Daar staat het…het houten bankje. Midden in die grote hal. Het gezelschap wat er op plaats neemt is iedere dag weer anders. Zelfs ieder uur… En iedere keer is het verhaal wat er verteld wordt verschillend… de reden is anders, de rugzak is anders…

image1

Ik kijk de hal in…het is druk! Het bankje is hard en toch zit het fijn. Het bankje…Het is een deel van mijn leven geworden. Geen groot deel, maar toch een deel wat kostbaar is. Wat heb ik er al veel gedeeld. Ik heb er gelachen met vriendinnen, ik heb gezien hoe verschillend mensen zijn, ik heb geleerd dat een ieder een rugzak bij zich draagt, verschillend maar niet minder zwaar dan de ander…gewoon anders. Het bankje daar waar ik heb gelachen, maar ook het bankje waarop ik tranen met tuiten heb gehuild…

Het bankje in de grote hal van het ziekenhuis…

Ik neem een slokje van mijn cappuccino uit de beker met het deksel. Het is een vaste gewoonte geworden als ik in het ziekenhuis kom. Ik ga standaard iets vroeger van huis, loop langs de kiosk en haal zo’n knusse beker en plof dan op het houten bankje neer. Het moment om even te landen en te acclimatiseren in het grote gebouw waar ik genoeg heb meegemaakt en nog steeds onder ga…

Het bankje brengt mensen bij elkaar… het luistert en het zegt niets. Het bankje geeft troost en geborgenheid…het bankje laat een lach op je gezicht verschijnen en het bankje geeft rust…

Vandaag mag ik me weer melden, net als vorige week en die week daarvoor. Ook voor de komende weken staan er weer genoeg afspraken op het programma…en dat zal in de toekomst ook wel zo blijven… het stopt niet… maar… ik wil soms zo graag dat het stopt!

Even ga ik verzitten en neem nog een slok van het warme vocht en zucht eens diep… Afgelopen jaar is weer een rollercoaster geweest. En weer sta ik aan het eind van het jaar nog steeds op twee benen, lachend mijn strijdvaardigheid vol positiviteit de wereld in te knallen! Als ik onderuit ga, probeer ik mezelf weer op te rapen en weer sterker terug te komen dan die ene keer daarvoor…

Maar soms…heel soms lukt het allemaal niet meer! Dan is het te zwaar! Dan wil je niet meer naar een afspraak, omdat er wéér iets is…het voelt zo…zo bezwarend! Bijna beschamend… En toch moet je…

Ik neem nog een slokje van mijn cappuccino, iets waar ik nog voorzichtig mee moet zijn ook, want teveel ineens, gaat er als een gek weer uit… Wat zou ik toch graag iets normaler zijn…gewoon… Gewoon even gewoon zijn. Duidelijkheid hebben! In de ochtend opstaan, gaan werken, sporten…eten koken en gezellig samen eten! Maar mijn leven is niet zo! Ik ben niet in die zin “normaal…”

Voor mij is normaal “anders”… Normaal is voor mij op de been blijven, plannen maken en een hoofd vol mooie dromen hebben, die ik allemaal vol enthousiasme wil uitvoeren…wil inderdaad. Maar kunnen is dan vraag twee! Daarna moet ik dat enthousiasme weer temperen, omdat ik dromen moet bijstellen en niet omdat ik het wil, maar omdat ik niet anders kan…

“Anders normaal” is niet erg! Begrijp me goed…maar wat zou ik graag een dag minder “anders normaal” zijn… Gewoon als iemand tegen je zegt: hoe ist Ant? Dat je gemeend kan zeggen, het gaat goed! Maar dat gaat het niet…al lach ik het dan nog net zo hard weg met een dosis cynische humor! Geloof me, ik ben nog steeds een levensgenieter en slurp mooie momentjes gulzig op! Daarnaast blijf ik nog steeds hopen…hopen op duidelijkheid wat er toch in dat lijf van mij aan de hand is! Laatst zei iemand maar wat gaat dat voor jou veranderen? Helemaal niets en tegelijkertijd heel erg veel… heel veel…

Ik glimlach naar een oudere meneer die even naast me is gaan zitten op het bankje…

We zouden het proces misschien kunnen remmen. Beter worden… dat wordt het toch niet meer…maar als remmen dan het meest haalbare is? Ik teken ervoor! We zijn er toch ook ooit achter gekomen waarom de ene zee groen is en de andere helderblauw…dan moeten ze dit toch ook kunnen oplossen… Ooit? En tot die tijd…ga ik netjes naar mijn afspraken van al de specialisten…verbijt ik de pijn in mijn lijf die dagelijks aanwezig is en iedere keer als ik weer iets moet inleveren, houd ik me eraan vast dat er ergens wel een positief puntje in het hele verhaal is.

