In het dansen van het leven, fluistert de prille zomerwind…

Hoeveel dansjes maak je in een mensenleven? Hoe vaak fluistert de prille zomerwind? Is dansen in je leven, letterlijk op muziek uit je bol gaan? En kun je de zomerwind echt horen praten? Misschien zit het wel niet zo letterlijk in elkaar…

Op het levenspad loop je soms snel en soms langzaam…soms komt er een kuil op je pad waar je in sodemietert en er vervolgens weer uit klautert. Ook kruisingen, t-splitsingen en doodlopende wegen zullen je pad kruisen, geen twijfel mogelijk…

Ik dwaal heel even weg…gistermorgen had ik het er met mijn vriendin nog over in de vroege zomerzon. Hoe zou je leven er op de dag van vandaag uitzien als je het pad anders had gelopen?

We waren het er beide over eens dat we het pad niet anders hadden willen lopen. Dit pad heeft ons gemaakt tot wie we zijn…

Sommige dingen in het leven zijn onoverkomelijk, die gebeuren! Als in een verhitte tango dans je op dat pad…als je het onder controle krijgt, gaat het over in een langzame serene wals… ondertussen fluistert het om je heen… de stem van de prille zomerbries. Zou je het zo wel doen? Ik zou het niet doen! Heen en weer geslingerd door oordelen en adviezen…

Als ik terug kijk ben ik tevreden en heb ik nergens spijt van! Mijn leven is tot nu toe gelopen zoals het moest zijn en ik heb ervan gemaakt wat ik kon en kan. Door de jaren heen ben ik verandert en gevormd door het pad waar ik op danste…een wals heb ik sporadisch gemaakt. Een tango afgewisseld met hiphop en een gabberdansje was het assortiment en de wind fluisterde ondertussen van alle kanten…

Ben ik blij met wie ik ben geworden?

Deels wel…ik weet dat ik altijd eerst aan een ander denk en dat is op zich een goede eigenschap. Dat ik daarbij mezelf vaak vergeet, struisvogel ik weg. Ik zal nooit moedwillig iemand kwetsen of pijn doen…er wordt niet voor niets vaak gekscherend gezegd dat ik een vleugje stockholmsyndroom heb. Een verhaal is niet altijd wat je hoort en ziet of oppikt van een ander en daarop maar je oordeel baseert. Zet op zijn minst de deur op een kier en luister naar de bron zelf. Onrecht is ook zo’n dingetje, het verandert me in een vechtend monster en ik zal er alles aan doen om daarin gerechtigheid te krijgen…niet alleen voor mijzelf, maar vooral voor mijn vrienden en familie zal ik door het vuur gaan! Voor de buitenwereld lijkt het soms dat ik impulsief handel…maar in grote beslissingen heb ik inwendig alle scenario’s allang doordacht. Enthousiast, zou mijn tweede naam kunnen zijn…dat ben ik meestal in wat voor situatie dan ook! Ik kan intens blij zijn voor een ander…ik wil gewoon dat iedereen gelukkig is… dan ben ik dat ook…

Wat ik minder leuk vind aan mezelf is het eeuwige strijden!

Als iemand zegt dat kan je niet, dan gooi ik er nog een schep bovenop om mijn doel te behalen en misschien nog wel een stukje meer! Het tegendeel bewijzen… Dat kost onmenselijk veel energie en als je erover nadenkt is het gewoon waanzin. Mijn onzekerheid… over hoe wordt ik gezien, en ontvangen… Ook het altijd lief zijn voor alles en iedereen, ook al is er geen reden om lief te zijn. Het vechten tegen iets wat ik niet kan veranderen. Het altijd blij zijn heeft zijn redenen ook, omdat verdrietig zijn gewoon zwaar shit voelt en dat irriteert me soms vreselijk! Terwijl ik weet dat je moet voelen om verder te kunnen… Een groot verantwoordelijkheidsgevoel om iedereen een teken van leven terug te willen doen omdat ik me anders schuldig voel als ik niet reageer..

En daarom heb ik iets besloten…

Mijn leven is de afgelopen jaren een gigantische rollercoaster geweest van overleven en tegelijkertijd willen genieten en alles eruit willen halen… dat mijn lijf daar een grote rol in heeft gespeeld staat buiten kijf. De afgelopen jaren ben ik verandert…iets wat niet geheel abnormaal is op mijn levenspad…waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds ritmisch op dans. Van de rollercoaster stap ik in een wervelwind en weer visa versa…en dat geeft niets, daar kan ik heel goed in functioneren heb ik wel bewezen… er zijn veel veranderingen geweest en gaande, zowel privé als openlijk… ik heb keuzes gemaakt… Mijn lijf is daarnaast op een punt beland dat het niet mooier wordt dan dat het nu is en ook daarin heb ik keuzes gemaakt. Ik ben gaan solliciteren en heb een heerlijke baan gekregen. Ik geniet er intens van en het geeft iets wat ik jaren heb moeten missen…deel zijn van de geoliede machine, de maatschappij! Verdriet en blijheid wisselen elkaar af op mijn pad maar…

…het is de kunst om er zelf iets moois van te maken en misschien nog het belangrijkste om op een manier te dansen dat je mensen waar je om geeft en respect voor hebt, het geluk te gunnen…

…ook al moet je daarvoor eerst door een kuil en doe je eerst pijn! Ondertussen fluistert de prille zomerbries met al zijn meningen, maar daar zal ik een weg in moeten vinden en moeten beslissen wat ik daar mee doe. Laat ik het mij raken of laat ik het gaan…

IMG_1862

Ik ben dus druk…druk met leven! Mijn energie verdelen tussen werk, privé dingen, vrienden en familie, dus tijd besteden aan de dingen waar ik van houd en belangrijk zijn…ik kom tijd te kort, om op iedereen te reageren waar ik me erg schuldig over heb gevoeld, maar ik kan nu echt niets anders dan voor mezelf kiezen! Ik zal wel reageren op den duur, maar als je even niets hoort weet dat ik het heus niet vergeet maar gewoon tijd te kort heb.

