positief 2

 

Al eerder schreef ik dat mijn blog even op zich liet wachten, wegens drukte etc. Ik moet helaas toegeven dat het nog steeds hectisch is in mijn leventje. Het schrijven van mijn boek heb ik ook even in de ijskast gezet, gewoon omdat mijn lijf het na zes jaar even genoeg vind. Ik ben moe, afgedraaid en vooral een beetje leeg.

Op dit moment zit ik in een rollercoaster die blijvend op full speed rijd. Ik kan maar niet uit het voorste bakje komen en dat zorgt voor een lijf wat verzuurd raakt, terwijl ik alles op alles blijf zetten om maar door te knallen. De tandartsbezoeken zijn achter de rug en mijn tandarts heeft werkelijk een prachtig gebit in mijn mond tevoorschijn getoverd, zo ongelofelijk blij mee. Afgelopen week moest ik als afsluiter nog even naar de kaakchirurg voor een apex resectie. Lees operatieve verwijdering van een ontstoken wortelpunt. Deze zat er al jaren en moest behandelt worden, dus zo gezegd zo gedaan. Zes spuiten later en met de nagels in het plafond door deze gemene rakkers, zat ik even later in de stoel te wachten tot de verdoving optimaal zijn werk ging doen. Ik had op dat moment nog kunnen vluchten, aangezien de kaakchirurg me niet gelijk vertrouwen gaf met zijn vraag… “U bent voor de rest gewoon goed gezond?” Ik dacht dat hij dezelfde cynische humor als mij bezat, maar toch keek ik hem enigszins verbaasd aan. Hij bleef mij daarentegen vragend aankijken. Hij was gewoon doodserieus! Ik antwoordde kort en bondig, waarop hij vervolgens mijn status maar eens in de computer opende en vluchtig de status scande…

Toen de kaakchirurg later weer met zijn assistente terug kwam van even weggeweest, ging het hele circus van start. Gelukkig had mijn lijf ook eens iets goeds gedaan. De ontsteking zat in mijn voorgebit geparkeerd, iets wat met de verdovingsprikken hels was, maar nu met de ingreep gunstiger, aangezien ik me dan niet in rare bochten hoefde te werken. Ik werd onder een blauw laken verpakt met een gat erin, waar mijn mond en neus parmantig doorheen staken. Mijn wimpers maakten geluid tegen het doek aan de binnenkant als ik knipperde. Het doek lag zo strak om mijn hoofd heen, dat ik het zelfs warm kreeg. Geloof me dat is al een prestatie op zich. Gelukkig waren ze vriendelijk en hadden ze zich in de tussentijd goed ingelezen volgens mij, want ik werd door iedere handeling heen gekletst. Iets wat ik nodig heb, om me niet te laten focussen op mijn lijf. Ik voelde geen pijn, maar vooral veel kippenvel bezorgende actie’s. Snijden, tandvlees wegschrapen van het bot, kaakbot boren, wortelpunt verwijderen, veel geboor en gespoel met zeer zout water. Wortelpunt opvullen met een goedje wat sterk naar kruidnagels rook. Dat laatste was wel toevallig, thuis op het gasstel stond een pan met rode kool te wachten, op smaak gebracht met appeltjes, laurierblad en kruidnagelen. Daarna werd mijn tandvlees weer netjes gesloten met een aantal hechtingen en vervolgens het blauwe gatdoek verwijdert. Ik kwam omhoog en de wereld duizelde om me heen. Ik negeerde het. Mijn onderrug en billen voelde klam aan…angstzweet. Met een klein hupje kwam ik van de stoel af en keek in de spiegel boven de wasbak.

Mijn mascara zat bij het linkeroog een verdieping lager en mijn gezicht was één grote rode vlekkenpartij. Na een snelle poetssessie, groette ik de chirurg en zijn assistente en maakte ik dat ik wegkwam, op naar Chan in de wachtkamer. Ik trilde als een rietje. Samen verlieten we de polikliniek en spontaan begon ik me toch een potje te huilen. De hele moesson kwam eruit. Ontlading, angst en schoon genoeg van de stress iedere keer weer. Maar ook deze ingreep had ik gehad, operatie tanden was nu helemaal afgesloten.

