mooie lente

Ik rijd ik al vroeg op de nieuwe weg rond de hoofdstad van het Friese land. Normaal gesproken geniet ik daar altijd van, maar vanmorgen is er weinig te genieten. De wereld is klein, heel erg klein. Nou vind ik mist op zich ook niet heel erg. Het doet me denken aan de wintersport, als de wolken laag in het dal hangen en jij op de top staat. Vervolgens pak je de eerste de beste afdaling en moet je weer door het wolkendek heen om in het dal te komen. Zodra je in het wolkendek terecht komt, stopt de wereld opeens met jagen. Geluid verstompt en het is net of zit je in een gigantische stolp met watten opgesloten. Het heeft iets mysterieus en tegelijkertijd ook iets magisch. De combinatie van sneeuw, mist, bergen en het geluid van knisperende sneeuw onder je ski’s vandaan, geven je dat ultieme gelukzalige gevoel, dat je bijna kan ruiken maar niet onder woorden kan brengen. Even is er geen gisteren en morgen, maar alleen vandaag speelt een rol…puur genieten! Maar goed om even terug te komen in de realiteit, het is dus behoorlijk mistig en weinig zicht. Als ik dit een paar maanden terug ook had moeten doen en je vroeg me: ‘waar ga je naartoe?’ Dan had ik trillend antwoord gegeven om vervolgens een gigantische misselijkheidsgolf door mijn maag te voelen. Maar dat, dat is nu verleden tijd. Oké, het is uiteraard niet helemaal verdwenen, maar ik kan nu gewoon zeggen zonder een trillip: “Ik ga naar de tandarts!” Mijn koude klamme handen negeer ik voor het gemak maar even, evenals de buiteling van de zenuwbeestjes die de kermisattractie in mijn buik gelijk in beweging zetten…

Wie me inmiddels al wat langer kent, weet dat ik behoorlijk intensieve tandarts ervaringen in mijn leven heb gehad. De pech met het treffen van een horkerige tandarts vroeger, heeft mijn vertrouwen in de tandsiesdok behoorlijk op de proef gesteld. Om de eeuwige kaakontstekingen niet te vergeten die ik bijna maandelijks te pakken had. En maar poetsen en maar poetsen, maar iedere keer weer ellende! Om moedeloos van te worden! Vandaar dat ik een tandarts ook al standaard tot de minst vriendelijke arts had omgedoopt, ongeacht of ze aardig waren of niet, kaakchirurgen inclusief. Afgelopen jaren had ik een fijne tandarts, zat wel aan het eind van de wereld, maar de praktijk was rustig, iets wat een gunstige uitwerking op mijn zenuwbrein had.

Een paar maanden geleden, moest ik na mijn ziekenhuisopname de weekenddienst bellen voor een jengelige verstandskies. Als een dreinende kleuter in een speelgoed winkel liet ie van zich horen. Ik kon gelijk in de auto stappen richting de praktijk nadat ik haar had uitgelegd, over mijn fantastische algehele toestand. Nou die middag veranderde mijn standpunt over tandartsen volledig. Mijn eigen tandarts was al een toffe peer, maar wat zij over me heen gestrooid had in dit korte bezoek, geen idee. Het moet een soort van Tinkerbelltoveranti-nerveusstof zijn geweest, want ik werd zowaar kalm. De kaakchirurg werd gebeld, want geen risico met die kromme lange wortelpunt van mij en ik mocht gelijk daar ook nog een bezoekje brengen. Mijn kies leverde ik daar in en zonder hysterische zenuwen in mijn lijf reed ik even later met een prop gazen in mijn wang naar huis, zonder enige pijnstiller nodig te hebben. Deze tandarts wist goed wat ze deed en nam mijn ziek-zijn mee in haar beslissingen. Een aantal dagen later heb ik de knoop doorgehakt. En heb gevraagd of ze nog nieuwe patiënten aannamen en ik was welkom. Het ligt handiger op mijn route en eerlijk is eerlijk ik denk niet dat ik ooit zo ontspannen in een tandartspraktijk heb rondgewandeld als in deze praktijk.

