Let it gooo…let it gohoooo!!

 Wat heb ik toch een enorme bewondering voor mensen die altijd in wat voor situatie dan ook, heel ontspannen kunnen zijn. En dan vooral in situaties waarin ontspanning eigenlijk ver te zoeken is. Door wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, staat mijn lijf standaard in een soort vecht of vlucht reactie in dat soort situaties. Zelfs al beeld ik mezelf op zo’n moment in dat, ik in een soort van Teletubbielandschap rond huppel en dat stress niet nodig is, maar toch gebeurd het gewoon…

Gisteren wandelde ik rond half acht in de vroege morgen door de lange gang van het grote witte hotel van de zorg, richting de endoscopie-afdeling. De afdeling waar ik inmiddels kind aan huis ben. Al bij het opstaan die ochtend rond half zes, vloog er een soort van prikkelbaarheid door mijn lijf en was mijn geduld ver te zoeken. Mopperend in fluistertoestand deed ik mijn ding tot we van huis af konden vertrekken. Waarom ik dan begin te mopperen is me werkelijk een raadsel, maar ik irriteer me echt aan alles op zo’n moment. Het ligt niet aan de dingen of de mensen om me heen, maar gewoon aan me, myself and i! Het ritje naar het ziekenhuis was best gezellig geweest  in het donker van deze december ochtend samen met manlief. Aangekomen bij het ziekenhuis was mijn humeur al een stuk beter en de aanblik van de met lichtjes bezaaide kerstbomen boven de hoofdingang, maakten dat ik mijn doel van die dag even vergat!

Toen ik even later via de grote hal de lift naar de eerste verdieping had gepakt en op de slangenafdeling terecht was gekomen, zat de stijfheid weer volledig in iedere vezel van mijn lijf. Je kunt je er het best een beeld bij schetsen als je denkt aan de stripboeken van Suske en Wiske en dan de momenten dat tante Sidonia een zenuwtoeval krijgt. Zo’n overstrekte strijkplank. Net of zit je vast aan te korte elastieken die je bij iedere beweging beperken. Of dat iemand je heel strak in een bol wol heeft gewikkeld, waar je uit alle macht uit probeert te komen. Benauwend, beklemmend en nog paniekopwekkend ook! Daarnaast ben ik een controlfreak geworden op ziekzijn gebied om maar iets van grip proberen te behouden op mijn lijf! Je kunt je vast lichtelijk begrijpen dat ik het lastig heb op zo’n moment. Hoe meer stressprikkels er op zo’n moment ontstaan, des te meer heb ik de neiging om een paar knappe gordijnen in die ruimte uit te zoeken en daar in volle sprint in te klimmen. Tegelijkertijd irriteert het me enorm dat het gebeurd en daardoor begin ik inwendig nog harder te vechten om het de kop in te drukken, met als resultaat…juist Antdonia!

sidonia

Kijk, als je logisch en helder nadenkt is het allemaal niet zo vreemd. Ik zou bijna slang mee zijn, zo vaak heb ik die rit naar de endoscopie-afdeling al gemaakt. En hoe vaak was dat in een situatie waar je alleen al bij het horen van het plan, stress tot in je oorlelplooien voelde. Normaal gesproken wekt deze afdeling al spanning op bij wie dan ook. Tenminste daar ga ik vanuit, ik kan me werkelijk niet voorstellen dat je totaal zen zo’n ruimte daar betreed. Ja, misschien de allereerste keer als je niet wat je te wachten staat, maar een tweede keer? Je hoort de slangenapparatuur een soort brommend geluid maken, je ziet dat ding liggen op zijn matje, in afwachting van zijn taak die hij moet gaan vervullen. Op een scherm welke voor je neus hangt, worden je bloeddruk en hartslag geregistreerd evenals het zuurstofgehalte in je bloed. In datzelfde scherm zie je je eigen hartslag in een ritmische golvende beweging steeds van links naar rechts glijden, als een steeds terugkerende aanspoelende golf. Oké, als hij niet golft ben je er uiteraard slechter aan toe dan je dacht… Het tl-licht in die zelfde ruimte, maakt niet echt dat je de indruk krijgt dat je gezellig op een kerstmarkt vertoefd in de mergelgrotten. Al blijf ik het zeggen het tl-licht maakt het ook weer niet heel extreem klinisch, vind ik persoonlijk. Je bent uiteraard niet alleen in die ruimte! Naast jou, lopen er twee verpleegkundigen rond in het wit en er worden voor het onderzoek witte plastic schorten voor geknoopt i.v.m. hygiëne en het eventuele knoeien zeg maar. Naast die twee is je arts uiteraard ook in diezelfde ruimte, want hij zal het onderzoek gaan leiden. Stuk voor stuk vriendelijke mensen en ze doen hun uiterste best om het allemaal zo ontspannen mogelijk voor je te laten verlopen. Tja, en jij? Jij ligt daar in je ziekenhuisbed, onder die zachtgele dekens die niet echt veel goeds doen voor je huidskleur, maar daarentegen wel weer lekker warm zijn. Je onderbroek heb je naar het voeteneind geduwd en daar lig je dan als plaatselijke nudist in je blote “pierewiet”. Oké, als man in je blote “lalawat”, te wachten op wat er komen gaat. De time-out procedure wordt gestart en dan hopla word de roes door je infuusnaald gespoten en zo gestrest je tien seconden geleden nog was, zo ongelofelijk dronken ben je het volgende moment en vertoef je de komende uren in hogere sferen. Het moment dat de stress je lijf heeft verlaten en de roes bezit heeft genomen van je denkbrein…