Tja, en dan de rest…mijn lijf is moe en leeggezogen. Mijn vingers krijgen rare uitslag en de dermatoloog heeft daar afgelopen week ook zijn mening over gegeven. Duidelijk het beeld van een systeemziekte volgens hem. Het Groningse ziekenhuis laat op zich wachten, want daar kan ik pas begin juni terecht. Mijn eigen reumatoloog, zou vorige week persoonlijk langs de afdeling daar om te regelen of ze het eerder kon krijgen, aangezien ik buiten mijn vingers en handen meerdere klachten heb en nog vreemdere dingen krijg. Maar nog niets gehoord, dus ik met sterrenbeeld Ram, heb maar ‘weer’ geduld. Dat is ook bijzonder, want Rammen zijn van nature heel erg ongeduldig, nou geloof me… ik ben afgetraind de afgelopen jaren in geduldig zijn. Ondertussen komen er van de week weer onderzoeken van mijn stoma, wat kliert. Ik heb nog steeds lekkages en ik moet soms op mijn buik drukken om iets van productie te krijgen. Dit is vooral pijnlijk. Dus echo en inloop met contrast moeten duidelijkheid gaan brengen. En als kers op de taart mag ik eind van de week weer voor een spoelsessie. Iets wat de laatste keer een martelgang is geweest. Ik zal maar niet in details treden hoeveel ze er de afgelopen keer uitgehaald hebben. Dat verklaard gelijk de hoge dosering dormicum. Ook wordt ik de afgelopen weken geteisterd door verschrikkelijk nare migraine aanvallen. Dit heb ik al vanaf mijn tiende, maar zo erg als de afgelopen weken, heb ik het jaren en dan ook jaren niet gehad. Compleet uitgeschakeld heb ik al verscheidene dagen doorgebracht onder een dekentje op de bank, afgewisseld met het waterbed in een donkere slaapkamer. Compleet met overgeven van het hoogste niveau en mijn gezicht nog witter dan sneeuw, is het een teken aan de wand dat het HALT is.

positief

Grenzen zijn bereikt en ook ik ben niet grenzeloos. Al denk ik dat soms wel… na zes jaar vechten en de kop boven water te houden is het tijd dat ik luister. Luister naar mijn lichaam, welke de klappen niet meer op kan vangen door middel van maar doorgaan en doorvechten. Ik heb mijn vechtlust nog wel een tijd nodig in de zoektocht om die puzzel compleet te krijgen, maar vooral ook om te kunnen leven. Dat betekend dat ik keuzes moet maken, het zij een blog die iets later online gaat, een boek wat een tijdje later zal uitkomen. Gewoon om even tussen de vervelende nare ziekenhuisbezoeken en onderzoeken even niet met ziekzijn bezig te zijn, maar gewoon te genieten van alles om me heen. Een spontane shopactie met dochterlief op de donderdagavond in de stad waar ik al in geen tien jaar was geweest. Dat we maar vijf winkels hebben bekeken en het maar een uurtje was, zo voelen wij dat niet. We hebben WEL vijf winkels bekeken en we zijn ZELFS een uur weggeweest. Dat ik daarna helemaal total loss ben, dat zij dan zo. Dat zijn de mooie momenten waar ik dat voor over heb. Ik kan dan wel ziek zijn, maar dat betekend niet dat je geen plezier meer mag maken! Tegelijkertijd gaat het zo tegen mijn gevoel in dat ik keuzes moet maken, mensen moet teleurstellen. Maar doe ik dat ook echt? Of voel ik dat zelf zo?

De laatste weken was ik ook niet echt actief op Facebook. De energie om ergens op te reageren had ik niet en de gedachte alleen al dat ik op de knopjes moest drukken om mijn laptop woorden te kunnen laten fabriceren, zorgde al voor complete uitputting. Dus deed ik het niet, het lukte gewoon niet. Daarnaast zorgde het gemieter op reumatisch gebied en de verdenking op een systeemziekte een soort van stressexplosie wat maakte dat ik volledig lamgeslagen werd. Hoe graag ik ook wilde, het lukte niet. De meeste mensen begrijpen dit gelukkig maar toch was er iemand die dit niet accepteerde en me verwijderde als “vriend”. Vroeger zou ik, de allemansvriend dat heel erg vinden, maar nu vind ik het wel prima. Ik leef nu! En ik kan niet overal rekening mee houden, ten koste van mijzelf en mijn gezin, hoe erg ik het ook vind. Mijn lijf verandert en ik heb veel pijn van spieren en gewrichten, het lijkt of zit ik iedere dag in een te kleine jas. Maar ik wil niet geleefd worden door mijn lijf en de gedachte dat ik verantwoording moet afleggen omdat ik niet op een status reageer. Ik ben een allemansvriend maar moet tegelijkertijd leren om grenzen te stellen en harder te worden. Vandaar dat mijn boek even een time-out heeft en mijn blog iets trager is. Maar wat goed is komt laat toch… en als ik even niets laat horen, dan ben ik of in de ruststand of iets leuks van een uurtje lang aan het doen met mijn dochter, die al zoveel heeft moeten missen in haar leventje de afgelopen jaren! Of met manlief, mijn held die er altijd voor me is, zelfs als ik me als een soort van heks gedraag!

