons kent ons. Actie is reactie. Supersonische hartslag is dan gegarandeerd en daar pas ik voor. Ik heb wel even genoeg gehad en dit feest moet nog beginnen. Ze antwoord niet en loopt van me weg. De andere is wel heel aardig en zegt dat ik gelijk heb. Als ik even later zeg, dat ik het vreselijk warm weer vind, zegt ze: “Niet zeuren, het is prachtig weer!” Resoluut geef ik antwoord. ‘Ja, als je gezond bent, is het prachtig weer. Maar niet als je TPV afhankelijk bent en het daarvan moet hebben!’ Gelijk weet ik dat ik geen verantwoording hoef af te leggen, waarom ik het vreselijk weer vind. Kost alleen maar energie, die ik wel anders kan gebruiken, dus houd ik mijn mond en zeg niets meer. Zij zegt ook niets. Ze zal wel last van de warmte hebben… Als even later mijn arts er is, krijg ik de roes van hem door mijn infuus. Niet langzaam, maar roeftie de roes vliegt zo mijn aderen in. ‘Woooo,’ hoor ik mezelf blij zeggen. ‘Wat is dat toch aardig dat ik hier altijd even de kroeg in mag!’ ‘Fijn hé,’ zegt mijn arts. Ik knik en zak in een blije, kroegrijke roes weg, even vergeten waarom ik die roes ook alweer kreeg…
Pech? Nee, denk het niet…

Vrijdag…ik rij bij de tandarts vandaan. Een prachtige tand heeft het tokkiegat naast mijn voortand weer opgevuld. Ik ben blij! Het ziet er stralend uit. Fris, nieuw en niet van echt te onderscheiden! Dat het plaatje in het gehemelte wat irriteert neem ik op de koop toe, dat zal wel wennen. Ik pak mijn telefoon, want ik heb nog één ding te regelen. Afgelopen dinsdag ben ik bij de gynaecoloog geweest. Niet mijn eigen, maar een andere man. Versnelde afspraak i.v.m. mijn pijnklachten. Uit de uitslag van de ct-scan van laatst bleek dat ik een behoorlijk cyste op mijn eierstok had zitten. Zeven cm. Al tijden had ik last, maar we gooiden dat altijd op de endeldarm. Totdat dit exemplaar aan het licht kwam. Vrouwen hebben vaker cystes, onschuldig, maar dit ding was toch iets te groot. Bij de pierewietjes dokter mocht ik dan ook weer plaats nemen in de welbekende “ik doe mijn schotse rok aan stoel”. Hopla, echo apparaat werd naar binnen gejoetst en voilà na even zoeken kwam de cyste in het zicht. ‘Oh, hij is geknapt,’ zei de beste man. ‘Vier cm nog maar, stelt niets voor.’ De pijn zou wel van mijn endeldarm komen. En de cyste was gevuld met oud bloed. Geen controle en hoi! Verbijsterd liep ik even later naar de auto. Die beste man wist niet eens wat ik allemaal mankeerde, daarnaast waarom was die cyste geknapt? Waarschijnlijk door de plaatsing van de mirena? En hoezo, hormonaal? Ik had een mirena die al vier jaar te lang zat, lees doet niet meer! De cyste zat er al twee jaar, iets wat ik niet wist. Maar toen was hij klein en inmiddels doorgegroeid tot zeven cm. Daarnaast werd ik al jaren niet meer ongesteld! Door de ondervoeding? Hormonen? En zou diezelfde cyste niet weer groter kunnen worden? En ik vond het toch wel heel makkelijk gezegd, dat het aan mijn darmen ligt. De druppel was dat ik gisteren mijn arts niet eens kon vertellen over hoe en wat! En daarnaast klopt het gewoon niet, teveel vragen nog en zo niet serieus genomen! De assistente die ik bel, begrijpt mijn verhaal en ik mag deze week al komen. Bij mijn eigen pierewietjes dokter. En manlief gaat mee. Zodat, mocht ik flabbergasted worden door een uitspraak of dilemma, dat hij bij kan springen! De tijd van onzekerheden is nu toch wel eens voorbij en die flauwekul uitspraken van stelt niets voor van een arts, is niet echt gepast! Ook al stelt het niets voor, het zit daar wel en hoort daar niet en men hoort dat duidelijk uit te leggen!
Pech? Nah, gewoon geluk dat ik inmiddels voor mezelf iets beter durf op te komen, ook al duurt dat dan weer een paar dagen!