Ik glimlach nog eens naar de meneer naast me op het bankje…

Ik pak mijn tas op en gooi mijn tpv tas over mijn schouder…door problemen met uitdroging en veel vocht vasthouden, zit ik overdag weer aan de pomp en slangen vast in plaats van ‘s nachts…maar dat geeft niet. Ik kijk nog eens om naar het houten bankje. Het bankje waar de man nu alleen zit met “zijn” rugzak. Een rugzak vol verhalen…verhalen met waarschijnlijk zowel een lach als een traan.

Het houten bankje…

Je moest eens weten van wat voor grote onschatbare waarde jij bent! Ik hoop dat je er nog jaren mag blijven staan…

image1

Getagd op:                

6 thoughts on “Het houten bankje…

  • november 15, 2017 op 5:19 pm
    Permante link

    Ik hoop nog heel vaak met jou samen even op dat beruchte bankje te mogen
    Even bij te babbelen..

    Dikke kusss Monique

  • november 15, 2017 op 5:56 pm
    Permante link

    Je geeft me zoveel inzicht in hoe ik mijn zoon moet lezen en samen leren staand te blijven.

    Top dank je wel voor je boeken en verhalen.

  • november 15, 2017 op 6:08 pm
    Permante link

    Heel mooi; je gaat met de dag professioneler schrijven en dat is als compliment bedoeld.
    Ik heb je vanaf het begin gelezen en zal ermee doorgaan tot ik er bij neerval.
    Aangezien ik dat nog lang niet van plan ben heb je nog veel verhalen voor de boeg.

  • november 15, 2017 op 7:29 pm
    Permante link

    Kijken hoe het echt met iemand gaat,
    Luisteren hoe het iemand vergaat..
    Simpel maar toch… ook soms zo moeilijk!
    Kijk, sta stil en luister… soms is een blik of lach genoeg om iemand te laten weten dat ze horen en zien wat iemand ondergaat.

  • november 16, 2017 op 12:15 pm
    Permante link

    ideaal bankje!
    En de koffie heerlijk 😍;

    Umcg is ook een bankje , Saai bankje ; moet je altijd zo’n end voor Koffie lopen 😂

  • november 16, 2017 op 2:04 pm
    Permante link

    Jouw verhaal komt me zo bekend voor ook al zat/zit ik dan naast zo’n houten bankje omdat mijn elektrische rolstoel al ruim 20 jaar mijn vaste zitplaats is. Daarvoor heb ik 12 jaar op menig houten bankje gezeten.
    En als die bankjes en mijn rolstoel eens konden praten, man wat zou er dan een vracht verhalen loskomen over verdriet, ingehouden tranen, soms zelfs woede maar soms ook opluchting of een gulle lach te horen zijn.
    Ik heb mijn bankjes vaak met velen gedeeld (mijn rolstoel niet) en vele korte gesprekken gevoerd.Verhalen die gelijk op met jou gingen in ernst maar ook verhalen over nieuw leven, verhalen die je ontroerden.
    Lieve Antje ik begrijp zo goed dat je vaak momenten hebt dat je dat bankje wilt verruilen voor een zalige stoel thuis, bij vrienden, of op een werkplek omdat dat nu eenmaal zou betekenen dat je niet of veel minder ziek zou zijn maar helaas hebben we op het gebied van ziekte al een enorme rugzak vol aan ervaringen mee te torsen.
    We zijn realistisch genoeg om te weten dat onze ziektes niet meer weg zullen gaan al blijven we hopen op ontwikkelingen in de medische wetenschap/nieuwe medicatie/prettigere onderzoeken die het allemaal makkelijker te dragen zouden maken.
    En dat maakt dat het bankje nog vaak bezeten zal worden door onze billetjes met in onze lijfjes hoop op betere tijden.
    Lieve Antje ik wens je alle moed en kracht toe om alles te kunne verdragen wat je nog op je bordje krijgt en dat de humor je daarbij mag blijven vergezellen.
    Liefs <3

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.