“Het Bloeddiner” vordert inmiddels behoorlijk en daardoor heb ik minder tijd om te bloggen. Daarom gaan we het anders doen…ik post eenmalig een hoofdstuk uit “Het Bloeddiner”.

Dit hoofdstuk is vast herkenbaar voor sommige mensen…het is absoluut geen depri hoofdstuk, maar een moment dat het even helemaal klaar is!

 

Lopen…lopen…en nooit, nee nooit meer stoppen!

 

Geert pakt me stevig vast. ‘Laat me los,’ roep ik. Ondertussen probeer ik me los te wurmen. ‘Rustig,’ sust hij zacht in mijn oor. Hoe zachter en kalmer hij praat, hoe woester en gefrustreerder ik word. ‘Ik wil weg, hoor je! Weg!’ Ik kijk langs Geert naar het voorraam. Wat zou ik toch graag dat hele raam eruit schoppen. Eruit rammen met mijn blote handen. Alles kapot gooien wat er in de vensterbank staat. Mijn lijf ontploft bijna van de woede. Woede? Frustratie! Het raast door mijn lijf, als een snuivende op hol geslagen stier. Het is niet te stoppen, ik kan het niet stoppen…

“Ik wil weg, weg, weg. Heel ver weg!” Mijn stem klinkt gillend, bijna paniekerig, maar vooral vol woede en frustratie. Het kan me allemaal helemaal niets meer schelen. “Helemaal niets!” Ik haat het, ik haat het allemaal zo intens!

Waar ik de kracht vandaan haal, ik heb werkelijk geen idee, maar ik maak het Geert niet makkelijk. Hij heeft zijn handen vol aan dat tengere lijf van mij wat probeert los te komen uit zijn armen. Zijn veilige warme sterke armen. Het doet me allemaal niets. Mijn hart klopt als een bezetene in mijn lijf, even schrik ik ervan. Het is maar een fractie, dat klotehart moet zijn mond houden. Dan ploft het maar kapot. Wat boeit het? Is alles in ieder geval opgelost!

Ik herken mezelf bijna niet meer. Mijn ademhaling is hoog en snel. Ik ratel aan één stuk door. Ik ben dwars door alles heen. Ik zal loskomen, ik “moet” loskomen. Ik wil niet getroost en aangehaald worden. Ik wil boos zijn, ik wil ontploffen en furieus op de hele wereld zijn. Alles intens stom vinden, onredelijk of niet. Ik wil weg, het probleem oplossen voor de mensen om me heen. Ik wil tegelijkertijd blijven en iedereen bij elkaar in een ruimte zetten. En schreeuwen en gillen en vertellen hoe ik me voel. Hoe ongelooflijk gefrustreerd ik me voel. Hoe onwijs moe ik ben, van altijd maar weer dat knokken, van altijd maar weer opladen en de knop omdraaien. Tegenslag? Mij krijgt het niet, ik win! Zolang ik positief blijf, krijgt dat ziek zijn mij er niet onder. Maar het krijgt me wel!! Het pakt me waar ik bij sta, hoezo winst? Je verliest! “Verliest!”

Ik wil iedereen vertellen hoe ongelofelijk onzeker het voelt, als je maar niet weet wat je lijf allemaal doet. Wat ermee aan de hand is en waarom niet gewoon ‘even’ duidelijk naar voren komt wat er aan scheelt. Wat voor foutjes er in dit productie item zitten. Hoe frustrerend het is, dat je je vaak moet verdedigen omdat je geen ziekogende patiënt bent, volgens sommige artsen. Omdat je nog gewoon praat of er te goed uitziet. Omdat je haar netjes zit en je mascara op je ogen hebt gesmeerd notabene. Dat je het gevoel hebt, dat je bijna word gedwongen om een soort van toneelstuk te moeten opvoeren, waar je kreunend en steunend over de grond moet gaan rollen, om duidelijk te maken hoeveel pijn je wel niet hebt.

Ik wil vertellen hoe kwaad het me maakt en hoe oneerlijk alles voelt! Dat ik me werkelijk een slag in de rondte vecht, dat ik bang ben, bang als mijn lijf weer eens zijn eigen leven leid. Dat ik daardoor ga praten, om grip op de situatie te krijgen. Zolang ik praat, blijf ik immers bij de les en voelt het of kan me niets gebeuren. Dat ik mijn pijn verbijt en daar eigenlijk nooit over zeur en als ik dan uiteindelijk roep dat ik het niet meer trek, dat het ook echt niet meer vol te houden is zonder pijnstilling.

Ik wil vertellen, dat als ik rustig op een bed zit, het niet wil zeggen dat ik geen pijn heb. En als ik tussen het overgeven door, praat en lach wil dat niet zeggen dat ik nergens last van heb. Dat ik geen pijnstilling neem, wil niet zeggen dat ik het niet nodig heb. Of als ik gezellig mee kauw op voedsel als een ander eet, wil niet zeggen dat ik er enorm van baal en verdrietig ben dat ik nooit meer kan eten!

Weet je hoe bezwaart ik me voel tegen over iedereen. Dat ik soms het gevoel heb, dat ik me ook nog eens moet verdedigen! Tegenover iedereen, zelfs tegenover mezelf. En dan kan iedereen zeggen dat moet je niet doen, dat begrijp ik ook nog wel, maar het gebeurd gewoon…

Ik kijk nog eens naar het raam, mijn handen zijn nog steeds als vuisten gebald, mijn nagels voel ik in mijn handpalmen snijden. Het doet me niets…

Zou het opluchten? Zou het opluchten om het raam eruit te schoppen? Zou het opluchten om alles bij elkaar te schreeuwen? Zou het rust brengen, als ik weg ging? Lopen…lopen zonder te stoppen. Zou ik het voor iedereen oplossen?

