vlinders

 

Ik kijk genietend naar buiten. Het zonnetje schijnt en de temperatuur begint weer stilletjes aan te stijgen. Het groene kleurenpalet van de bladeren, zijn de mooiste intense kleuren groen na de grauwe grijze troosteloze winter. Her en der staan nog wat verdwaalde tulpjes en de eerste pinksterbloemen verschijnen alweer. De lente doet zijn best en bereid ons landje weer voor op de komende zomer. Ik hou er van, de ontspannende warmte en de heerlijke geuren. De vlinders klapperen trots met hun nieuw verkregen vleugels en hommels brommen gemoedelijk op zoek naar de eerste verse nectar….

Dromend neem ik een slokje van mijn koffie. Het warme vocht verwarmd mijn buik van binnen. Terwijl ik nog een slokje neem dwalen mijn gedachten af. Het brengt gelijk een glimlach op mijn gezicht…

Wat begon 2018 waardeloos. Oudejaarsdag opname in het ziekenhuis, omdat mijn voedingslijn in de bloedbaan geïnfecteerd was. Dat was een verdrietige eenzame nacht, ondanks dat ik berichtjes kreeg van vrienden en familie. Het voelde eenzaam omdat ik daar niet wilde zijn, maar ik had geen keus. Een kleine drie weken opname met hoge dosering antibiotica volgde, waar ik allesbehalve fruitig van werd, om over fris maar niet te spreken! Uiteindelijk mocht ik het pand verlaten om halverwege januari eindelijk de eerste geuren van het nieuwe jaar op te snuiven… Goh, wat was dat fijn!

Helaas, bleef mijn voedingslijn klieren en uiteindelijk was het dweilen met de kraan open en kwam er naast de bacteriefamilie ook nog een schimmel op het toneel meespelen… Einde oefening en de lijn ging sneuvelen. Er was geen keus meer en hij zou eruit moeten, aangezien de schimmel zich zou blijven vastklampen en uiteindelijk zijn hele familie daar ook zou willen stationeren. Om te voorkomen dat die schimmelfamilie het te gezellig zou maken en uiteindelijk ook in de lijn zou kruipen, was het opeens allemaal actie. Binnen een paar dagen mocht ik richting het Radboud in Nijmegen voor een operatie. De oude lijn zou verwijdert worden en we zouden gaan voor een nieuw systeem in de hoop dat dat beter bij mijn lijf zou passen. Een port-a-cath, idem een lijn in de bloedbaan. Maar dan met een aanprikkastje onder de huid, in plaats van een lijn die uit de huid komt. Op donderdag ging ik voor OK en vrijdags mocht ik eerst naar huis. Maandags werd ik gebeld of ik gelijk terug kon komen naar Nijmegen voor de training. Leren om het kastje aan te prikken. Ik stapte in de auto en daalde in een kleine twee uur af naar Nijmegen voor mijn opname daar. De training ging op zich heel goed en vlot, maar er was één probleem. De port-a-cath zat veel te hoog en ik zag niet wat ik deed… Geloof, me dat is niet handig als je steriel moet werken en je een naald door je huid van de borstkas moet steken om jezelf voeding toe te kunnen dienen. En toen ging de bal weer rollen. Er moest weer geopereerd worden…

 

zelfvertrouwen

 

Ik neem nog een slok koffie en staar nog steeds naar buiten. Bij de gedachte aan die opname krijg ik een lichte huivering. De tweede gang naar de OK in een week tijd. Het hakte er in en even heb ik overwogen om mijn gympies aan te trekken en te vluchten. Gelukkig werd ik op de holding en op de OK er volledig doorheen gesleept en ben ik uiteindelijk, ondanks weer een reactie op een medicijn, vrij relaxed onder narcose gegaan. Mijn lijf had het nadien lastig en reageerde met verhoogde temperatuur… Gelukkig bleven de ontstekingswaarden laag, maar het bleekt dat mijn zenuwstelsel hysterisch reageerde… Uiteindelijk mocht ik eind maart het ziekenhuis verlaten en ben ik zelf zeer relaxed terug naar Friesland gereden. Het fijnste ritje ever!!

De weken na de plaatsing had ik het lastig. De afgelopen maanden hadden er in gehakt en ik ben nog steeds dankbaar dat ik niet snel down ben aangelegd, maar deze weken waren echt naar. Ik wilde mezelf terug, mijn vrolijke opgeruimde karakter! Maar dat was niet zo simpel! Mijn lijf knokte als een malle, maar mijn hoofd wilde veel te snel. Meerdere keren kwam ik mezelf tegen! De twee keer narcose deden ook niet veel goeds in zo’n korte tijd. Mijn hoofd was een chaos en oh, wat heb ik mezelf meerdere keren afgevraagd of dat ooit nog goed zou komen…en toch…kwam die dag!

Een grote grijns verschijnt op mijn gezicht. Ik ben blij! Heel erg blij! Er komt ontspanning in mijn lijf…Voor het eerst in al die jaren durf ik het te zeggen, gewoon voluit uit te spreken… Zonder het af te kloppen op een houten of wat ook maar voor tafel…

het-kan-wel-loesje

Ik ga goed! Ik ga voor mijn doen, héél erg goed!!!

Ik heb een paar hele fijne mensen om me heen die me héél erg gelukkig maken. Zo gelukkig dat ik iedere dag opsta met een lach en uiteindelijk precies op dezelfde manier mijn bed weer in kruip. Ik ben blij! Intens blij! En daar lijkt mijn lijf op te reageren en van te profiteren! Natuurlijk zijn er nog genoeg oeh’s en ah’s in mijn lijf, maar die zijn voor mijn doen maar klein na al die hysterische jaren die zijn geweest. Het schiet niet als een hysterica meer uit de bocht en ook al is dat nog maar kort…het gaat goed! “Ik ga goed!!”

