Op wolkjes lopen in een bakkie troost wereld…

 

Het zal je toch gebeuren… dat je oog in oog komt te staan met iemand die een belangrijk deel is geworden van je leven, zonder dat diegene dat zelf weet. Dat klinkt op zich best bizar, maar dat is het verre van! En, als die iemand dan ook nog een heel bekend iemand is en wel niemand minder dan “de George”, dan word dat moment opeens wel heel bijzonder! En mij overkwam dat zomaar op een doordeweekse dag in januari 2016. Het jaar dat ik me had voorgenomen, om te gaan leven alsof het mijn laatste jaar zou zijn…

 

Dinsdag 26 januari 2016…

 

Ik sta mijn gezicht te inspecteren voor de spiegel en knijp wat door mijn witte haar. An komt net uit de wc en wast haar handen. We zijn net in Carré aangekomen en mochten zomaar doorlopen, terwijl de rest van de wachtenden buiten moesten blijven staan. Mijn naam staat op de gastenlijst, dus we zijn gewoon “zomaar” te gast in Carré!! En bij niemand minder dan Humberto Tan, bij RTL Late Night! Hoe bijzonder is dat dan? Even dwaal ik in gedachten terug naar de afgelopen dagen….

dreamss

 

Wat een bizarre bijzondere hartverwarmende dagen heb ik achter de rug. Mijn Facebook explodeerde al vanaf vorige week, toen Chan een heel lief berichtje aan Humberto, op de site van RTL Late Night had gezet. Vol verbazing hadden we de likes zien oplopen en de  berichten van de mensen die werden gepost omdat ze net als Chan wilden dat ik eens echt koffie zou kunnen drinken met George Clooney. Overal waar je keek, kwam mijn  naam voorbij… Linda nieuws dook er bovenop, Chan werd geïnterviewd. En uiteindelijk werd ik vrijdagavond gebeld door RLN. Ze wilden komen filmen, want ze zouden filmpjes gaan verzamelen van fans met een opmerkelijk verhaal over George Clooney. De leukste filmpjes zouden ze afspelen tijdens de uitzending en heel misschien als het zou lukken zou dan diegene naar Carré mogen komen op “de” avond! Maar ik mocht aan niemand iets doorvertellen! Afgelopen maandag stond er dus zo gezegd zo gedaan een filmploeg van vier man sterk voor mijn neus. Anja was al eerder gekomen en geloof me, daar was ik intens blij mee. Zenuwen gierden en rolden door mijn lijf,  maar dat bleek achteraf nergens voor nodig zijn geweest! Wat een fijne mensen! Zo gezellig…dat de uren omvlogen! Toen we bijna klaar waren, mocht ik nog één vraag beantwoorden voor de camera…. ‘Wat voor persoon ben jij?’ Ik vertelde dat ik extravert was, positief, toegankelijk, gezellig etc… Ben je ook hysterisch werd er gevraagd… Resoluut zei ik nee en toen kwam de vraag…de vraag die de doodnormale maandag veranderde in een spontaan feest wat het dak eraf zou knallen!

 

“Zou jij morgen…” Ik keek naar An die in een flits haar handen voor haar mond hield. In haar ogen glinsterden tranen. “…naar Carré willen komen?” Verbijsterd keek ik in de camera…  “Ja! Natuurlijk”, stamelde ik. Anja vloog me om de nek en stiekem bleven ze filmen. Wat onwerkelijk, bizar, mooi en hartverwarmend! En dat allemaal veroorzaakt door de post van Chan die bijna 13.000 likes kreeg, de mails van An en alle andere mensen die deelden, reageerden etc… Ik zou gewoon George Clooney in het echt gaan zien…Het enige aandachtspuntje was dat ik nog steeds niets mocht zeggen…

carre

 

En nu staan we hier in het toilet van Carré! Hallohooo Carré! Mijn telefoon word hysterisch en de berichten zijn niet meer te volgen. Ik heb net een foto geplaatst van de buitenkant van Carré met de tekst… “What else…” Facebook ontploft! An pakt ondertussen iets van mijn jasje af, nadat ze er eerst een foto van heeft genomen. Een donsveertje…glimlachend en dezelfde gedachte delend kijken we elkaar dankbaar aan…

