En dan is het maandag 11 april 2016…
De week is voorbij…een week vol pieken, hoge hoogtes en geluksmomenten! Hoe kun je deze week het beste omschrijven? Bizar, mooi, bijzonder, fantastisch, geweldig en ga maar door! Ik denk dat het niet in woorden uit te drukken valt hoe deze week is geweest. Het liefst zou ik het jullie willen laten voelen, hoe ik me voel! Ik schreef al eens eerder ergens… “Je voelt de liefde…je voelt dat er van je gehouden wordt!” En ik denk dat die uitspraak het beste omschrijft hoe deze week is geweest!

image

Zondag 3 april 2016 rond half vier was het startschot van deze speciale week, de boekpresentatie! De dag voordat “Het Bloed Diner” gelanceerd zou worden. Wat een adrenaline raasde er door mijn lijf… zenuwen in de vorm van fliederende fladderende vlinders, die een feestje bouwden in mijn lijf van mijn kruin tot aan mijn tenen. Een belangrijke dag! Zo’n 60 mensen waren er getuige van hoe ik een aantal mensen in het bijzonder een woordje toesprak en vertelde hoe belangrijk ze voor me zijn! Momenten vol emoties…

image                  image

En toen was het moment daar nadat ik een deel uit het hoofdstuk “Meant to be” had voorgelezen. Het hoofdstuk wat verteld aan wie ik het boek opdraag en waarom… Mijn eerste twee boeken! Wat een ongelofelijk kostbaar moment! Dankbaar en hartverwarmend…het moment wat het boek af heeft gemaakt! Een moment wat niet te omschrijven valt en foto’s zeggen vaak meer dan woorden…

image                  image

En toen ik dacht dat ik klaar was…was dat niet zo! Ook ik kreeg vele mooie woorden! Anja had voor mij ook een zegje klaar! Woorden recht uit het hart, die me zo ontzettend geraakt hebben! Mensen kennen me als een nuchtere vrolijke spring in het veld, met humor en een cynische knipoog op beladen momenten. Maar ook ik heb die andere kant…

image

En net voordat de champagne werd ontkurkt, was hij daar! De Schotse rok! Ik roep altijd als ik weer eens naar een onderzoek moet, waarvoor mijn down under ontkleed moet worden…ik koop een Schotse rok! Dan hoef ik alleen maar die rok omhoog te doen, juist en wat kreeg ik van Har en An? Een Schotse rok! Een prachtige echte Schotse rok!

image

Gegarandeerd dat die meegaat naar het volgende onderzoek! De dag eindigde rond zeven uur… Een dag die niet mooier en perfecter kon zijn geweest! Een dag omgedoopt met de mooiste ster uit het hele universum!!!

En toen kwam maandag 4 april ’16! Een druk op de knop en “Het Bloed Diner” was los. De wijde wereld in. Een spannend mooi moment weer, want nu zou het boek gelezen kunnen worden en zou ik reacties krijgen. Reacties op mijn geschreven boek. Het duurde niet lang of de eersten kwamen binnen! Binnen een avond een boek van 421 blz uit lezen, maakt dat je weet dat je het goed hebt gedaan. En als je dan ook nog eens complimenten krijgt over je schrijfstijl, vervliegt heel langzaam de onzekerheid!

image

Dinsdag 5 april ’16… op de koffie bij de burgemeester. Je zou zeggen dat als je George Clooney in het echt hebt ontmoet, aangeraakt en gesproken hebt dat niets meer spannend is. Geloof me, dat is het wel. Al moet ik zeggen dat ik vrij ontspannen met Yvon naar het gemeentehuis ging. Het werd een gezellig uurtje bij de burgemeester, die overigens helemaal op de hoogte was van mijn wel en wee! Bijzonder!

image

Woensdag 6 april ’16…mijn verjaardag! 40 lentes heb ik inmiddels op de teller staan en man wat ben ik er blij mee! Het had ook zo anders kunnen zijn! Het veranderd niets en ze zeggen toch altijd het leven begint bij 40? Ik kan alleen maar zeggen kom maar op, ik ben er klaar voor!

Donderdag 7 april ’16 was een ziekenhuis dagje, iets wat uiteraard ook bij mijn leven hoort! En dat is prima! Het zijn dingen die moeten en een deel van mij!

