‘Aankomend jaar ga ik leven alsof het mijn laatste jaar is! Ik ga alles eruit halen wat er in zit!’ Ik hoor het mezelf nog zeggen… Vandaag zijn we alweer de laatste maand van dit jaar ingestapt. Ik dwaal eens terug over de afgelopen elf maanden. Heb ik eigenlijk wel gedaan wat ik mezelf had beloofd?

december

In ieder geval zijn er hoge hoogtepunten geweest! Er verschijnt spontaan een brede grijns op mijn gezicht en in gedachten dwaal ik terug naar de eerste maand van dit afgelopen jaar… Nadat ik rond de Kerst weer bij de arts systeemziekten was geweest en ik weer te horen kreeg dat ik een “Witte Raaf” was en ze het plaatje maar niet duidelijk konden krijgen of er in mij wel of geen systeemziekte huisde, besloot ik dat het wel prima was. Ze wilde dat ik me weer zou melden bij veranderingen, ik knikte wel bevestigend maar ik was er nog lang niet over uit of ik dat ook daadwerkelijk zou gaan doen. De oorzaak van mijn C.I.I.P. zou voorlopig niet duidelijk worden en misschien wel nooit… Hoewel ik van duidelijkheid houd en strijdvaardig ben om te vechten voor die duidelijkheid, kwam er een soort berusting over me heen. “Witte Raaf alias zeer zeldzaam geval” en daar had ik het mee te doen. Niet dat ik mijn vechtlust was verloren…absoluut niet! Maar het werd tijd dat ik die vechtlust ergens anders op ging projecteren. Juist, meer kwaliteit van leven! En als zo’n arts je dat op dat moment niet kan bieden, omdat zoals ze zei: ‘De medische wereld is nog niet zover om jou ziekzijn te begrijpen’, dan moet je je focus bij gaan stellen. Ik besloot dat mijn focus werd, ik gooi dit over het schouder en ga vanaf nu geluksmomentjes verzamelen. En die momentjes wilde ik gaan delen met een aantal hele fijne mensen…

Van het woord geluksmomentjes kan ik beter geluksmomenten maken in dit geval. En vooral verrassende momenten! Nu is mijn leven al behoorlijk “living on the edge en balanceren op flinterdunne draadjes”, dus het is verre van saai. En toch is het daarnaast een heel bijzonder jaar geweest! Ik heb de hoge toppen gezien en wat ben ik door diepe dalen gekropen. Ik heb gevochten in die diepe dalen en intens genoten van bijzondere bizarre situaties! Denk alleen maar eens aan wat me overkwam in januari, nadat Chan een berichtje plaatste op de site van RTL Late Night. Een berichtje gericht aan Humberto Tan. Facebook ontplofte! Haar bericht kreeg uiteindelijk bijna 14.000 likes en werd massaal gedeeld door bekenden en onbekenden. Mensen plaatsten berichten vol lieve woorden met een ontiegelijke gunfactor. Ik werd overspoeld door al die hartelijkheid en dat allemaal om iets voor elkaar te krijgen, wat als een rode draad door mijn leven was gaan leiden. Iets wat ooit uit een grapje was ontstaan op de operatiekamer. Net voordat ik onder narcose ging lalde ik als een dronken jolige rubbergympie dat ik een latte macchiato met George Clooney zou gaan drinken. Vanaf dat moment ging dat een eigen leven leiden en werd die beste man omgedoopt tot mijn narcose & roesjes koffiedrinkmaatje. De wervelwinddagen die volgden na het plaatsen van het bericht door Chan, waarin ze vroeg of het misschien mogelijk zou zijn dat ik eens echt een bakkie koffie met hem zou kunnen drinken, kon ik maar amper bijbenen qua besef van wat er allemaal gebeurde en waren op zijn zachts gezegd bizar! Bijzonder bizar! En het bijzondere gebeurde…ik mocht hem ontmoeten live op tv. Met koffie…what else… Hoe die dagen letterlijk zijn verlopen, zal je later wel eens terug lezen, maar geloof me dat het een hele hoge top was! En dat moment mocht ik delen met zeer bijzondere mensen! Dat maakt je een dankbaar mens en niet eens zo zeer om wat er is geregeld, maar alleen al om wat dit allemaal teweeg bracht! Het oprecht gunnen van iets en blij voor je zijn. Ik kan er nog steeds heel stil van worden, als ik daaraan denk…

caffeeee

Naast de spontane acties van geluksmomentjes, maakte ik mijn eigen strohalmpjes. Strohalmpjes waar ik me aan vast kon klampen, vooruitzichten waar ik naartoe kon leven. Een doel die ik mezelf stelde, want ik blijf uiteraard nog steeds dezelfde Ant met finish en winnaarsmentaliteit! Soms ging het om een paar uurtjes winkelen, of ergens een bakkie leut halen hier of daar, een avondje dansen op een eighties party in goed gezelschap of knus qualitytime met vrienden, familie en gezin…