En nu rijd ik dus vanmorgen in de mist voor de zoveelste keer, richting de praktijk. Algehele tandsies en kiesverbouwing. Tand voor tand en kies voor kies worden gerenoveerd en prachtig opgeknapt. Na een rit van zo’n 20 minuten stap ik bij de praktijk uit. Naar binnen en de trap op naar boven. Eerst een plasje plegen, want ergens huppelen nog wel zenuwlijerige buiksprinkhanen rond, dat krijg je er helaas niet helemaal uit! Daarna wordt ik opgehaald, nadat ik nog een paar minuten een frustratiespelletje met balletjes op mijn telefoon ter afleiding kon doen. SHOWTIME!

Vanmorgen zijn mijn voortanden aan de beurt. De ene is ooit te breed gemaakt en de andere is aangetast door beestjes met de voornaam cariës of het zoutzuur wat vanuit mijn maag vaak de tanden passeerde de afgelopen jaren. Wonderbaarlijk dat er überhaupt nog iets van beestjes in dat klimaat kunnen leven. En ik ondertussen maar poetsen. Vergelijk het maar eens met een lekkend olieschip in de Waddenzee en jij staat daar met je strandpret-emmertje, twee emmertjes water te halen om die olie maar weg te werken. Een soort van dweilen met de kraan open. Maar goed, je weet dat ik niet van verliezen houd en door ram tot ik het laatste woord krijg in mijn ziek-zijn, dus ook in dit gebit, ook al is dat met behulp van de tandarts. Heel veel hulp! Mond mag open en verdoving gaat erin. Zelfs die laatste is magistraal daar. Normaal kreeg ik altijd verdovingen waar je mond ’s avonds nog in een kwijllip-stand stond, maar deze verdovingen zijn de uitvindingen van de eeuw. Dit gaat per tand en per kies en even later loop je gewoon weer met een brede lach de praktijk uit. Maar pijnloos zijn ze uiteraard niet. Vooral niet bij je voortanden. Gelukkig weten ze hier wat inlevingsvermogen is en slepen ze je ook wel door dit moment heen. En dan kan even later het werk beginnen. Nou ja, voor de tandarts en de assistente. Ik probeer me zelf ondertussen in een soort van relaxstand te krijgen, wat iedere keer weer een uitdaging is. Mijn gedachten te focussen op iets anders… ‘Ja, mijn hart klopt, oh, mijn hart klopt sneller, wahhh…nou, gelukkig maar dat hij klopt! Nee, je hoeft niet in de stress te raken, want hier ben je in goede handen. Schouders neer Ant, beenspieren ontspannen en zet je nagel niet in je pols. Dat is nergens voor nodig!’ Nee, ze kletsen gezellig, radio staat aan, ontspannen sfeer en ondertussen wordt elke handeling uitgelegd en gevraagd of het nog gaat en dat ik vooral moet aangeven als ik een time-out wil. Wow, als er tandartspraktijken in de Hemel waren, dan was dit er eentje. Ik trof ooit eerder een engel van een anesthesiste die me op de pijnpoli van helse pijn afhielp, nou deze dames vallen in dezelfde categorie. Bijzonder!