Je zou dus kunnen zeggen: ‘Hé, Ant! Jij bent daar zo vaak geweest en je kent de klappen van de zweep, dus waarom nog stress?’ Het zou toch gemakkelijker moeten worden! Het tegendeel is waar… het wordt juist lastiger. Je weet wat er gaat komen en in dat opzicht weet je gewoon te veel. Daarnaast heb ik een soort van suprise-eilijf en is er geen enkele keer die hetzelfde verloopt. Dat geeft dus stress en irriteert tegelijkertijd. Ik wil het gewoon kunnen! Gewoon zen die ruimte in gaan en hallo daar zijn we weer. Even het “dingetje” doen en klaar weer! Maar, ik kan het niet en datzelfde vertelde ik vorige week aan mijn medische psycholoog…

Hij was kort en duidelijk. ‘De enige zekerheid die jij hebt is…géén zekerheid! Er gebeurd zoveel onverwachts op medisch gebied in jou leven! Ontsteking hier, bloedinkje daar. Een galblaas die begint te klooien, je darm die steeds weer stil ligt en over de pijn maar niet te spreken. Dus eigenlijk is het uiterst normaal dat jou systeem zo reageert. De kunst is om er niet in door te schieten. Jij knokt en vecht uit alle macht om een beetje controle te houden in een situatie waar je verre van controle hebt. Dat is logisch maar het kost je tegelijkertijd bakken energie en je zit al ver beneden nul. Als je nou eens de volgende spoeling gaat proberen om al je controle los te laten. Zeggen dat je de controle bij de verpleegkundigen laat omdat je op dat moment hun hulp nodig hebt, in plaats van dat jij de deskundigen op dat moment hulp bied om jezelf zo in controle proberen te houden. Probeer het als een experimentje, lukt het niet dan heb je het geprobeerd. Lukt het wel, dan heb je winst behaald.’ Ik had hem met open mond aangekeken en ja ook spontaan gejankt. Als je daadwerkelijk uitspreekt waar je steeds tegenaan loopt wordt het tastbaar en dan voel je de worsteling, moedeloosheid, angst en vooral de vermoeidheid. Toen ik even later zijn kamer had verlaten was ik vastberaden. Ik had een missie…let it goooo!

ik besloot dat ik alles kon

Gisteren was dus d-day! Ik had me om kwart voor acht op de afdeling gemeld en ik mocht gelijk naar de holding van de OK voor een infuusnaaldje. Gelukkig verliep dit vlotjes en was het in één keer raak. Daarna liep ik terug naar de endoscopie-afdeling. Even was er hectiek, in verband met iets tekort aan personeel al werd dit even later weer prima rechtgezet en kwam er weer een soort van rust in de ruimte. Ik belde ondertussen even met An, want mijn missie ala let it goooo verdween uit mijn vastberaden deel van mijn brein. Daarna deed ik mijn oortjes in en liet Mariah haar octaven, met de wens dat ze you wil voor christmas, mijn oren in bazuinen terwijl ik ondertussen een nieuwe highscore probeerde te halen met Tetris. Ja, ik weet het…