Wat hebben we vanmiddag gelachen om al de reacties op Facebook, de appjes en sms berichten. En oh, wat heb ik het tegelijkertijd zwaar gehad! Ik, de enthousiaste spraakwaterval die opeens volledig radiostilte heeft moeten houden. Man, dat is bijna hetzelfde als een chocoholic, het goddelijkste stukje chocola voor de neus houden en dan uiteindelijk helemaal niets geven! Sommige mensen had ik in het complot getrokken en ook zij waren gedwongen om niets te mogen zeggen…

Inmiddels zijn we in de zaal aangekomen, waar het straks allemaal gaat gebeuren. Net kwam er nog  iemand bij ons, met de vraag…’Wat weten jullie en wat weten jullie niet?’ ‘We weten helemaal niets,’ zeiden we in koor en daarna was de persoon weer verdwenen. An en ik hadden elkaar even verbaasd aangekeken, maar er verder niet op gereageerd. Op de krukken waar we op zitten, lagen net twee papiertjes met mijn naam erop. Gereserveerd! Op het ronde tafeltje zelf staat een etagère met daar weer op zalige hapjes. Onder het genot van een glas drinken en goeie muziek, kijken An en ik genietend om ons heen…

En dan is het opeens zover. De uitzending begint! Thuis zitten ze op de bank, Ran, Chan en Geert. Gezellig met zijn drietjes en nog zo’n duizenden andere mensen. Het gekke is dat het helemaal niet voelt, of zitten wij in die ruimte waar zij naar zitten te kijken, via allemaal camera’s. Het is gemoedelijk, gezellig en bijna zelfs knus. Ik geniet! ‘Kom,’ zegt Anja en trekt aan mijn kruk. ‘Schuif eens een stukje op, anders ziet niemand je thuis!’ ‘Nee joh, dat hoeft niet,’ antwoord ik. Ik, het gezelschapsdier houd van gezelligheid en drukte om me heen, maar als ik zelf het middelpunt word moet ik altijd even schakelen en heb ik de neiging om als een idioot “altijd is kortjakje ziek” of “Berend Botje” te gaan zingen…Anja accepteert vandaag geen nee en trekt grijnzend mijn kruk iets naar links. Ik lach, ze heeft ook gelijk…

antsie what else

Het eerste stuk van de uitzending is voorbij en we zitten middenin de reclame. De sfeer is gezellig en George en Humberto houden de humor er goed in. Ik houd van die cynische humor! Het is gewoon een feestje om dit mee te mogen maken! ‘Willen jullie meelopen dames?’ klinkt opeens een stem achter ons. Verbaasd kijken we tegelijk achter ons. Twee mannen met een oortje in het oor, grijpen al naar onze barkrukken en beginnen aanstalten te maken om verder te lopen. ‘Wat gaan we doen?’ vraag ik zacht. ‘We gaan jullie naar voren verhuizen,’ zegt de kleinste van de twee. Voor ik ook maar ergens een kans maak om tegen te stribbelen, lopen ze al met onze kruk richting de tafel van Humberto en George. Anja heeft opeens een grijns van oor tot oor en huppelt nog net niet. Mijn hoofd lijkt volgens mij meer op een hert welke angstig in een stel koplampen van een auto kijkt…

Ik ga op mijn kruk zitten, die inmiddels bij het tafeltje links vooraan staat. Zo’n drie meter vanaf de tafel waar Humberto en George zitten. Ik zit links van het tafeltje en An rechts. Onze benen kruisen elkaar, zodat we nog ergens contact kunnen maken. Nou ja, zodat ik contact kan maken. Een wervelwind gevuld met zenuwen raast door mijn lijf. ‘Hallo,’ zegt opeens weer een vrolijke stem naast me. ‘Ik ben Marcel en ik ben je geluidsman. Ik ga je een microfoontje geven.’ Micro…’ stamel ik. Oh lieve Sarah, dat kan maar één ding betekenen…Ik ben zo ongelofelijk de pisang zo meteen, dat kan niet missen! Anja kan bijna niet meer ophouden van lachen en straalt bijna als de zon zelf. Ik heb eerder de neiging om als een hysterische geit op de bar te gaan springen van de zenuwen en daarna als een volslagen malloot “Dudeljo” te gaan zingen. Marcel is inmiddels weer verdwenen en ik ben een microfoontje rijker. ‘An!’ fluister ik zacht. ‘Ik ben de pineut!’ Ze knikt en daarna klinkt de stem van Humberto weer door de ruimte. Vluchten kan niet meer Ant, het reclameblok is voorbij…