En eerlijk is eerlijk, mijn leven bestaat al uit 90% uit ziek zijn en het ziekenhuis. En de rest gebruik ik gretig om leuke dingen te doen. Gewoon even ik zijn. Antje, je weet wel!  Dus ik knal de laptop uit en ga lekker de zon in, achterhuis genieten van het Pimpelmeesje, wat nestelt in het vogelhuisje tussen de Hedera aan onze muur. Frisse bloemengeuren opsnuiven en kippenvel krijgen van de wind die nog iets te koud is voor mijn lijf. En vergeet niet, als ik even niet reageer op een status, dan is dat niet omdat ik het dan niet wil….maar omdat ik het dan even niet kan wegens vermoeidheid en druk zijn met leven!

X voor jullie.                    blondstra

Getagd op:                        

11 thoughts on “Leven of overleven…of gewoon egoïstisch?

  • april 13, 2015 op 10:51 am
    Permante link

    Hallo meisje,
    Je gaat je toch niet verontschuldigen om even niet online te zijn…..
    Met bewondering je verhaal weer gelezen en echt gun je van harte dat je eindelijk weer “gewoon” Antje kunt zijn.
    Voorlopig is uitrusten en leuke dingen met Chan doen gewoon prioriteit nummero uno!

    Wens je alle kracht,
    Veel liefs, Hans xx

  • april 13, 2015 op 11:21 am
    Permante link

    Degene die jou ontvriend heeft snapt niet hoe het werkt. Zielig type denk ik dan maar.
    Maar jij hoeft je niet te verantwoorden, voor niemand niet. Buiten jou man en kind om.
    Geniet waar je kunt, en geef je lijf de rust waar het om vraagt. De rest is bijzaak.
    Lieverd je doet het goed. Xxx

  • april 13, 2015 op 12:04 pm
    Permante link

    Lieve Ant, wat weer een schitterend mooi en toch emotioneel verhaal.Er zijn gewoon mensen die dit ziek zijn niet kunnen begrijpen, de stress, het altijd maar weer MOETEN opladen en de enorme energie die het kost om iets te kunnen doen. De vreugde die je hebt om een uurtje winkelen met Chan, meid wat geweldig, maar niemand kan je zien en voelen na dat uurtje. Volledig uitgeput, niet gewoon moe.
    Moe is iedereen wel eens, nee uitgeput is echt wel iets anders. En jij, jij bent zo dankbaar voor dat uurtje met Chan, er zijn weinig mensen die dat begrijpen die gezond zijn. Een leven totaal op zijn kop door het ziek zijn. Niet meer kunnen doen en voor 90% leven met de ziekenhuizen. Ga er maar eens aan staan. Je mag en kunt niet anders doen dan zorgen voor jezelf en de tijd met Chan en Geert koesteren. Ja, er zijn mensen waar je je altijd maar weer aan moet verontschuldigen waarom iets niet kan, ze zien alleen je facebook stukje hoera ik kon met Chan naar de stad. Wat het je allemaal kost en hoe je er na die tijd aan toe bent vergeten ze vaak. Je leven is verschrikkelijk zwaar en dan druk ik me nog voorzichtig uit, je bent een voorbeeld voor mensen die bij het minste en geringste al piepen. alhoewel jij mij leert dat wij niet kunnen voelen voor een ander. Maar laten ze maar eens voor 1 dag in jouw schoenen gaan staan. Ik gun het niemand toe, maar oh wat zullen er dan ineens mensen opstaan die volledig begrip hebben. Geen boek? Jammer dan, wat in het vat zit verzuurd niet!!! Geen facebook? kan volgende week ook hoor. Vrienden die je verwijderen zijn geen echte vrienden, hebben geen begrip voor jouw situatie en hoeven dus helemaal niet in je vriendenkring. Ik heb respect hoe jij altijd alles aanpakt en hoe je met die dingen omgaat die zo moeilijk zijn. Top Ant ga zo door. Diep respect xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

  • april 13, 2015 op 12:39 pm
    Permante link

    Lieve Ant, je heb weer heel wat voor de kiezen gehad bij de kaakchirurg en tandarts nu gelukkig voorlopig klaar.