Dus de uitspraak van diegene, dat je pas pech hebt als je ernstig ziek bent, vind ik persoonlijk niet echt pech. Ik denk dat iets pech vinden vooral heel persoonlijk is qua mening en misschien ook wel hoe je gemoedstoestand is op dat moment. Kijk, als je de volle suikerpot laat vallen als je al chagrijnig bent is anders dan dat je een vrolijke noot bent. Ik vind mezelf geen pechvogel omdat ik ziek ben! Absoluut niet. Het is gewoon zo. Ik heb eens opgezocht wat pech inhoud. Er staat letterlijk beschreven: Iets onaangenaams wat jou toevallig overkomt! Dat zou kunnen… maar toch vind ik het een gekke uitspraak al kan ik niet zeggen waarom. Het klinkt bijna laconiek en dat komt door het woord toevallig denk ik. Pech betekend ook tegenslag. En dan vind ik het wel weer op zijn plek. Dat ik zo ziek ben, vind ik niet echt pech hebben. Meer een gevalletje shit happends! Maar dat het allemaal niet van een leien dakje gaat en er continue van alles bijkomt is wel een beetje pech. Denk aan complicaties etc. Maar dan nog, zou ik zelf het woord pech niet gebruiken. Pech vind ik meer iets voor als je midden in de middle of nowhere strand met je auto, niet meer vooruit te krijgen is, het giet en onweert als de moesson en jij alleen maar gekleed bent in zomerse kleding. Geen proviand bij je hebt en de batterij van je mobiel het loodje ook nog eens legt en het door de opkomende nacht ook nog eens pikkedonker word. Als je dan eindelijk een auto aan ziet komen voor hulp en deze ook nog daadwerkelijk stopt en achter het stuur je worst nightmare zit…ja, dan heb je vette pech! Maar in de poep stappen zonder dat je het door hebt en vervolgens je spiksplinternieuwe witte hoogpolige tapijtje onderbaggert met die zelfde poepschoenen valt ook onder de categorie pech! Pech is gewoon net als pijn en net als de persoonlijke rugzakken die we allemaal dragen in het leven, verschillend in ervaren. Als iemand moppert over iets wat stuk gaat en het pech noemt, dat mag natuurlijk! Als iemand ziek is en dat pech noemt, laat hem, want ook dat kan als pech voelen! Ik vind niet dat ik meer pech heb met mijn ziekte dan iemand die zijn hand tussen de deur krijgt. Want ook dat is niet best op dat moment!! Ach, het woord pech is te relativeren soms, want in ieder pech moment schuilt meestal wel weer een beetje geluk…en dat is dan maar weer mooi meegenomen!!

Shamrock

Shamrock

Getagd op:                                

2 thoughts on “Pech? Of gewoon…gewoon maar zo!

  • juli 6, 2015 op 1:58 pm
    Permante link

    Wat jij eigenlijk bedoelt, denk ik, is waar een ander zegt “Wat een pech, ik heb mijn auto totalloss gereden” jij zegt “Wat een bof, ik heb geen schrammetje”.
    Maar ondanks je “pech-binnenste en buitenste” hoop ik dat je het niet erg vindt wanneer ik zeg dat ik altijd naar je blogs uitzie want wanneer ik me pecherig voel peppen jouw verhalen me altijd op.
    Een pakkerd zoals altijd van je Margootje.

  • juli 6, 2015 op 5:31 pm
    Permante link

    Nou wat een pechvogel ben jij! Mensen die gezondheid pech noemen hebben geen idee wat echte pech is denk.. Pech had ik van de week toen mijn vaatwasser door de bliksem werd getroffen, maar eigenlijk had ik geluk want t was maar een vaatwasser en t afwassen met de hand zorgde voor familiebonding.. Weet je wat echte pech is?? Als mensen nooit de kans hebben gekregen om een fantastische meid als jij te leren kennen. xxx

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.