Ik probeer me te focussen op de filmpjes en de verhalen, maar de zenuwen gieren door mijn lijf. Wat staat me te wachten? Ik als controlfreak word hier even letterlijk verrast en ik heb nergens grip op. Nerveus friemel ik aan mijn vingers. ‘Dromen,’ zegt Luuk opeens… Dromen? Oh gosh, nou zal je het beleven. Mijn hart slaat even heel snel over. Hartslag!! Verschrikt kijk ik naar Anja, oh als mijn hart nu maar niet op hol slaat. Door mijn zere buik, adem ik altijd op mijn bovenlijf en dan wil het wel eens gebeuren dat ik hartkloppingen krijg. Niks mis mee, maar kom op…nu!? Anja heeft het door en kijkt me even recht in de ogen aan, vervolgens tikt ze even met haar schoen tegen de mijne zodat ik afgeleid word. En opeens begint mijn filmpje te draaien, het filmpje wat gisteren is opgenomen bij me thuis…

koffie ik

 

Mijn stem klinkt door de ruimte en op het scherm zie ik een blonde vrouw haar jasje uittrekken. Daarna volgt het shirt. Niet snel, maar ook niet te langzaam, gewoon kalm en beheerst. De blonde vrouw blijft recht in de camera kijken… niet lachend, niet boos en niet verdrietig. Gewoon, kalm en bijna sereen. Even ben ik vergeten, dat ik die vrouw ben! Die vrouw met al die gaten in haar buik. Een stomazak, een slang uit haar maag, het gat wat ernaast zit waar eerder ook een slang in zat om te voeden, gelijk in de dunne darm. En de slang die regelrecht in de hals in een groot bloedvat verdwijnt en eindigt tot net boven het hart… Die vrouw die daar staat, dat ben ik… Ik ben onder de indruk, hoe mooi dit filmpje is gemaakt. De muziek die meespeelt op de achtergrond, de stukken tekst die zijn meegenomen en die mij precies laten zien, wie ik ben en hoe ik ben. Als het einde van het filmpje komt, moet ik lachen om de manier waarop ik zeg…what else…het lachje werkt aanstekelijk en is hartverwarmend! In gedachten verzonken kijk ik nog steeds naar het scherm…de hartkloppingen ben ik spontaan vergeten. De mensen in de ruimte idem dito en de duizenden mensen die thuis voor de buis zitten, daar heb ik allang geen weet meer van…

‘Antje Buisman!’ klinkt opeens Humberto zijn stem. Ik kijk op en zwaai. Ongelofelijk, ik ga hier gewoon zitten zwaaien. Waarom?! Oké, het is typisch ik, dat dan weer wel. Ik kom van mijn kruk af en loop op George Clooney af. Zenuwen voel ik niet meer…adrenaline raast als een gek door mijn lijf. Het voelt of kan ik opeens de hele wereld aan! Ik denk niet aan wat als….en ook niet aan wat net is geweest. Ik sta volledig in het hier en nu en zuig elke seconde naar binnen. George pakt me gelijk vast en geeft me een knuffel. Ontspannen laat ik het gebeuren. Een vrouw achter George kijkt me enthousiast aan en knipoogt even. Ik weet niet wat me opeens mankeert, maar ik ben zo ongelofelijk rustig op mijn trillende linker kuit na, dat ik me bijna ga afvragen of ik nog wel adem.

rtl late night

 

