image

Turend naar de horizon, passeren mooie momenten in mijn gedachten…
Hoge hoogtes en soms pijnlijke struikelpartijen!
De ene groter dan de ander, de ander indrukwekkender dan de ene!
Mijmerend en filosoferend vervolg ik mijn gedachten…
Begrijp ik de zin van het leven eigenlijk wel?
Moet ik de zin van het leven wel willen begrijpen?
Misschien moet je gewoon blijven dansen,
Dansen zonder vragen, dansen zonder antwoorden, dansend door het leven…

Ik kijk naar een eenzame dauwdruppel op een blaadje,
Klaar om zijn glijpartij te vervolgen, vanaf het blad naar het eeuwige niets…
Niets…het klinkt zo, leeg, oneindig, weg en vooral niet tastbaar!
Is het eigenlijk wel het eeuwige niets?
De druppel begint te glijden en ik kijk er naar…
Het heldere groen van het blad glinstert op de plek waar de druppel net nog stilletjes lag.
Lag…waarna het in beweging kwam, op zijn reis naar de grond…

image

In een snelle beweging is de druppel verdwenen…
Zijn taak als dauwdruppel zit erop, zijn val naar de grond was kort en binnen enkele momenten zal de natte vlek op de tegel verdampen door de warmte van de zon.
Ik tuur omhoog naar de blauwe lucht, de zon maakt dat ik mijn ogen tot kiertjes moet knijpen, maar ik blijf kijken…
Naar de zwaluwen die dartelend door de lucht vliegen, op zoek naar de dagelijkse koninklijke maaltijd in de vorm van vliegjes…
Een vliegtuig, welke zijn weg vervolgd naar bestemming voor mij onbekend, witte strepen achterlatend in het prachtige blauw…lijkend op het stilleven op het doek van een groot kunstenaar!

Ik zucht eens diep…
Kunstenaar… Zijn we allemaal geen kunstenaars? Of moet je daar beslist artistiek voor zijn?
In ons gezin zijn we toevallig allemaal, creatief en artistiek. Maar is kunst maken niet gewoon ergens je eigen hand in leggen? Misschien is kunstenaar zijn wel hoe je in het leven staat? Hoe je je leven leidt!

Starend naar de rozenstruik, met zijn prachtige dieprode bloemen denk ik verder.
Ik glimlach naar het vlindertje wat met open vleugels geniet van de warmte van de zonnestralen en een bijtje zoemt bijna huiselijk, naarstig op zoek naar het fijnste nectar om de zoetste honing te creëeren…
Heel even krijg ik de behoefte om de slappe lach te krijgen…lachend om mijn manier om de wereld te bekijken. Genietend van een zoemend bijtje, nadenkend over hoe het de nectar en het stuifmeel naar zijn thuis brengt… Kalm en bijna sereen!! Mijn innerlijke rustige gedachtengang, die zich tegelijkertijd kruist met mijn enthousiaste spring in het veld karakter, met een bijna onbedwingbare winnaarsmentaliteit! Rotsituaties wegdrukkend en altijd op zoek naar knusse blije momenten. Gewoon omdat het zo fijn voelt…gewoon omdat ik iets wil uitstralen! Maar wat wil ik eigenlijk uitstralen? Kracht? Positiviteit? Of gewoon de zin van het leven vanuit mijn oogpunt?

Heel even trek ik mijn schouders op en ga op de warme tegels zitten. Peinzend kijk ik de tuin rond, sta ik eigenlijk wel goed in het leven!? Mensen kennen vooral mijn vrolijke kant, mijn naasten die heel dichtbij me staan, kennen ook mijn innerlijke ik! De ik, waar ik zelf misschien wel de grootste battle mee voer!

image

Ik haal eens diep adem en opeens overvalt me een gevoel waar ik niet zoveel raad mee weet. Ik schud even kort mijn hoofd, maar dan verman ik me…
De afgelopen maanden is mijn rollercoaster als een malle gaan rijden, diepe duikvluchten heeft het gemaakt, onzeker is het door de bochten gevlogen, maar altijd heeft het de grip gehouden en nog steeds…

Ik kijk naar het raam van het hokje, de zonnestralen laten het weerspiegelen als een pas gepoetste spiegel, omringt door de Hedera van het prachtigste diepgroen. Als ik zou gaan staan, dan zou ik mijn “ik” duidelijk en helder kunnen zien in datzelfde raam, maar dat is niet nodig! Spiegelen moet ik ook kunnen zonder spiegel… Weten wie ik ben en wat de zin van het leven voor mij is…

Misschien moet ik mezelf eens laagje voor laagje afpellen om het te begrijpen…al begrijp ik het in mijn binnenste ik maar al te goed. Maar uitspreken maakt het vaak tastbaar, het geeft realiteit aan het feit! Ik lach hardop…realiteit aan het feit… Een uitspraak, die bij me past. Niet om de inhoud, maar de manier waarop ik dingen probeer duidelijk te maken! Ik kijk nog eens naar het raam, waar inmiddels een libel op het kozijn is geland. Zijn doorzichtige vleugels glinsteren in het zonlicht, teer en bijna magisch…