Na een uurtje zit het er weer op en mag ik in de spiegel kijken. Ik grijns eens breed naar mijn eigen spiegelbeeld. Een met rood bevlekt en bleek gezicht met gigantische ogen kijkt me aan, maar wat er tussen mijn lippen door glinstert maakt me werkelijk zielsgelukkig! Mooie tanden! Weer beide van hetzelfde formaat, bruine rare plekjes weg, gewoon een stel tanden waar ik gelukkig van wordt. Tanden die je gewoon breeduit kan laten zien, als je blij bent! Zou iemand begrijpen hoe gelukkig ik daar van wordt? Voor sommige mensen is het gewoon heel vanzelfsprekend om mooie tanden te hebben en breeduit te lachen. Voor mij niet! Altijd keihard poetsen, stoken en noem maar op. Verkouden was ik nooit, maar kaakontstekingen had ik des te vaker. Kiezen braken gewoon af. Weer met helse kiespijn naar de tandarts. Jankend en koortsig even later weer naar huis en stilweg afscheid genomen van dat ooit zo mooie prachtige gebit, wat ik mezelf vroeger al beloofd had. Mijn tanden stonden prachtig naast elkaar, nooit een beugel nodig gehad, alleen de kwaliteit was bagger. En nu op deze simpele dinsdagmorgen in februari maakte deze tandarts alweer een klein droompje waar! Ik doe niet aan een bucketlist, maar houd het gewoon bij zo nu en dan een droom… En deze is voor mijn gevoel al bijna compleet! Zou ze vandaag ooit een moment in de gaten hebben, hoe gelukkig ze vanmorgen een patiënt heeft gemaakt? Intens gelukkig?!

Even later rijd ik lachend en tegelijkertijd jankend van geluk naar huis! Mijn tandarts is goud waard en kan toveren! Mijn tanden zijn misschien niet Amerikaans perfect, maar dat boeit me lekker niets! Mijn tanden zijn Ant perfect en hebben een hoog grijns en blij gehalte en ik zal mijn tandarts toch eens vertellen hoe dankbaar ik haar daar voor ben! Dromen zijn er om waar te maken….soms met de hulp van iemand anders, nou…..so what!

IMG-20150217-WA0005Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd…

P.s. morgen een blog over een “chocodroom” die ik met jullie MOET delen….

9 thoughts on “Nieuwe tandsies, tovertandarts en een chocodroom…

  • februari 17, 2015 op 3:21 pm
    Permante link

    Jaaaa meissie wat een mooie tandjes! Ennuh die Tinkerbelltoveranti-nerveusstof kan je die ergens kopen? xxx

  • februari 17, 2015 op 3:42 pm
    Permante link

    jeetje, Antje, dat is mooi geworden. Hopelijk gaan we nu vele foto’s van jou zien met een brede glimlach

  • februari 17, 2015 op 4:15 pm
    Permante link

    Mooi bekkie! Maakt een mens blij, he?

  • februari 17, 2015 op 4:21 pm
    Permante link

    Wat een fantastische en positieve blog weer. Je zou bijna voor elkaar krijgen dat ik zingend naar de tandarts ga!
    Trouwens, mooie tandies, hoor.xx

  • februari 17, 2015 op 5:09 pm
    Permante link

    super geschreven, wat een verhaal meid. En wat een mooie voortanden, ziet er geweldig uit ant. xxxx

  • februari 17, 2015 op 5:29 pm
    Permante link

    Hoi Ant,
    Je tanden zijn mooi geworden.
    En zo’n tandarts is goud wasrd.
    Ik ben ook in het bezit van zo’n fijne tandarts met van dezelfde verdovingen. Ideaal.
    Maar geniet van je tanden zou ik zeggen x

  • februari 17, 2015 op 5:45 pm
    Permante link

    Weer mooi verwoord. Dit heb je weer gehad en je hebt het goed gedaan.
    Mooie tanden heb je daar ben ik jarloers op.

    Ben benieuwd naaar je volgende blog.

  • februari 17, 2015 op 5:47 pm
    Permante link

    wat fijn dat je deze tandarts bent tegengekomen. En je tanden zien er prachtig uit. Geniet er maar volop van.

  • februari 17, 2015 op 8:11 pm
    Permante link

    Super, wat fijn voor je Ant, ik kan me voorstellen dat je daar heel happy mee bent. Je loopt nu vast constant met een brede grijns rond, haha. Ik tref je binnenkort vast wel weer dan kan ik je big smile in het echt bewonderen.
    YOU GO GIRL!! :-)

    Groetjes Louisa

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.