In april was er weer een hoge top die ik behaalde. Mijn tweede boek kwam uit. “Het Bloed Diner”. Bijna niet te geloven, maar het was weer gelukt. Na “Slappe HAP” flikten we het gewoon nog eens. Samen met de hulp van drie fantastische dames, die mijn teksten van A tot Z keer op keer doorlazen op spellingsfouten. Of sommige zinnen beter anders konden lopen en ze gaven opbouwende kritiek. Wat was het weer een avontuur en wat hebben we gelachen en soms gejankt. Mijn zus die van de omslag weer iets prachtigs creëerde en de ruimte die ik kreeg van mijn gezin, om maar weer achter mijn laptopje weg te kruipen en me onder te dompelen in mijn verhaal. Echt, ik had dit avontuur met niemand anders willen delen dan met jullie. En toen kwam de dag van de boekpresentatie. De locatie die me beschikbaar werd gesteld was meer dan perfect! De liefde en warmte waren hartverwarmend voelbaar en wat was het fijn om een aantal voor mij hele bijzondere mensen even in de spotlight te zetten. Kortom een dag met een platina rand!!

image

Daarna kwam de volgende strohalm die ik koste wat kost mee wilde maken! An zou gaan trouwen en als je trouwt hoort daar uiteraard een vrijgezellenfeest bij. Zonder dat ze het wist, (al denk ik dat ze haar vermoeden steeds wel had, aangezien ze van tijd tot tijd tossend een balletje opgooide naar mij en ik het uiteraard weer pittig zat had om mijn altijd en eeuwige enthousiaste impulsieve mond dicht te houden) maakten we stiekem afspraakjes met de dames van het vrijgezellenfeest. Een tiental dames, stuk voor stuk vriendinnen van haar. We kenden elkaar niet allemaal, maar daar was na de eerste ontmoeting niets meer van te merken. Het “kiepehok” was geboren! Bijzonder blijft het dat er uit zo’n samengestelde groep lady’s zo’n vriendschap ontstaat. De dag van het vrijgezellenfeest kwam en… ik was erbij! Geloof me, deze dag had ik echt voor geen miljoen willen missen! Wat was het fantastisch! Als je de woorden “plezier, intens genieten en gouden momentjes” op zou zoeken in een woordenboek dan zou er een foto van deze dag bij moeten staan! We dansten in de vensterbanken tot in de vroege uurtjes en uiteindelijk rolden we rond vijf uur in de ochtend gelukzalig vermoeid onze bedjes in. Twee weken later deden we het nog eens over…de dag van de bruiloft! Een stralende dag met een intens gelukkig bruidspaar, werd afgesloten met weer zo’n fantastisch feest! Alleen de gedachte al aan die twee dagen laat een nagenietende glimlach op mijn gezicht verschijnen. En oh, wat ben je een rijk mens met zulke fijne vrienden om je heen!

oh-what-a-night

Een andere hoge top, was de dag van Chan haar diploma uitreiking. Het was nog even spannend of ik het zou redden aangezien ik de dag ervoor mocht spoelen op de endoscopie-afdeling. Persoonlijk vond ik het geen optie, om er niet bij te zijn en ik houd niet zo van de woorden “kan niet”! Dus ik was er gewoon bij! Geen discussie! Mijn kleine grote meisje had het gewoon weer geflikt, ondanks de onrust in haar leventje. Meerdere tegenslagen kwamen er op haar pad de afgelopen jaren, maar ze lijmde zelf de situaties tot in the pocket! De maandenlange stage op het eiland en daarnaast werkte ze ook nog eens op haar vrije dagen. Als er iemand heeft geknokt is zij het wel en toen ze uiteindelijk op het podium mocht komen om haar diploma te tekenen en een persoonlijk woordje van haar lerares in ontvangst te nemen, wilde ik bijna wel door de zaal heen huppelen en zingen dat is mijn dochter! Hoe intens trots kun je zijn…