Al snel stond er weer een verpleegkundige naast me met de melding dat ze mijn dipispuit ging klaar maken. Ik kroop nog iets verder onder de warme gele dekens, maar ik wist dat ik de pisang was. Het klinkt zo gezellig, lieflijk en onschuldig! Dipiiii! Bijna hetzelfde als de vreugdekreet jippieee! Maar niets is minder waar… Het is een opiaat, in gewone mensen taal is het een goedje met een sterke pijnstillende werking. Ik mag geen opiaten want daar reageert mijn al hysterische lijf, nog hysterischer op en schiet door in allerlei vreemde en vooral stomme bijwerkingen. Paracetamol is het enige wat mijn lijf accepteert, maar voor wat me zo te wachten staat, zal de paracetamol de lading pijnprikkels niet dekken, dus is er gezocht en gekozen uit kwaden en daaruit kwam dat de dipi de minst grote klier uit de opiaten-familie voor mij zou zijn…

Mijn stresslevel was inmiddels alweer naar standje tien geschoten en mijn schouders en nek waren spontaan één geheel geworden. Let it goohoooo! Het duurde natuurlijk ook weer veel te kort, voordat ze weer voor mijn neus stond met het goedje. Kant en klaar om in mijn bovenbeenspier te joetsen. Nog geen minuut later schoot de venijnige prik door mijn been, stijf klemde ik mijn kaken op elkaar en duwde mijn handen tegen mijn oren. Wat dat laatste voor functie heeft ik heb werkelijk geen idee, maar het is net of kan ik zo de pijnprikkel naar mijn hersenen blokkeren… Plotseling maakte het venijnige gevoel plaats voor een branderige sensatie die tot aan in mijn tenen vloog. Het gevoel is het beste te vergelijken, met iemand die even een korte tik uitdeelt met een latje op het botje van je heup. Tok… Ik klemde mijn kaken nog iets stijver op elkaar. Dit moest niet te lang duren, want dan had ik straks van mijn oorschelpen nieuwe binnenoren gemaakt. ‘Klaar,’ zei de verpleegkundige vriendelijk en depte met een doekje een mini druppeltje bloed weg op de plek waar net nog een naald naar binnen ging. De dekens gingen weer over mijn met kippenvel bedekte benen. Ik zuchtte eens diep. Het eerste half uur zat erop en ik was al een infuusnaald in mijn hand en een dipispuit in mijn bovenbeen rijker. Nu werd het spannend met mijn let it go missie, aangezien de dipi mijn hartslag verhoogd en een soort van gejaagd en dronken toestand door mijn lijf laat gieren. Ik stortte me weer op Mariah haar Christmas octaven en even later was ik met een wazig dronken zicht mijn highscore van Tetris aan het verslaan. Let it goooo!

let it gooo

Het duurde dan ook weer niet heel lang of de volgende stond aan mijn bed en maakte de remmen los. Nu zou ik toch echt mijn let it go vuurdoop tegemoet gaan. Al dronken keuvelend werd ik met bed en al naar de tl-verlichtte kamer gereden. Daar moest ik uiteraard eerst nog eens plassen, waardoor ik een armpje nodig had van de verpleegkundige om eerst nog maar eens bij het toilet te kunnen komen, met mijn dronkenmansgang. Die dipi  raasde als een malle door mijn lijf. Het was net of speelde er een legioen opgefokte duracell batterijen een concert daar binnen, terwijl ik mijn let it go missie aan het vergeten was en weer probeerde controle te houden over mijn lijf. Toen ik even later weer in mijn bedje vast lag aan alle toeters en bellen vast, tikte ik de ene verpleegkundige op haar arm. ‘Jij bent zeker nieuw hier?’ lalde ik nieuwsgierig. Ze begonnen spontaan te lachen en het bleek dat ze inmiddels al bij het interieur hoorde zo lang werkte ze er al. Bizar, want ik kon me niet echt herinneren of ik haar eerder had gezien en ik was inmiddels toch bijna interieur mee. Die vraag had de toon gezet en ik kreeg steeds meer lol. Er speelde zich een gigantisch contrast af in mijn lijf en in mijn hoofd. Loslaten en spanning en weer loslaten en hopla weer de spanning. Toen mijn arts even later binnenkwam, maakten we eerst een praatje. De sfeer bleef gemoedelijk en ik kreeg zowaar iets van controle over het loslaten. Mijn roes zou weer in dezelfde hoge dosering toegediend worden, aangezien de afgelopen keer niet zo’n prettige sessie was geweest. Toen had ik dapper gezegd dat ik de helft van de doseringen wel wilde proberen, want misschien zou ik dan weer sneller boven jan zijn. Nou, de verpleegkundige die me er doorheen kletste had ik op zijn minst een blauwe hand bezorgd en ik zou er niet verbaasd over zijn geweest dat ieder botje van binnen verpulverd zou zijn! Gekscherend had mijn arts gezegd dat ze nog thuis zat…ik antwoordde daarop dat ik dan maar eens een kerstpakketje moest regelen…