Dik twee weken terug zei een arts op de spoedeisende hulp tegen mij… ‘Ik kan me voorstellen, dat er soms artsen zijn die jou ondanks koorts of pijn toch weer naar huis sturen. Maar daar prik ik doorheen, want dat is jou buitenkant! Zelfbescherming en overleven in de nare situaties omdat jij weet wat er weer gaat komen! Controle houden op die momenten, jezelf niet willen verliezen in de situatie en je hebt al zoveel moeten inleveren! De cynische humor houdt je op de been, zorgt ervoor dat je veerkracht blijft houden!’ Terwijl mijn mond op dat moment open viel van verbazing, maakte mijn hart een sprongetje. Niets hoeven te verdedigen tegenover een onbekende arts, niet hoeven te bewijzen dat ik echt pijn had, maar gewoon mezelf kunnen blijven en op mijn manier mijn ziekzijn kunnen blijven dragen! Deze arts begreep waar het om draait…en keek verder dan mijn uiterlijke ik!

Maar waarom doe ik dat eigenlijk?
Waarom sta ik zo in het leven? Waarom worstel ik soms zo met mezelf de afgelopen tijd?
In de eerste jaren van ziek zijn, bouwde ik een pantser dikke muur om me heen! Een muur die als een huis om me heen was gebouwd en iedere wervelwind doorstond. Die muur knalde uiteindelijk als een teer kaartenhuis in elkaar, iets wat te verwachten viel aangezien dat volledig buiten mijn comfortzone lag! Ik…gevoelsmens, geboren om te handelen vanuit mijn hart en een enkele keer vanuit verstand, zou keihard op mijn smoel gaan vroeg of laat met die handelswijze. Het bracht me ver en het was nodig…en het liet me leren! Leren over mezelf…maar wat…? Daar was ik toen nog niet achter!

Ik ga even verzitten, aangezien de pijnlijke aanwezigheid van de tegenslagsporen van mijn laatste operatie, mijn derrière duidelijk maken dat het herstel nog niet volledig is. De toenemende warmte van de zonnestralen laten me tegelijkertijd ontspannen. Heel even blijf ik genietend met mijn ogen dicht achterover hangen…

Gevoelsmens, dat is duidelijk dat ik dat ben! Ik kan me intens schuldig voelen als mensen zich zorgen over me maken, dat er verdriet is om de situatie waarin ik verkeer! Lastig voelen als ik weer op retour mag naar la hospital, schaamte als er weer tegenslag op mijn pad komt. Het gebeurd en is moeilijk te keren… Het is de manier hoe ik er op reageer…de behoefte aan blijheid begint te schreeuwen in me, het brengt oerkracht in me naar boven, want ik wil niet in die situatie zijn! Ik wil niet mensen in die situatie brengen! De strijdster komt in mezelf naar boven en de glans keert terug in mijn ogen! De cynische humor krijgt de boventoon en met een glimlach probeer ik de situatie milder te maken…voor mezelf maar vooral voor de ander! De boodschap van ik red het wel wil ik uitdragen, naar de mensen waar ik van houd, maar ook naar de artsen… En dan op datzelfde moment gooi ik mijn eigen glazen in!

Want doe ik mezelf niet te kort om de situatie te besussen? Kost het mezelf niet oneindig veel energie om de situatie milder te maken dan hij in werkelijkheid is? Maar doe ik de mensen om me heen niet te kort? Zij die van me houden en er voor me willen zijn? Ik weet dat het logisch is dat ze zich zorgen maken en ik weet dat verdrietig zijn mag! Maar waarom voelt het dan soms zo rot? En waarom is het moeilijk om lief te zijn voor jezelf? Maar makkelijker om het wel voor een ander te zijn? En zo komen we gelijk weer terug op het lijntje van balans…

Met een vriendin sprak ik afgelopen week over gevoel…en dat alles zette me aan het denken! Zij zette onbewust op dat moment mij die spiegel voor…de spiegel om mezelf eens onder de loep te nemen! Naar een ander toe weet ik het allemaal altijd prima te verwoorden, maar als ik dichtbij mezelf kom begrijp ik het niet. Begrijpen…nee, dat is het niet! Ik laat niet toe om mezelf op diezelfde manier te bekijken! En waarom? Dat is de vraag waar je meestal het antwoord niet op weet…

image

Noem het bescherming, noem het te dichtbij komen, noem het liefde voor de mensen om je heen, noem het gevoel! Want waarom is het moeilijk om liefde te ontvangen op momenten dat je ze niet verwacht? Waarom kan je jezelf dan geen houding geven? Waarom is het levenspad soms onrustig en gaat het soms voor de wind! Waarom wil je blijheid uitstralen en denk je dat kracht uitstralen vooral keihard doorrammen is? Wat wil ik eigenlijk bewijzen? Wil ik überhaupt iets bewijzen?