proud

Naast al die fantastische hoge bergtoppen, waren er natuurlijk ook de dalen. Ik scharrelde van darmspoeling naar darmspoeling en uiteindelijk begon het zijn tol te eisen. Het zoog me letterlijk leeg! Ik ging in gesprek met mijn arts, want er moest iets veranderen. Het werd een fijn gesprek! De combinatie opereren en in mijn lijf, maakt over het algemeen dat mijn arts spontaan in een rolberoerte kan verdwijnen en eerlijk is eerlijk ik geef hem geen ongelijk. Ook ik weet, dat als ze die combinatie loslaten op mijn lijf dat het altijd anders loopt dan de bedoeling is en dat is absoluut niet in de positieve zin… Maar de huidige situatie was ook slopend.  We begrepen elkaar en ik mocht in gesprek met de chirurg. Ik blijf er trouwens bij dat als je open, eerlijk, maar vooral vriendelijk blijft meewerken en communiceren met artsen dat je wederzijds begrip krijgt en dat er naar je wordt geluisterd over het algemeen. Respect blijven houden voor elkaar, daar kom je het verst mee.  Het gesprek met de chirurg verliep prima en hij besloot dat hij de operatie wel aandurfde. Ik zou een rectumamputatie krijgen. Een operatie die me moest verlossen van de vierwekelijkse spoelingen op de endoscopiekamer. Wat was ik opgelucht en oh wat was ik vreselijk bang! En toch zette ik door. De wil om te vechten voor meer kwaliteit van leven won het van de angst. Ik kon niets anders dan vertrouwen, hopen en duimen op een goede afloop. Weer positief er in stappen en alles op alles zetten. Mijn vriendinnen van “Het Kiepehok” namen me de vrijdagavond voor de operatie gezellig mee uit. Ik werd verrast met een shirt met de tekst: Keep calm, we are close to you! op de voorkant en op de achterkant stonden al hun namen. Toen was ik er zeker van, het zou wel goed komen! De avond was heerlijk. We dansten zoals gewoonlijk in de vensterbanken van de pub op een stiekem door de meiden samengestelde lijst van muziekjes. Muziekjes die in onze vriendschap iets betekenen en waar we heerlijk op uit ons dak kunnen gaan. De rest van het weekend bracht ik thuis met mijn gezin door en zondag aan het eind van de dag werd ik bepakt en bezakt afgeleverd in het ziekenhuis…

keep calm

Toen kwam maandag, D-Day… De operatie verliep technisch goed! Ook dat zal je later wel eens in detail terug lezen, maar laten we het erop houden dat de chirurg zijn deel goed verliep. Ik ging zoals gebruikelijk weer als een dronken lallende kanarie onder narcose. Na de operatie bleek dat mijn buik niet verdoofd was, maar mijn rechterbeen wel volledig. Dat had andersom gemoeten, maar door mijn fantastische wervelkolom waar je bijna niet tussen kan komen, kwam de pijnstilling alias via de epiduraal niet op de juiste plek. Daarnaast werd ik net als de vorige keer weer doodziek van alle goedjes en deed mijn lijf er alles aan om hysterisch tegen te werken. Het duurde dan ook niet lang tot het moment kwam dat ik vroeg of dat ding er alsjeblieft uit mocht. Ik zou het wel op paracetamol gaan doen, de enige pijnstiller waar mijn systeem iets van normaal op reageert. Nou wil ik wel zeggen dat echt alle credits qua proberen de pijn te stillen naar de anesthesiste en het pijnteam gaan. Want wat hebben ze gepuzzeld en geprobeerd om het mij wat gemakkelijker te maken qua pijn. Helaas, is mijn lijf strontvervelend en heb ik gelukkig krachtige kaken om pijn te kunnen opvangen, maar wat zou het toch eens een keer fijn zijn als het eens iets minder ingewikkeld was. Uiteindelijk vond mijn lijf nog een aantal handvaten om tegen te gaan werken en er ontstonden abcessen in mijn bekken. Ik werd behoorlijk ziek en er moest uiteraard iets gebeuren. Ik kreeg twee soorten antibiotica en er zou gespoeld moeten worden in de bekkenholte. De gedachte er alleen al aan dat een endoscoop via de onderkant, daar waar geen darm meer zat maar alleen een operatiewond naar binnen moest, gaf me al kippenvel tot in mijn kruin. De afspraak was dat ik een hoge dosering roes zou krijgen en van te voren een dipispuit. Juist, een opiaat waar ik niet tegen kan, maar zonder kon niet, dus het was kiezen tussen kwaden en dit was de opiaat waar ik het minst hysterisch op reageerde. De eerste keer dat ik voor deze handeling richting endoscopiekamer ging, heb ik gejankt als een malle van angst. Gelukkig wist ik op dat moment nog niet dat er nog vele van zulke ritjes zouden komen…

