Roesjes…moodswings en afkicken…

 

Ten eerste, de uitgavedatum van ‘Het Bloed Diner’ komt steeds dichterbij. Nog maar 78 dagen… Het blijft spannend allemaal! Maar dat is niet waar dit stuk schrijven over zal gaan. Vooral omdat de titel je waarschuwt en zegt dat het belangrijk is. Ik zal het eens uitleggen…

Afgelopen donderdag mocht ik me weer op de endoscopieafdeling melden. Nadat meerdere mensen hun best hadden gedaan om me zo rustig mogelijk te krijgen van te voren, blijven mijn zenuwen toch vaak een eigen leven leiden. Zo ook die dag…

“Ik meld me iets eerder dan de afgesproken tijd op de endoscopieafdeling. Wachten hoef ik niet…ik mag gelijk meelopen. Ik krijg een bedje in de hoek, in een nisje van vier. Daarna mag ik gelijk weer mee, naar de holding van de OK. Infuusprikken. Ook dit gaat niet lekker. Twee dames doen een poging, maar een blauwe schroeiarm later, word er toch een anesthesist van de OK afgeroepen. Ook deze moet even goed zoeken, maar krijgt het uiteindelijk voor elkaar, om een naald te bevestigen in een bloedvat. Rustig wandel ik daarna terug naar de endoscopieafdeling. Daar is het bloeddrukje meten en je alvast scopieklaar maken. Lees: broek uit en in onderbroek en shirt onder twee warme dekens, zodat je niet door de kou en stress je bed uit rilt… Gelukkig loopt mijn arts zijn programma uit en heb ik nog iets meer tijd om mezelf zen proberen te krijgen, iets wat over het algemeen verspilde moeite is. Ja, ik ben een uitzondering op de regel die liever iets langer uitstelt, i.p.v. zo snel mogelijk aan de beurt te zijn. Zo heb ik nog tijd, om na te denken of ik toch mijn gympies aan zal trekken en zal vluchten. Tegelijkertijd heb ik contact via de app, met vrienden die me dat vooral uit mijn hoofd praten. Dus ben ik braaf zoals altijd en wacht kalm op mijn beurt…

image3 (1)

Dan is het opeens tijd en word ik naar de kamer gereden waar het allemaal gebeurd. Vandaag is het mijn vijf wekelijkse spoelbeurt weer en ik krijg een nieuwe slang in mijn maag. Oftewel PEG-katheter. Die laatste word het vervelendst. Aan de binnenkant van mijn maag zit een dop met een doorsnede van een kleine twee centimeter, zo kan de slang niet zomaar uit mijn maag vallen. Het gangetje waar de slang doorheen gaat naar buiten is maar een halve cm doorsnee en zit een paar cm van mijn navel af. Ze verwijderen de slang, door hem door die halve cm naar buiten toe te rukken, ja ook die dop gaat er doorheen. Gelukkig is dat buigzaam materiaal, maar grappig is dat niet. Dan hebben we nog het spoelen, wat nog het meest lijkt op een barbaars hoofdstuk uit een horror verhaal. We weten allemaal, dat ik een hele hoge dosis dormicum krijg. Aangezien ik geen sterke pijnstilling mag hebben zoals opiaten, is dit ook wel nodig. En nu moet je gaan opletten…want we gaan richting de clou van mijn blog!

image2 (4)

Gelukkig heb ik een fijne arts die goed in de gaten heeft, dat ieder bezoek aan de slangenafdeling ervoor zorgt dat ik er steeds meer tegenaan ga kijken. Zelfs George Clooney koffiedrinkgedachten helpen hier niet 100%. Er word vrij snel overgegaan tot het inspuiten van het roesje. Startdosis is al heel hoog. Na de eerste dosis, ben ik zo dronken als een gympie en lal over kroegen en whisky. Op een onbewoond tropisch eiland, cocktailtje hier en cocktailtje daar. Nu zal je denken, prachtig spul. Gratis dronken binnen een paar seconden, maar dat is maar even…daarna gaat de eerste behandeling al van start. Spoelen. Vlagen van au-gejammer en helse pijn door mijn buik passeren in dizzy toestand mijn verstand. Dat is het mooie van dat spul, je komt in een soort van dronken en vooral dizzytoestand. Je bent voor de dooie dood niet bang en vooral onverschillig en assertief, daarnaast zorgt het ervoor dat je het meeste weer vergeet…

image2 (3)