Wat zou ik je graag vertellen, hoe moe ik ben. Vertellen dat ik soms wil opgeven. Maar dat ik dat niet kan. Wat zou ik je graag vertellen, dat het een gevecht is, iedere dag weer. Hoeveel energie het kost om vrienden te blijven met dit lijf,  mijn lijf! Om het hoofd boven water te houden, omdat ik dat het leven verschuldigd ben. Wat zou ik je graag vertellen, hoe klote ik het vind dat ik het mijn arts zo moeilijk maak. Hoe frustrerend en onverteerbaar het me lijkt als je als arts je patiënt niet beter kan maken, of in ieder geval stabiel. Wat zou ik je graag vertellen, dat ik dat niet erg vind. Dat ik weet hoe hij zijn best doet, om me zo goed mogelijk te krijgen. Dat hij alles op alles zet, net als iedereen uit het team. Wat zou ik je graag vertellen dat ik het begrijp dat Geert en Chanda mijn ziek zijn soms letterlijk kunnen uitkotsen. Ook al zeggen ze het niet, ik weet dat het zo is. Ik infecteer namelijk iedereen in mijn omgeving met mijn ziekte. het is niet besmettelijk, maar het bepaald wel een manier van leven…

Wat zou ik je graag in willen fluisteren, dat ik moe ben. Gewoon intens moe. Dat ik soms echt niet meer wil. Maar tegelijkertijd heel erg bang ben om op te geven. Want als ik dat doe, komt het niet goed. Wat zou ik je graag willen in fluisteren, dat ik hoop op een oplossing, duidelijkheid zodat ik behandelbaar ben. Zelfs nog na al die jaren. Wat zou ik graag eens bij je op schoot kruipen. Veilig wegkruipen. Waar het warm is, geen angst, geen gevecht. Dat alles goed komt…

Mijn lijf verslapt, ik kijk nog een keer naar het raam. Ik heb er de energie niet meer voor. Mijn vuisten ontspannen en mijn armen hangen slap langs mijn smalle lijf. Tranen wellen op en mijn ademhaling word kalmer…

‘Geert,’ fluister ik. ‘Soms…soms wil ik wel eens heel graag dood zijn! Gewoon heel even, niet voor altijd. Want als je dood bent…is het rust. En als er rust is, is er even helemaal niets! Dat…dat was wat ik je gewoon even wilde vertellen…

 

 

Getagd op:                    

13 thoughts on “Lopen…lopen…en nooit, nee nooit meer stoppen!

  • november 10, 2015 op 11:13 am
    Permante link

    Het is zo logisch en tegelijk zo afschuwelijk. Alsof je opgesloten zit in het concentratiekamp van je eigen lichaam.
    Ik bewonder je “guts” ( dat is pas zwarte humor :-( ) maar dat wist je al. Liefs.

  • november 10, 2015 op 11:34 am
    Permante link

    Lieve Antje,

    Ik ben enorm geraakt, zit gewoon mee te huilen en voel veel herkenning in wat je schrijft. Die boosheid, het gevecht, gewoon niet meer kunnen en idd de behoefte te hebben tot rust en de gedachten dat het beter is om er niet meer te zijn. Dankjewel voor je openhartigheid, dat je je zo kwetsbaar voor ons opsteld. Respect voor wie je bent, maar ook enorm respect voor Geert en Chanda.

    Veel liefs van mij xxx Jerinde

  • november 10, 2015 op 11:58 am
    Permante link

    Tink oan dy, dat witste. …Begryp dy dat witste….. Machteleas dat witste….maar bliuw dy bewûnderjen en foar dy tompkjen! Dikke tuut!

  • november 10, 2015 op 1:14 pm
    Permante link

    hou vol…je mag even huilen…..maar je kan nog zoveel…camera….vastleggen….je leven met anderen…hou je vast..taai…sterkte!…lieve yvonne…gr. hans… <3

  • november 10, 2015 op 8:12 pm
    Permante link

    Het is weer raak Antje… Ik kijk uit naar deel 2, hoe schrijnend het ook is, dat we het hier niet over fictie hebben… xx

    Textuele details: een hoofdletter vergeten bij ‘Het is niet besmettelijk” en bij ‘maar het gebeurd gewoon…” moet het ‘gebeurt’ zijn met een ‘t’.
    Liefs Johanna

    • december 9, 2015 op 7:56 pm
      Permante link

      Thanks voor de tip! Ik had ze ff niet gezien! Enne nog maar een paar maandjes! Het is al bijna 2016! ?

  • november 10, 2015 op 8:41 pm
    Permante link

    Lieve, lieve Antje,
    Kreeg al eerder vandaag je mail onder ogen, heb me in kunnen houden om te gaan zitten lezen. En wat ben ik blij dat ik even gewacht heb. Demmm wat confronterend zeg. Pfff heftig……drukt je met de neus op de feiten en zet je met beide voeten terug op aarde. Lieve dappere stoere meid…..heb zo onwijs veel respect voor je. Zit nu te kijken naar een progamma over echte mannen. ….wel jij bent ook ECHT. ….een echte dappere meid.
    Dikke kus

  • november 11, 2015 op 9:43 am
    Permante link

    . ik wil je vertellen.. dat ik je een kanjer vind. Dat je dit kunt vertellen, dat je de kracht blijft bezitten om door te gaan en te lachen en humor te bezitten en warmte en en en.. zo veel meer.
    Ik wil je vertellen dat je me zo veel waard bent als vriendin op een hele lange afstand maar toch zo dichtbij..
    Ik wil je vertellen dat ik uitkijk naar jouw tweede boek, hoe heftig ook, want ik lees jou! xx Liefs

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.