Ik antwoord op vragen van Humberto en op dingen die George tegen me zegt. Gewoon,  zoals ik zelf ben, niets geen poppenkast en hysterie, gewoon ik! Mijn linker kuit blijft me er stilletjes aan herinneren dat de zenuwen nog steeds in mijn lijf rond dwarrelen. Het trilt als een opgevoerd Duracell batterijtje. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken. Opeens staan er twee warme koppen koffie voor ons op tafel. Humberto vraagt of ik wel kan drinken…opeens hoor ik mezelf “slang afdoppen” zeggen. In godsnaam, waar haal ik dat opeens vandaan? Oké, manlief is installateur maar die ambities heb ik niet. Slang afdoppen…tsss! De twee dampende koppen koffie voor ons op tafel staan kalm te wachten en dan is het besluit genomen. Ik ga koffie ruiken met niemand minder dan George Clooney! We pakken beide een kop vast. Even ben ik heel verbaasd, dat mijn handen niet trillen. Ontspannen leg ik mijn andere hand ook om het kopje,. De warme koffie geur wandelt mijn neus binnen. Tegelijk snuiven we de geur van de koffie op terwijl we elkaar aankijken. Het publiek ben ik inmiddels volledig vergeten, ik sta hier een droom in het echt te genieten, met koffie en George…

caffee

‘Eén afspraak’,  zegt George…’Geen gezeur meer over 20 jaar leven, maar we gaan uit van 40 jaar. Dan ben ik 94 jaar en dat lijkt me wel een mooie leeftijd!’ Ik kijk hem aan en knik. ‘Deal,’ antwoord ik. Daarna krijg ik heel galant een kus op mijn hand en mag ik naar mijn plekje bij Anja terug. Ik lach eens breed… Wat een ongelofelijke sympathieke, bijzondere, maar vooral menselijke normale respectvolle en meelevende man. Oprecht geïnteresseerd! Ik ben zwaar onder de indruk…Natuurlijk, is hij ook een normaal mens, maar we weten allemaal hoe sterren kunnen zijn…Maar deze man bewijst dat charme, menselijkheid en beroemdheid en al die andere dingen meer samen kunnen gaan! Zodra de uitzending voorbij is, komt er iemand van de bewaking achter me langs om naar George Clooney te gaan. Deze schud resoluut zijn hoofd en wijst naar mij. Vervolgens komt hij gelijk op me aflopen en geeft me drie zoenen! Lang leve Nederland waar we nog steeds drie keer zoenen, iets waar ik normaal gesproken niets mee hebt. Maar vandaag koester ik die gewoonte nog even! Er worden foto’s gemaakt en hij spreekt zich nogmaals over me uit. Woorden als knappe vrouw, dapper, respect en vechter komen uit zijn mond, gericht aan mij! Wees eerlijk…zou je niet een klein beetje smelten als George Clooney je een knappe vrouw noemt? Even later moet hij toch echt gaan en kletsen we nog eventjes met Humberto, Luuk en een aantal mensen van het team. Drinken onze drankjes op en dan is het toch echt tijd om te gaan…

after show

Als ik even later met Anja buiten loop en met Geert bel, sta ik nog steeds stijf van de adrenaline. Ik kan de wereld wel aan en zeg tegen Geert dat we nog even de kroeg ingaan… op een vreemde manier, komen we die kroeg niet tegen en lopen we in een rechte streep naar ons hotel, waar we linea recta richting kamer gaan. Mijn telefoon flipt bijna door alle berichten, RTL nieuws belt nog voor een interview. Bijna 100 appjes staan open… Ik kan het niet meer bijbenen en laat het maar voor wat het is. Vermoeid en tegelijkertijd vol adrenaline vallen An en ik rond kwart over twee in slaap…om rond kwart over zes alweer wakker te worden. Samen kijken we alle filmpjes die voorbij komen…het filmpje van Geert, interview van RTL en ga maar door… Het is overweldigend, bizar en bijzonder!

‘Hoe voel je je nu?’ vraagt An opeens. Ik kijk haar aan. ‘Ik weet het niet zo goed,’ antwoord ik zacht. ‘Ik weet niet of ik moet huilen of lachen. Zou dit misschien een shock zijn?’ vraag ik met grote ogen. An lacht en schud haar hoofd. ‘Je zit nog in the flow!’ Ik knik. Wat wil ik graag even huilen, even de stress eruit janken, even janken om gewoon te ontspannen en om te voelen hoe al die mensen met me meegeleefd hebben. Dat dit voor mij geregeld is, door het berichtje van Chan, mailtjes van An en al die andere mensen. Bekenden en onbekenden! De woorden van Geert…zo trots op je! Het is gewoon niet te omschrijven… Ik voel me geliefd, ik voel dat er van me gehouden word. Heel zachtjes rolt er een enkele traan over mijn wang… Ik snuf zachtjes. ‘Heb ik je aangestoken met mijn verkoudheid,’ vraagt An opeens geschrokken. Ik lach. Nee joh,’ ik huil! Ze geeft me een knuffel en de schouder, die er altijd voor me is en er altijd voor me zal zijn! Ik zucht eens diep. ‘Het wil niet,’ zeg ik zacht. ‘Het huilen wil gewoon nog niet!’ ‘Komt straks wel,’ zegt ze. ‘Let maar op mijn woorden!’