Het besluit om de roes dus weer op volle sterkte toe te dienen was besloten en mijn arts beloofde dat ik de hele dag de tijd zou hebben om wakker te worden. Want dat is dan weer een kanttekening, door die hoge dosering word ik na de tijd bijna niet wakker en heb ik een hele lage bloeddruk waardoor het bloeddrukapparaat na iedere meting hysterisch begint te gillen. Al kletsend met mijn arts werd de eerste spuit door mijn infuusnaald gespoten, toen die erin zat metamorfooste ik spontaan in een nog lalleriger dronken gympie en melde ik dat ik niet meer verder kon vertellen, want er zou toch niets zinnigs meer uitkomen. Bij de tweede spuit…raakte ik de draad helemaal kwijt en werd mijn denkbrein volledig afgesloten. Let it goooo!!!

dronken

Vandaag is dus the day after… ik had gisteren nogal wat moeite om bij te komen en het bloeddrukapparaat was wederom hysterisch geweest. Zou ik trouwens ook zijn met metingen van 70/40. Uiteindelijk mocht ik rond tweeën met dochterlief het pand verlaten in een nog steeds zwaar dronken toestand. Thuis gekomen had ze me naar mijn bed geholpen en uiteindelijk had ik er vanmorgen zo’n 18 uren slaap opzitten in totaal, met een paar onderbrekingen. De spoeling was een stuk aangenamer voor mij verlopen en ik ben hoera, hoera, weer een drain lichter! Het weefsel naar het diepe bekken is dicht gegroeid waardoor het niet meer toegankelijk is voor een slang en de spoelvloeistof. Er zit nog een kleine holte van een paar centimeter  en dat is wel gespoeld. Het lijkt allemaal rustig in dat onderste gedeelte en nu is het gewoon duimen en hopen dat het in het diepe bekken ook kalm blijft. Dat moet gewoon! Begin januari zal er nog een keer gespoeld worden en dan gaat de allerlaatste drain er ook uit! Na een half jaar ben ik dan drainvrij en hebben we hoop ik, het laatste woord gehad. Mijn temperatuur is inmiddels dagelijks op zijn piek maximaal 37.7 in plaats van 38 graden. Dat klinkt als een klein verschil, maar iedere tiende is een megawinst in dit geval!! De komende dagen zullen vooral in het teken staan van afkicken van alle rommel in mijn lijf, met de wisselende moodswings, trillen etc…  Uiteindelijk heb ik gisteren een heel belangrijk ding geleerd. Ik kan loslaten…en als je eens wist hoe fijn dat voelt!!

mission complete

 

P.s. de eerste dagen na die megaroes heb ik ook veel last van dingen vergeten en is het één grote mist in mijn hoofd…ik schreef dit vandaag dus op mijn automatische piloot zonder er veel bij na te denken. Foutjes en verkeerde zinspelingen mij niet aanrekenen, zie het maar als de onbewerkte rauwe versie haha! Fijne kerst…

 

 

Getagd op:            

2 thoughts on “Let it gooo…let it gohoooo!!

  • december 14, 2016 op 3:57 pm
    Permante link

    Heb je gelukkig weer gevonden.
    Het goede nieuws is natuurlijk dat de boel daar beneden aan het helen is. Dus nog één keer door de spoelmolen en dan moet het afgelopen zijn.
    Wat gaat jouw lijf dan weer bedenken? (Rotgeintje :-( )
    Wat die psycholoog zei over het loslaten is naturlijk een goede raad maar je moet het maar kunnen.
    Ik heb ook meerdere visites aan de slangenkuil achter de rug en, ondanks dat ik een roes krijg die ws goed werkt want ik kan me nooit meer iets herinneren, ga ik ook niet juichend en jodelend naar binen.
    Loslaten; misschien bedoelt hij de hand van die arme verpleegster. :-)
    Dikke pakkerd voor nu.

  • december 14, 2016 op 9:39 pm
    Permante link

    Fijn dat je het los kon laten en je iets beter voelt nu hopen dat het nieuwe jaar voor jou ook beter gaat zonder uitjes in het witte hotel! helemaal zal misschien niet lukken maar minder moet te doen zijn dikke tuut

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.