Mijn besluit staat dus vast, ik kies nu voor mezelf! Ik stop voorlopig met bloggen…
Mijn derde boek zal er nog komen, maar wanneer is nog even afwachten! Ik ga nu verder met waar ik ooit heb moeten stoppen…het leven van mijn leven en dansen op mijn pad! Genieten met vrienden en familie, iedere dag doen wat ik het liefste doe, werken! Een factor zijn in het leven van een ander, een deel van de maatschappij! Maar onthoud iedere stap die ik doe, iedere keuze die ik maak…zal nooit en dan ook nooit met de intentie zijn om iemand te kwetsen… uiteindelijk zal je weten dat ik ieder persoon het beste van het beste wens, respect heb en je al het geluk van de wereld wens op wat voor manier dat ook maar zal zijn!

Ik zal ook fouten maken…maar dat maakt me uiteindelijk net als jou…een mens!

Dus wees lief voor elkaar, oordeel niet en onthoud…kijk eens wat vaker verder dan wat je ogen zien en wat je oren horen…en misschien nog wel het belangrijkste…gun elkaar liefde en geluk!! Dan wordt de wereld steeds een stukje mooier…

Carpe diem en See yah!!

IMG_1861

 

9 thoughts on “Een voorlopig tot ziens…

  • mei 28, 2017 op 7:11 pm
    Permante link

    Dapper..en ja..ik snap t wel. Leef je leven meid en geniet. T leven dat jij leidt is maar van 1 iemand en dat is dat van jou. X

  • mei 28, 2017 op 7:54 pm
    Permante link

    Yes! Natuurlijk kies je voor jezelf en je omgeving. Je bent mens.
    Fantastisch dat je een mooie baan hebt gevonden, geniet! Ga jij maar mooi je leven leiden, prachtige momenten ervaren en alle dansjes maken die er zijn. Het is je van ❤️e gegund. Succes mop!
    See yah! ?

  • mei 28, 2017 op 9:14 pm
    Permante link

    Ik ben er van overtuigd dat je eens toch weer gaat schrijven.
    Je kunt gewoon niet anders.
    Dus voorlopig: wees gelukkig en leef je leven “one day at a time”.

  • mei 28, 2017 op 10:17 pm
    Permante link

    Wat weer een super blog. Ik hou ervan. Recht voor zijn raap met een liefdevol vleugje. Jouw leven is van jou en van niemand anders. Jij bepaalt de weg die je nu wil bewandelen. Dans meisje dans laat je haren door de war gaan in deze zomerbries. Kammen doe je later maar. Leef zoals jij wil en aankan. En one day my love we meet again. Je bent mijn voorbeeld en mijn maat. Jou zal ik nooit vergeten lieve ant. Ik sta achter je in de keuzes die je maakt. En als iemand luisterd naar roddels en praatjes en daar over oordelen zijn ze het niet waard om je vriend te zijn xxxxxxxxxxxxxx

  • mei 28, 2017 op 10:35 pm
    Permante link

    Hele goede en mooie keuze.
    LEEF het leven dat je wilt en doe de dingen die je gelukkig gaan maken ,en geniet van de liefde die je van je naaste krijg ,en die jij hun geef .XXXX

  • mei 29, 2017 op 8:49 am
    Permante link

    Lieve Antje, jouw besluit om voorlopig te stoppen met bloggen begrijp ik zó goed. Je kunt niet elk moment bezig zijn, je leven is al druk genoeg. Druk genoeg met vrouw van, moeder van, medewerkster van, vriendin van, dochter van, eigenaresse van een vervelend, pijnlijk lijf en als je tijd over hebt om Antje te zijn. Dat is al dag/week/maand vullend!
    Zelf heb ik besloten om alleen op dinsdag en vrijdag Facebook te volgen. Reden hiervan is dat ik maandag en woensdagmiddag vrijwilligerswerk doe en op donderdagmiddag Veenendaal onveilig maak door zangles te volgen waardoor er mogelijk alarmen afgaan! 😀 Mijn lijf is nou ook niet echt een goedlopend exemplaar; hier en daar hapert er iets, is er een onderdeel verdwenen/vervangen of werkt helemaal niet meer. Dat levert de nodige pijn/vermoeidheid op, vandaar mijn besluit.
    Natuurlijk blijf ik je volgen via Facebook!
    Het ga je goed meid; sterkte met je vaak zo dwarse, pijnlijke lijf en veel plezier in je werk.
    Liefs <3

  • mei 30, 2017 op 3:11 pm
    Permante link

    Kan alleen maar ‘AMEN’ roepen. Je doet t supergoed. ❤

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.