    Heel vervelend dat je zo last van migraine heeft, niet fijn.

    Fijn dat je genoten heb van het shoppen met Chanda.
    En logisch dat je ook tijd met Geert door wilt brengen, en even geen fb enz.

    En degene die je verwijderd heb, heb je niet nodig die snapt het gewoon niet, beetje triest persoon die dit doet.

    Hele dikke knuffel van mij X.

  • april 13, 2015 op 1:31 pm
    Permante link

    Hallo Antje,
    dank je voor alle berichten en positiviteit die jij iedereen geeft. Dat is fijn, maar jij, Chanda en Geert zijn het belangrijkste. Geniet ervan, denk aan jezelf!

  • april 13, 2015 op 1:51 pm
    Permante link

    Lieverd, je kunt de boog niet altijd gespannen laten staan. Heel goed dat je naar je lijf luistert. En dat is al moeilijk genoeg. Vaak lijkt het dat hoofd en lichaam een eigen weg gaan. Maar je weet precies wat ik bedoel. Je moet je niet hoeven te verontschuldigen meis. Sterkte en liefs. Heb respect voor je.
    Groetjes, Gerrie

  • april 13, 2015 op 2:45 pm
    Permante link

    Lieve, positieve, humorvolle, talentvolle , schat van een meid!
    Lieve je weet gewoon hoe ik over je denk..
    Positieve.. behoeft geen uitleg want als iemand in het leven positief is ingesteld dan ben jij het wel!
    Talentvol… dat je zelfs uit de ellende van de tandarts (niet te zwijgen de rest) nog zo’n verhaal kunt neerpennen waar je van moet glimlachen..
    Die mensen die dit niet zien en je ontvrienden op facebook , en geloof me ik heb mijn portie wat dat betreft ook gehad,.. die mensen zijn jouw vriendschap niet waard! Wat deze mensen niet begrijpen is dat er nog een leven bestaat naast social media en dat niemand 100% alleen maar aandacht aan hen kan geven en ook niet wil geven simpelweg omdat je nog een leven hebt! Richt je alsjeblieft op je lieverds om je heen en je schrijven en je ongelooflijke gevecht van jouw leven wat moois te maken. Ik hoor liever een hele maand niets van jou zolang ik maar weet dat je gelukkig bent xx

  • april 13, 2015 op 4:38 pm
    Permante link

    Yvonne heeft het allemaal al gezegd.
    Ik moet bekennen dat ik in een zenuwlach schoot bij het lezen wat die kaakchirurg vroeg. Bent u verder gewoon gezond? Vat me nog mee dat hij niet opmerkte dat je aan obesitas lijdt.
    Enfin, er loopt van alles los tegenwoordig.
    Geniet maar van die procenten die je niet aan de medische wetenschap cadeau doet en ga lekker shoppen of wat dan ook met de jouwen.
    Een dikke pakkerd van een HOERA regenachtig La Palma.

  • april 14, 2015 op 6:50 am
    Permante link

    Herkenbaar!
    Zorg goed voor jezelf en hopen dat je gauw weer uit dit dal bent
    en dat het volgende een tijdje op zich laat wachten!
    xxx

  • april 15, 2015 op 6:50 am
    Permante link

    Lieve Ant, je hebt ondanks alles toch weer een lang en prachtig geschreven verhaal op het net gegooid.
    Wat heerlijk dat je even “gewoon ” hebt kunnen shoppen en wat verschrikkelijk herkenbaar , je belevenis bij de kaakchirurg. Gelukkig heb je het nu allemaal achter de rug, dat scheelt weer een paar procenten medische bezoeken. Procenten die je weer lekker aan je eigen leven en die van je liefsten kunt besteden.
    Besteed ze alleen aan social media als je daar echt zin in hebt en niet omdat je je verplicht voelt.
    Tot slot een versje die ik echt meen.

    ” Lief mensje, ik wens je.
    Zoveel zegen, allerwegen.
    Dat je later kunt zeggen met goed fatsoen;
    Wat moet ik met al die zegen doen ? ”

    Dikke zoen.

  • april 15, 2015 op 8:17 pm
    Permante link

    Heb veel respect voor je hoe je er toch zo positief doorheen slaat met al die vervelende behandelingen steeds. Doe rustig aan hoor! Die Facebook en boek lopen niet weg, hoe graag je ook daarmee verder was gegaan. Sterkte!

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.