image

De datum ligt klaar…mijn tas voor de helft gevuld…

Iemand vroeg afgelopen week, “weer een nieuw hoofdstuk voor je nieuwe boek?”
Het is het allerlaatste waar ik mee bezig ben…een nieuw boek!
Mijn boeken gaan over een waargebeurd verhaal…mijn verhaal! Maar mijn verhaal is op dit moment intense realiteit. Laten we wel wezen…dit zijn zulke grote ingrijpende dingen, dat ik echt niet denk…voilà boekvulling! Het enige wat ik denk is, hier moet ik ook weer doorheen… Focus!! Schrijven doe ik pas maanden en maanden later…als een soort verwerking! Ik moet dit ondergaan in de hoop op meer kwaliteit van leven…iig in de hoop op iets minder pijn!! Al was het maar 10%, man dat zou winst zijn…

Ik krijg berichtjes binnen via whatsapp…mijn energie is zoek…pleite, op, nada!! Even geduld lieve mensen, ik heb meer tijd nodig om te antwoorden…mijn lijf is uitgeblust, mijn hoofd zoekt de berustingsknop! En ik hobbel in een soort vluchtstand door het leven! Weer berichtjes…gaat het wel goed? Ik maak me zorgen!! Lieve mensen, het gaat tot zover goed maar ik heb tijd nodig…ik kan het niet meer bijhouden!! Ik waardeer het zo ontzettend, maar ik krijg bijna geen bericht uit mijn vingers weg, ik heb gewoon op dit moment iets meer tijd nodig…

image

De datum ligt er…de OK wordt realiteit en ik? Ik ben bang!! Ondanks dat ik positief ben, ben ik bang!! Wat als… Wat als het idd helemaal op de kop verkeerd gaat…niet aandenken, niet aan denken! Maar wat als… Ik heb afleiding nodig!! Nu!!

Ik wil stappen, dansen en zingen…want dan…dan voel ik me even weer gewoon Ant!! Ant van vroeger, onbezorgd en plezierig!! Maar op stap kan niet…er is geen tijd en ruimte voor! Mijn lijf wordt gillend gek als ik dat doe en ik? Ik ben bang voor wat komen gaat!!

Mijn humeur schiet alle kanten op…een mooi nummer op de radio en de waterlanders glijden over mijn wangen! Een verkeerd woord en alle vezels in mijn lijf gaan op oorlogssterkte staan…jeuk in mijn vingertoppen en een grote behoefte om ergens keihard tegen aan te slaan (terwijl er absoluut geen agressie in me zit)! Gevolgd door een lachbui die niet zoals gewoonlijk vanuit mijn tenen komt… Van tijd tot tijd starend uit het raam en ervan overtuigd zijn dat iedereen me inmiddels een vreselijk wicht vind. Ik de vrolijke spring in het veld, is gemetamorfoosd in een mopperende jankerd die van tijd tot tijd vuur spuwt als een hysterische vulkaan! Bah!!

Alles voelt anders aan… Ik weet dat het aan mij ligt! Ik ben aan het ontladen en aan het voelen…tegelijkertijd aan het opladen voor de grote OK die eraan komt! Zou ik dan toch net als ieder mens zijn? Zouden mensen het van me pikken, als ik niet snel genoeg op een berichtje reageer? Zouden ze begrijpen dat het even tijd voor mezelf is? Dat ik eerst mezelf kalm moet krijgen en dan pas aan een ander kan denken? Dat ik het beetje energie wat ik op dit moment heb, verdeel over mijn gezin en familie en mijn vrienden, om mijn zinnen te verzetten? Dat als ik echt vervelend ben, of men me zat is dat gewoon zegt en me niet negeert?! Want oh, daar kan ik absoluut niet tegen!!

Ik lach naar het plafond!! Vast en zeker dat ze het zullen begrijpen! Ook mijn leven is niet altijd weg te lachen met cynische humor! Soms moet je keihard voelen in wat voor spannende en angstige situatie je zit! De kunst is dan om jezelf te blijven vinden en tegelijkertijd te verwerken! Ik tref het met de mensen om me heen die mijn gemok, gejank en gemopper even pikken!! Dat ze geduld hebben en me de tijd geven om ff mezelf terug te vinden!

En weet je vandaag is die dag…na een week van alle kanten op schieten heb ik mezelf weer terug! Maar toch blijf ik de tijd even nemen! Als ik niet snel reageer op een berichtje, maak je dan niet gelijk zorgen…dan ben ik of even bezig of ik ben leuke dingen aan het doen met vrienden! Afleiding zoeken en zo ontspannen mogelijk deze drie weken doorkomen… Er staat immers iets te wachten wat niet niks is…en je mag gerust weten, ik vind het verschrikkelijk spannend! Maar zou dat niet gewoon menselijk zijn? Bang voor een operatie? Bang en er  tegelijkertijd ook zo klaar voor zijn?

Stapje voor stapje… En dat advies zal ik opvolgen, al schreeuwt ieder stukje in mijn lijf om te pierewaaien en gek te doen…maar soms moet je accepteren dat je man en je vriendin je beter kennen dan jezelf…dat zij even de poot dwars zetten, zodat ik niet mezelf voorbij ren. En dat is heel erg fijn…want samen zorgen we ervoor dat ik in deze spannende, enge, zenuwlijerige tijd gewoon Ant blijf!! Positief en strijdvaardig…maar iets jankeriger dan voorheen en daar is niets mis mee…als je maar kan blijven lachen!! En dat kan ik nog steeds… keep on dancing…Wat jij!!

image

Getagd op:                                

3 thoughts on “Ook ik moet toegeven…soms is het even klaar…

  • juni 21, 2016 op 3:22 pm
    Permante link

    Je klinkt net als een echt mens. Pak alles wat je nodig hebt en geniet van familie en vrienden om je heen. Op naar de zo broodnodige operatie maar sterkte met alle angsten en spanning die het meebrengt. xxx

  • juni 21, 2016 op 6:21 pm
    Permante link

    Hallo Antje

    Ongelooflijk veel sterkte!!!!

  • juni 22, 2016 op 6:04 am
    Permante link

    Hee juh! Doe niet zo mal, natuurlijk snappen we dat! Ga jij lekker jezelf zijn, voelen en je lichamelijk en geestelijk voorbereiden op de grote ok. Jank, schop en lach; heb je dus gewoon nodig. Klaar. Zet em op, laat de wereld los. Fijn dat er van die stijve dwarse poterigen in je omgeving zijn! Topper.

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.