De rest van de dag blijft als een doldwaze rollercoaster verlopen… kranten en magazines bellen terwijl we richting huis rijden. Daar eten we gezellig even samen met Randy en Chanda. Omstreeks half twee vertrekt An richting haar eigen huis en een half uur later vertrekken Chan en ik naar omroep Friesland, waar we samen in een live uitzending op de radio komen en later op de middag mag ik aanschuiven in het live programma op televisie, genaamd  Bynt! Ik geniet met volle teugen…

visagie                    chan en ik radio

Als we uiteindelijk rond half zeven het pand verlaten, is mijn lijf moe en mijn hoofd bonst of heeft de plaatselijke drumband een concours daarbinnen uitgestippeld. We stappen in de auto en ik kijk even op Facebook en daar staat het opeens…een fotocollage met de tekst: “Lieve Antje, wat een bijzondere dikke 24 uur hebben we samen meegemaakt…thnx dat ik dit met jouw mocht beleven.. Xx” Ik kijk naar Chan en dan breekt de moesson los…

collage an en an

Tranen stromen over mijn wangen, ik snuf en de mascara prikt in mijn ogen. Ik schraap mijn keel, maar het wil niet. ‘Laat maar lekker lopen,’ zegt Chan en knijpt even in mijn bovenbeen. Ze heeft gelijk! Ik app An. ‘Thanks joh, het is gelukt ik jank…eindelijk!’ Gelijk krijg ik bericht terug. ‘Vandaar dat ik even heb gewacht tot je klaar was, met het op Facebook te zetten!’ Ik lach! Eindelijk, ik “voel” weer…

Ik “voel” het bijzondere avontuur…ik “voel” me geliefd en dat er van gehouden word. Ik “voel” het meeleven van alle mensen die hebben gereageerd en geholpen… Ik “voel” het bijzondere van wat er eigenlijk is gebeurd! Ik “voel” trots naar Geert en Chan en Ran, maar ook naar Har, Mandy en Stef van An. Dat zij allemaal ons samen de gelegenheid hebben gegeven om deze 24 uur samen te beleven. 24 uur George in la Amsterdam! Ik “voel” dankbaarheid, naar RLN, George Clooney, maar ook naar al die duizenden mensen die me de gunfactor hebben gegeven en zo intens hebben meegeleefd. Die heel internet op zijn kop hebben gezet om deze droom,  “MIJN DROOM” die ooit begon als een grapje, maar uiteindelijk een deel van mij werd op de meest vervelende momenten, uit te laten komen…

 

Maar het allerbelangrijkste… ik VOEL dat ik LEEF!!!!

Getagd op:                                        

3 thoughts on “Op wolkjes lopen in een bakkie troost wereld…

  • januari 30, 2016 op 10:27 pm
    Permante link

    Lieve Antje wat heb je het weer prachtig opgeschreven, en wat heerlijk om te lezen dat je er zo van hebt genoten. Dit geeft weer zin aan het leven zoveel mensen die je dit hebben gegund. Ik hoop je toch eens te ontmoeten. Veel liefs Gerrie moeder van Anja

  • januari 31, 2016 op 11:03 am
    Permante link

    Dat was even genieten!! Maar niet voor jou alleen hoor; Ik heb al die tijd net zo,n spannend gevoel gehad als voor het Songfestival b.v. maar deze keer heeft ONZE CANDIDAAT GEWONNEN!!!!!!!

  • januari 31, 2016 op 10:43 pm
    Permante link

    Bedankt dat je zo uitgebreid je gevoel deelt.

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.