Vrijdag 8 april ’16! Een spannende dag, een mooie dag! Raar dat je tegen dingen waar je zo’n zin in hebt ook verschrikkelijk tegenop kunt kijken. 80s party! Na dik tien jaar zou ik weer eens gaan stappen! De bloemetjes buiten zetten, heerlijk dansen in zeer goed gezelschap! En oh, wat was ik bang! Mijn lijf piepte en kraakte aan alle kanten. Pijn!! Mijn hartslag was de hele week al van de leg geweest en maakte van tijd tot tijd dat hij op hol sloeg! Doordat ik veel last van mijn buik heb, adem ik hoog. Te hoog! Daardoor krijg ik teveel zuurstof binnen en dat vind een hart niet heel geweldig. Dat gaat protesteren en zoekt een manier om de halt er in te roepen. Juist, hartkloppingen. Beter uitgelegd…hij gaat op de rit. Als een idioot gaat dat apparaat kloppen en de angst giert door je lijf. Want stel je toch voor dat hij het niet aankan en pats boem klaar ermee stopt. Je kuiten veranderen in een stel rubberen kauwgom stokjes en je ogen staan zo wijd open gesperd dat je bijna zou denken dat die twee groene kogels eruit gaan rollen. Realistisch? Nee! Logisch? Dat dan weer wel…

image

De kunst is, om dan kalm te blijven en de rust in jezelf te zoeken. De realiteit zien, dat je het zelf in gang zet door de omstandigheden op dat moment. Maar soms lukt dat niet. Noem het een rugzakje wat is gecreëerd door alles wat je hebt meegemaakt! Geert weet heel goed wat hij op zo’n moment moet doen. Vastpakken, buik tegen buik en dwingen om je mee te laten ademen in zijn flow. Maar Geert zou niet meegaan naar de 80s party. Gelukkig An wel en ook zij weet wat ze moet doen. Dus het zou goed komen. Rond half tien, stapten we naar binnen! Een ruimte met heerlijke muziek die ons meenam naar minstens 25 jaar terug in de tijd. Een andere dimensie bijna…

Met een fijne groep meiden, storten we ons op de dansvloer en lieten ons opslokken door de muziek uit de jaren 80 en 90! Dansen, zingen en sapjes. Zelfs mijn Rivella had een mini schuimkraagje. Ik startte voorzichtig, aftastend naar wat ik kon. Degelijk bewust van de pijn in mijn lijf en buik, genoot ik eerst stilletjes. Wat al snel veranderde in volop genieten. Dit was wie ik ooit was…genietend van het leven, alles eruit halen. Plezier maken, dansen, zingen. Onbezorgd zijn…

En BAM daar was het opeens. Mijn hart sloeg over, ik schrok…terug in de werkelijkheid. En daar ging het…een tempo welke ik niet kon volgen. Met grote ogen keek ik naar An, die me gelijk vastpakte en deed wat ze moest doen. Het kon haar geen mallemoer schelen dat we op de dansvloer stonden met al die mensen om ons heen! Ze bracht de rust terug in mijn lijf, midden in de drukte van de dansvloer en de angst vloog uit mijn lijf. Mijn hartslag vertraagde na vijf minuten weer. Ik werd even later vastgepakt door een andere vriendin bij de hand, gevolgd door An aan mijn andere hand en zo liepen we door de menigte richting de uitgang om even frisse lucht op te snuiven. Ik trilde als een rietje, Maar ik vertikte het om de avond te laten stoppen. Ik herpakte mezelf weer, dankzij de rest en we maakten van de avond een nacht om nooit te vergeten. De avond werd rond tweeën beëindigd  bij de Febo en daarna belde ik Geert die me op zou halen! Kerel uit duizenden! Uiteindelijk rond kwart over drie viel ik in slaap…

Wat heb ik genoten van deze avond en An wat heb je fijne vriendinnen! Stuk voor stuk heb ik ze in mijn hart gesloten. Een warm bad, vanaf de eerste ontmoeting. Ik hoorde er gelijk bij! Ik zeg in november nog maar een keer! Voor herhaling vatbaar!!

En dan zaterdag 9 april ’16! De signeersessie bij drogisterij M&M. Mijn vroegere werkplekje. Om half acht stond ik weer naast mijn bed, na vier uren slaap. Doorgaan is in mijn geval dan de beste remedie, anders hakt de klap er te vroeg in. Total loss, maar enthousiast pimpte ik mijn bleke gezicht. De uitvinder van make-up verdient echt een lintje. Want oh, als dat toch niet bestond…

image

De middag was zoals vele dagen deze week weer hartverwarmend! Mensen die voor mij kwamen, mijn boek wilden en een lief woordje hadden! Indrukwekkend! Ik besef me vaak niet goed wat er allemaal om me heen gebeurd. Wat ik teweeg breng met mijn schrijven en het “mij” zijn. Ik doe gewoon mijn ding, op de manier dat ik door het leven kan blijven scharrelen. Dat ik het leven proef op een manier dat ik geniet. Maar vooral dat de mensen om me heen genieten! Dat vind ik belangrijk. Geven! De middag sloten we thuis af met Chan en Ran en Geert. De week was voorbij en oh wat heb ik genoten en oh wat ben ik kapot. En oh wat schreeuwt mijn lijf om aandacht en oh wat heb ik daar geen zin in! Maar het moet!