Ik durf het bijna wel uit te gillen… Zou het dan toch? Ja, zo lijkt het echt te voelen…ik lijk te stabiliseren. En dat het dansen op een koord blijft, maakt me geen mallemoer uit! Ik kan dansen…

De mensen om me heen zijn goud waard! Stuk voor stuk! Een ieder op zijn eigen speciale bijzondere manier! Er is rust, ontspanning en ik ben intens gelukkig… Ik ben geraakt…geraakt vol in mijn hart!

En de lente? Ik houd gewoon van de lente. En de vlinders? Die zijn het mooist…het aller aller  allermooist!!!

ans

14 thoughts on “Een hart omhult met de mooiste vleugels…

  • mei 7, 2018 op 9:14 am
    Permante link

    Prachtig Antje, ben héél blij voor je!
    Dat het maar heel lang goed mag blijven gaan.
    Geniet van de lente… nog vele, vele malen 🍀 😘

  • mei 7, 2018 op 9:29 am
    Permante link

    Mooi Antje! Je verhaal raakt mij. Echt heftig, en je mag er ook ff doorheen zitten. Dat is heel logisch. Het zou gek zijn als dat niet zou gebeuren!

    Wat jij zegt over de lente, vlinders, natuur. Heb ik precies t zelfde. Ik kom van mijn depressie en angsstoornis niet af. Maar de natuur helpt om ff in t hier en nu te zijn. Kleine cadeautjes (voor mij hele grote) van God!

    Liefs en Blessings,

    Stanley

  • mei 7, 2018 op 9:30 am
    Permante link

    Ik kreeg mail met deze blog erin. Voor ik ging zitten om het te lezen maakte ik een bakkie koffie….en al nipend aan het zwarte goud kreeg ik een glimlach om mijn mond. Lieve dappere stoere Ant wat een geweldig mooie blog. Ik ben oprecht gelukkig voor jou.

  • mei 7, 2018 op 9:31 am
    Permante link

    Alles is de moeite waard!! Geniet en leef het is je gegund! 😘

  • mei 7, 2018 op 9:54 am
    Permante link

    Het leven krijgt jou er niet onder, hè? Als je een figuur in een tekenfilm was zou je worden overreden door zes bussen en een stoomwals en dan zou de roadrunner je met een rots pletten en dan krabbelde je weer gewoon overeind.
    De manier waarop je de bacteriën en schimmels beschrijft is prachtig. Zo levensecht dat ik steeds weer reuze kwaad op die crimínele bendes word en van plan ben een wapenvergunning te gaan aanvragen.
    Positieve blog weer.
    Dat ik je bewonder hoef ik niet te vermelden.

  • mei 7, 2018 op 11:14 am
    Permante link

    Lieve Antje,
    Poeh wat heb jij weer een hoop op je bordje gekregen en wat kom je jezelf dan tegen! Je lijf wil linksom en jij rechtsaf of andersom en twee keer in zo’n korte tijd onder narcose doet je lijf geen goed en zeker niet bij jou waar narcose altijd al een probleem is.
    Maar wat zijn we nu blij voor je om te lezen dat het voor jou doen nu een stuk beter gaat, dat je lijf weer in de pas loopt zorgt ervoor dat die prachtige glimlach van je niet meer van je snoet af wilt. Lieverd geniet met een hele grote G van de vlinders, de natuur die steeds mooier wordt en de heerlijke temperaturen.
    Maak er met elkaar een heerlijke lente en zomer van, wij doen met je mee!
    Liefs, Annemiek en Evert van Doorn

  • mei 7, 2018 op 1:08 pm
    Permante link

    lieve lieve lieve Ant ik gun het je zo! dikke tût van de moeder kip!

  • mei 7, 2018 op 2:34 pm
    Permante link

    Lieve stoere en sterke Antje
    Wat heb je dit toch weer prachtig geschreven!! Petje af, wat ben jij een vechter , kan veel van je leren! Geniet volop van onze gesprekken in jet MCL, gesprekken over van alles, maar ook over niks…bedankt daarvoor want dat maakt soms net het verschil voor mij als ik dan weer terug moet naar de afdeling. Voor velen zal jij een voorbeeld zijn , maar voor mij zeker …prachtig mens!

    Dikke tuut 💋 Chantal Dannenberg

  • Pingback: Antje bedankt voor je mooie dans! | Stoepie

  • mei 7, 2018 op 2:53 pm
    Permante link

    Hoi Antje, Mooi zoals jij het kan verwoorden. Iedere stap van jou voel ik met jou mee. Wat ben ik blij voor jou dat je het lek weer boven hebt. Ik wilde die prikdoos niet hebben maar hoop voor jou dat dit beter gaat dan de Hickman en dat je hier blij mee bent. Afkloppen doe ik wel hoor, vrijwel iedere dag. Zettum op en wens je een mooie zomer. Arie

  • mei 7, 2018 op 2:59 pm
    Permante link

    Lieve Antje , ik ben echt blij voor je dat het eindelijk goed gaat! heb ook wel eens gedacht… maar jij bent een taaie, onkruid hé niet uit te roeien!!
    he lieverd hoop je gauw weer eens bij Anja te zien dikke knuf en lekker genieten!!
    veel liefs Gerrie en Coen

  • mei 7, 2018 op 8:47 pm
    Permante link

    Wat ben je een kanjer,respect geniet nu maar lekker, is je gegund xxxxx👋

  • mei 8, 2018 op 10:14 pm
    Permante link

    Megaknap hoor, hoe je het allemaal flikt en ondergaat. Ik blijf het zeggen maar heb echt respect voor de manier waarop je in t leven staat en hoe je je letterlijk staande houdt xxx

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.