Vandaag zijn we dus de laatste maand van dit jaar ingestapt. Bijna vijf maanden na mijn operatie. De afgelopen vijf maanden heb ik vooral diepe dalen gezien. Meerdere opnames, hoge koorts met stijgende ontstekingswaarden. Ook ben ik inmiddels alweer tig keren gespoeld in het bekken en er zitten van de zes of acht geplaatste drains nog twee in. Overdag rommelt mijn temperatuur rond de 38 graden en mijn bekkenholte en staartbeen zijn nog steeds aan het klieren van binnen. De abcessen hebben op den duur plaats gemaakt voor diffuus vocht, wat betekend dat het verspreid door de bekkenholte zit en dat blijft van tijd tot tijd opvlammen om duidelijk te maken dat het er nog is. Inmiddels ben ik er ook behoorlijk zat van, maar het blijft belangrijk om een lange adem te houden in dit verhaal, want ook hier geld de aanhouder wint! En ik heb al een tijd terug besloten dat ik dat ben!

miss buisman

Als je terug kijkt heb ik naast deze hoge hoogtes en diepe dalen nog tal van geluksmomentjes mogen proeven waar ik gretig van heb genoten. Misschien kleine momentjes maar ze voelden voor mij groots. Toen ik een aantal weken geleden werd opgenomen met hoge koorts en hoge ontstekingswaarden begon ik te twijfelen. Leefde ik te snel? Teveel willen meemaken? Had ik een soort haast gecreëerd? En daardoor mezelf zijn vergeten? En vooral daarbij over mijn grenzen zijn gaan banjeren? Daar moest ik toch echt even over nadenken…

Misschien was ik inderdaad in het begin van het jaar te snel gaan leven. Ik had mijn knop omgegooid en had me gestort op dingen doen. Daarbij vergat ik de rest om me heen, die ook nogal even hadden stilgestaan en me zo plotseling niet bij konden benen. Terwijl ik dat gewoon wel klakkeloos had aangenomen. Had ik haast gekregen? Misschien wel… met het uitzicht op de rectumamputatie had mijn binnenste ik allang de conclusie getrokken dat het misschien wel een lange weg zou kunnen worden na de OK. En wat betreft mijn grenzen? Ja, die had ik overschreden op meerdere vlakken. Daar was geen twijfel over mogelijk, maar op een ander gebied dan je zou denken… natuurlijk overschreed ik ze op de nacht van het vrijgezellenfeest, maar dat wist ik van te voren. Dat ik daarna twee weken moest bijkomen had ik ervoor over. Het belangrijkste vond ik op dat moment het genieten! Maar waar ik nog het meest mijn grenzen in overschreed was dat ik niet aangaf waar mijn grenzen lagen…

Als ik eerlijk ben is dit jaar een jaar geweest waarin ik veel geleerd heb. Een jaar waarin ik als persoon gegroeid ben…