Voorzichtig druk ik mezelf omhoog van de grond…ik kijk naar mezelf in het glinsterende, heldere door zonlicht spiegelende raam. De libel zit nog steeds op het kozijn te genieten van de warmte… Mijn eigen ogen staren me aan, groene ogen omringd door wimpers aangezet met mascara, een bleke huid met mini blosjes. De contouren van mijn jukbeenderen verraden de kuilen in mijn levenspad…

De afgelopen week is een wirwar van emoties geweest, frustratie, huilen, boos, en schuldig en lastig voelen. Niet weten waar ik met mezelf naar toe moest, willen gaan lopen en nooit meer stoppen… schuldig dat ik niet op alle berichten reageer, lastig omdat ik weer naar het ziekenhuis moest…vooral bang om mezelf kwijt te raken! Ik lach naar mijn spiegelbeeld…opeens begrijp ik het! Ik begrijp de zin van mijn leven! Misschien begrijp ik zelfs opeens de zin van “het” leven! Voor nu dan…

Ik ben een gevoelsmens en zal altijd uit gevoel blijven handelen! Dat ben ik en ik zal daardoor nog vaak dit soort situaties tegenkomen en dat geeft niet! Ik leer ervan en groei als persoon! Ik wil blijheid blijven uitstralen, kracht en positiviteit! Ik zal altijd mijn winnaarsmentaliteit blijven houden, want dat laat me strijden! Iets wat ik op mijn levenspad heel hard nodig heb… En soms zal ik me lastig en schuldig blijven voelen naar de liefsten om me heen, want ik wil niet dat ze verdriet hebben of zorgen om mijn situatie! Maar ik begrijp dat dat onvermijdbaar is… Ik wil dat ze weten dat ik begrijp dat ze soms even op “adem” moeten komen en even aan zichzelf moeten denken uit zelfbescherming en dingen laten landen! Ik wil dat ze dat weten! Want dat is belangrijk…we zullen immers nog lang samen op het levenspad blijven dansen! Ook zal ik de wilskracht blijven behouden om het mooie in het leven te zien, mijn enthousiasme zal ikzelf nooit en te nimmer zelf kunnen temperen en ik denk ook niet dat ik dat moet willen… Verdriet zal ik leren tastbaar toe te laten, zonder excuses daarvoor te maken…want ook dat is nodig om het levenspad te kunnen blijven aflopen!

Ik glimlach nog eens naar mijn spiegelbeeld…
De volledige zin van het leven zal ik nooit begrijpen en persoonlijk denk ik dat niemand dat ooit kan begrijpen! Wat ik wel begrijp, is dat je geliefden je onbewust laten spiegelen! En als jezelf even niet lief voor je eigen ik kan zijn, een ander die rol even op zich neemt omdat diegene van je houdt! Dat een gevoelsmens zijn iets is om te koesteren en dat vanuit dat oogpunt handelen een cadeautje in je leven is! Maar het belangrijkste is, dat je niet alleen kunstenaar bent als je prachtig kan tekenen of schrijven… Kunstenaars zijn we eigenlijk allemaal! De kunst is immers hoe je in het leven staat…hoe je je levenspad afwandelt, huppelt of danst! Of je in de kuilen des levens valt… maar vooral hoe je er weer uit probeert te klimmen! Liefde voor alles om je heen, de wil om het beste voor jezelf eruit te halen en genietend om de mensen waar je van houd gelukkig te zien! Het kleine te waarderen en te genieten van wat groots is! Koester waar het om draait…

De zin van het leven…is kunstenaar blijven op je eigen levenspad! Liefhebben en vooral liefde geven…het klinkt cliché, maar soms is dichtbij de basis blijven, de beste les die je in het leven leert. In dit geval jezelf…een groots kunstenaar in dit geheel. Juist, het leven…

Getagd op:                                            

3 thoughts on “Kunstenaar, in de zin van het leven…

  • september 16, 2016 op 2:43 pm
    Permante link

    Jij bent een kunstenares in meer den één opzicht. ik denk nu alleen nog maar aan je prachtig gepimpte kotsbakkie!
    Maar ook beheers je de kunst van het leven en zie je de zín van het leven enkel en alleen omdat je altijd zin in het leven hebt.
    Voor ik weer warrig begin te worden nog even zeggen dat het weer een super blog is.
    Een dikke pakkerd.

  • september 16, 2016 op 2:45 pm
    Permante link

    Wauw, wat heb je dit mooi geschreven.. het laat me nadenken over mijn eigen zin van het leven. Jij ben t een gevoelsmens en dat is zo mooi, dat maakt jou jij!! En van die meid om wie ik me soms inderdaad zorgen maak, en ik niet zou willen dat je je daar schuldig om voelt, net zo min als jij niet wilt dat ik me schuldig voel dat ik er woensdag niet was. Jij bent een mooi mens!! xx

  • september 18, 2016 op 8:38 am
    Permante link

    Wow Antje! Zo diep bij jezelf naar binnen kijken getuigt van enorm veel inzicht en levenswijsheid! Wat een enorme kracht en vooral rijkdom dat je in staat bent om dit met ons te willen en kunnen delen?.

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.