Zaterdagavond stond ik onder de douche, muziekje erbij en gewoon genieten van de warme straal op mijn pijnlijke vermoeide lijf! En opeens overviel het me! Het knalde zo ongelofelijk binnen en ik heb zo gejankt! En voor het eerst in al die jaren van ziek zijn zei ik het… wat zou ik toch graag eens één dag gezond zijn! Of een avond… Want ondanks dat ik zo genoten had afgelopen week, werd ik me er tegelijkertijd keihard bewust van gemaakt dat ik ziek ben! Iets wat ik meestal negeer en iets waar ik meestal soepeltjes omheen dans, want het is zoals het is! Wat kunnen verdriet en geluk dicht bij elkaar liggen. Door je tranen heen lachen omdat het zo vreemd voelt. Wat kun je oersterk zijn, om je pijn te verbijten en je uiterlijk gewoon voor kunt doen komen, of ben je net als een ander. Wat kost het ongelofelijk veel energie om jezelf op de been te houden, om het leven te blijven vieren. Wat kun je je eigen brein mindfucken om zijn signalen van stop ho, de kop in te drukken! Wat kun je lang pijn verbijten, zonder het te laten blijken en het weg te lachen! En wat kun je verlangen naar jezelf die je ooit was… Onbezorgd, geen weet van ellende, geen pijn, geen gevecht, gewoon jij die je ding doet! Maar wat ben ik dankbaar voor alles om me heen! De liefde…want vergeet één ding nooit, dat heb je nodig om door te gaan! De warme deken van de mensen die van je houden….

image

Het Bloed Diner is klaar en nu? Nu neem ik even rust om van alles te genieten! En dan? Dan gaan we verder… deel 3! De titel? Die houd ik nog even geheim…maar dat zal niet lang duren!
Thanks voor alles lieve mensen! Dankje dankjewel!! Het blijft onbetaalbaar! Een leven met een grote ster!!!

image

Getagd op:                        

5 thoughts on “Een bijzondere week vol liefde….

  • april 11, 2016 op 3:34 pm
    Permante link

    Respect voor alles wat je ondanks je ziek zijn toch maar weer flikt!!

  • april 11, 2016 op 4:03 pm
    Permante link

    Diep respect voor jou ?

  • april 11, 2016 op 5:28 pm
    Permante link

    heel veel respect voor jou dat je ondanks alles toch doordendert!!
    Hoop nog heel lang van je te mogen genieten!!
    dikke tuut!!

  • april 12, 2016 op 3:16 am
    Permante link

    Prachtig en met een traan gelezen! Sterk en dapper mens! Jij hebt mijn hart gestolen gewoon door simpelweg te zijn wie je bent …..een super leuk wijf!

  • april 12, 2016 op 2:37 pm
    Permante link

    Ik maak een hele diepe buiging voor jou Antje, iemand die zo ziek is maar ondanks alle pijn en ellende nooit opgeeft en met een brede glimlach en een humor waar je U tegen zegt elke dag weer doorgaat.
    Je raakt me diep in het hart met je boeken, ik ben deels je lotgenote maar zo herkenbaar als jij alles beschrijft wat jij tijdens onderzoeken, opnames en rondom operaties beleeft doe ik het je zeker niet na!
    De lach klatert hier vele malen door de huiskamer als ik weer een bladzijde uit de Slappe Hap lees maar er zijn ook momenten van meeleven, momenten waarop een stille traan zijn weg over mijn wang zoekt.
    Lieve Antje, bedankt voor een inkijkje in je gecompliceerde leven, ik hoop dat we nog lang mogen mee genieten en meeleven met alles wat je meemaakt. Ik wens je alle sterkte, kracht, moed maar zeker ook humor toe om je leven te leven, de pen ter hand te nemen (of te rammelen op je pc) en ons hiervan deelgenoot te maken.
    Liefs Annemiek van Doorn

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.