Ik heb geleerd dat de mensen die van je houden, je niet zien als “de zieke”, maar gewoon als Ant. Natuurlijk weten ze dat je ziek bent en houden ze er rekening mee dat je niet alles kan. Ze houden een oogje in het zeil en passen een beetje extra op je, zonder dat je het door hebt. Ze behandelen je net als een ieder ander en dat is fijn. De enige die daar moeilijk in deed was ikzelf. Ik voelde me vaak een lastig individu, iemand waar je altijd rekening mee moet houden en een zeikerd als mijn lijf tegenwerkte. Ik was degene die daarin moest veranderen en dat deed ik! Ook heb ik geleerd dat ik mijn grenzen moet aangeven. Ik ben meestal te lief en vriendelijk en luister naar een ander zijn tegenslagen met alle liefde van de wereld. Maar ik deed het zelfs als ik doodziek in een ziekenhuisbed lag met hoge koorts. Ik durfde dan niet te zeggen sorry nu even niet, bang om een ander te kwetsen want anderen stonden toch ook altijd voor mij klaar! Achteraf weet ik dat ik dat wel had moeten doen, want hierin deed ik mezelf te kort. Veel te kort! De energie die ikzelf zo hard nodig had op zo’n moment, gaf ik weg waardoor ik vervolgens weer gefrustreerd achterbleef, omdat ik wist dat ik het had moeten zeggen! Inmiddels heb ik geleerd dat het oké is dat ik niet gelijk reageer op berichten, dat ik mag zeggen nu even niet en dat ik van tijd tot tijd echt voor mezelf moet kiezen. Ik weet nu dat een ander me dan niet gelijk een harteloze egoïstische troela vind. En vind iemand dat wel…dan heb ik geleerd dat dat ook oké is.  Ook weet ik dat het oké is om aan te geven dat ik bang ben voor bepaalde ingrepen en situaties. Ik heb de afgelopen jaren als een cynische humor weglachende muur, iedere horde genomen maar nu is de rek eruit en is het moeilijk om te blijven meeveren op mijn minimale restje veerkracht. Dat betekent niet dat ik gelijk in zak en as zit…absoluut niet. Ik ben juist duidelijker geworden naar de mensen om me heen en vraag op zo’n moment wat ik nodig heb. Nu word ik er doorheen geloodst door diegene die me op zo’n moment bijstaat. Ook heb ik geleerd dat het oké is dat ik soms best boos mag zijn op alles. Want eerlijk is eerlijk het is gewoon heel belachelijk stom soms…

still standing

Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dat ik nog steeds “still standing” ben en misschien wel sterker dan ooit, ondanks dat mijn lijf op dit moment afgedraaid is en ik nog steeds veel tegenslag heb. Sterk in de zin, dat ik mijn moed niet ben kwijtgeraakt, dat ik ondanks alle pech het afgelopen jaar nog steeds het positieve puntje aan de horizon kan blijven zien, dat ik nog steeds vecht voor kwaliteit en dat ik steeds liever voor mezelf wordt. Maar het mooist van alles vind ik, dat ik nog steeds kan lachen en kan genieten van iets kleins. Dat de gedachte aan een uitje of een uurtje of twee vensterbankdansen nog steeds de oude ik naar voren kan halen…

Juist, die enthousiaste, impulsieve, stuiterende, blij-ei, opgefokte duracell batterij…altijd op zoek naar mooie momentjes, want weet je…vandaag is vandaag en morgen? Dat zien we dan wel weer!

blij ei

Getagd op:                                                            

3 thoughts on “Life as a jungle… with high mountains and deep valleys…

  • december 1, 2016 op 3:00 pm
    Permante link

    Het was me het jaartje wel, nietwaar? En dan hebben we nog niet eens de Kerst en Oud en Nieuw gehad. Waar en hoe ga je die weer eens vieren?
    Maar alle gekheid op een houtje; je hebt wel gedaan wat je zei; leven alsof het je laatste jaar is.
    Je zegt dat je geleerd hebt niet over je grenzen te gaan. Meissie, dat zeg je al een hele poos maar jij ben drukker bezig in één jaar dan ik in vijf!. Je bent wel een stuk jonger, maar toch.
    Misschien dat je het tegen je zeventigste het een beetje geleerd hebt.
    Weer een vlotte en informatieve blog die misschien voor hen die je niet dagelijks volgen zo nu en dan een hikaanval bezorgt van schrik en/of bewondering.
    Liefs.

  • december 1, 2016 op 5:24 pm
    Permante link

    Wat een jaar . Een pieken en dalen weg heb jij afgelegd. Nee jij bent niet de zieke. Jij bent de sterke, een voorbeeld voor velen dat je ook in de regen kunt dansen. Ik wens je fantastische feestdagen zonder dalen. Heel veel liefs. Xxx

  • december 5, 2016 op 10:06 am
    Permante link

    Do bist en bliuwst Ant, in foarbyld foar elts! Dikke tuut, tink oan dy. Bliuw goed om dysels tinken!

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.