Opeens is het spoelen weer voorbij en word ik op mijn rug gedraaid. Ik weet wat er nu gaat gebeuren, maar ik weet het ook weer niet. Gelijk krijg ik nog een shot van het roesje…out! Uren later word ik eindelijk weer wakker op de uitslaapkamer. 15mg van dat roesje in mijn 60 kilo zware lijf, terwijl de overbuurvrouw maar 2,5mg kreeg. Dan kun je je misschien iets voorstellen hoe ik me voel. Ik ben nog steeds als een kanarie zo dronken en krijg vaag mee, dat de verpleegkundige steeds herhaald dat ze me maar niet wakker kreeg, mijn vriendin die langskomt helpt me in mijn kleren en ondersteunt me naar het toilet en manlief komt me met een rolstoel halen en stopt me even later thuis liefdevol onder de wol…de vier dagen lol van het goedje gaan beginnen en geloof me, dat is verre van plezier. De eerste 24 uur ben ik vooral dizzy. Ik slaap slecht en stuiter alle kanten op. De daarop volgende 24 uur krijg ik last van moodswings die alle kanten opschieten. Uit het niets janken, dan weer vrolijk en dan weer denken dat mensen je niet meer aardig vinden. Frustratie komt ook gezellig meedoen en als iets niet lukt word ik boos op de hele wereld. De afgelopen dagen vagen steeds meer uit en ik als controlfreak wil er graag grip ophouden en de herinneringen die ik nog weet vasthouden, maar het lukt niet. Daarna op de derde dag, krijg ik last van hartkloppingen, een gejaagd gevoel en een darm die probeert de draad weer iets op te pakken, wat helse pijn geeft en lichte koorts. Ondertussen ben ik al vanaf het begin van inspuiting van dat goedje, zo assertief als de ziekte en zeg wat ik wil. Ook al wil ik het niet eens….vergelijk het met een dwarse puber…

 

Dus voor de mensen in mijn naaste omgeving, vrienden etc… weet dat je me iedere vijf weken, tot drie dagen na mijn spoeling niet teveel moet aanrekenen. Als ik boosaardig uit de hoek kom of wel heel assertief is dat meer een uiting, dat ik verschrikkelijk klaar ben met deze ellende, maar het iets anders verwoord. Als ik dwars doe, of dram dat ik iets precies zo wil, dan moet je even terug denken aan hoe ik normaal gesproken ben, want zo zeikerig ben ik niet. En in dit geval telt de uitspraak dronken mensen spreken de waarheid niet. Dit is chemisch dronken, dus anders! Als ik tegen je zeg, dat ik van je houd of dat ik je heel lief vind, dan kan je dat als waarheid beschouwen. Door de hoge dosering van dat spul, zal dat er misschien een beetje gek uitkomen, maar onthoud dat je dan echt veel voor me betekent alleen dat tact op dat moment niet echt mijn eerste natuur is. Daarnaast kan je denken dat ik normaal functioneer, omdat ik normaal overkom. Maar geloof me, ik ben verre van normaal dan en vooral heel hard bezig om over deze belevenis heen te komen. Neem me niet te serieus op bepaalde fronten en als ik besluit om in mijn blote kont over straat te willen gaan lopen, verstop me dan even onder die steen totdat ik weer helemaal normaal ben. De behandeling is op zich al een aanslag op mijn lijf en ik ben er nadien dan ook vaak echt ziek van. Tel daarboven op die emoties die alle kanten uitschieten en een feeks is geboren.

image4

Vandaag ben ik weer redelijk mezelf en morgen zal ik weer helemaal normaal zijn. Mijn excuses voor eventuele te directe uitschieters. Ja, ik heb manlief al wat extra liefde gegeven en dochterlief heeft donderdagavond na de scopie heerlijk gelachen, omdat ik dacht op hoge hakken wel even snel te kunnen lopen en uiteindelijk bijna plat op mijn smoel in de kamer te eindigen. Ik zal vast dingen hebben gedaan en uitgesproken die het daglicht niet kunnen verdragen. Vergeet ze, of vertel ze me eerlijk. Maar, blijf er niet meezitten, ik kan het wel handelen en je uitleggen dat ik normaal gesproken best iets liever en normaler ben! Geloof me, chemisch dronken zijn is zwaar afzien en de kater die volgt is topsport, om over het proberen te herinneren van alles maar niet te spreken! Maar één voordeel…de pijn heb ik kunnen handelen, dankzij mijn arts! Wees gewaarschuwd 24 februari mag ik weer…je hebt de keuze of blijf uit mijn buurt dan, of wees geduldig en geef wat extra liefde die dagen en dan vliegen we er zo doorheen… Thanks, voor de veerkracht!

Liefs ik, de feeks…

image1 (6)

Getagd op:                                                    

7 thoughts on “Dit kan wel eens belangrijk voor jou zijn…read dear!

  • januari 17, 2016 op 12:20 pm
    Permante link

    George Clooney koffiedrinkgedachten helpen hier niet 100%. Nou dan is het inderdaad erg gesteld met jou en chemisch dronken zijn.ik heb het al vaker gezegd en bij deze nogmaals.frouwtsje hâld dy taai!!

  • januari 17, 2016 op 12:26 pm
    Permante link

    Maak je maar helemaal niet bezorgd,hoor. Ik ken hordes lieden die zich zo 360 dagen per jaar zo gedragen, zónder Dormicum.
    De andere vijf dagen zijn ze aardig aangezien ze dan bezopen zijn.
    Dikke pakkerd en ik kijk uit naar “La cena de sangre” !

  • januari 17, 2016 op 1:29 pm
    Permante link

    Pff, hoe houd je het vol meisje….
    Knap geschreven weer, dikke knuffel! xx

  • januari 17, 2016 op 2:07 pm
    Permante link

    Zware dagen passeren weer in het nieuwe jaar 2016 en meteen weer in de eerste maand, januari. Je bent een kanjer om het allemaal door te moeten maken en toch de humor op nr 1 te houden. Ze zouden een lijst moeten maken met jou als doorzetter boven op die lijst. Er zijn zoveel mensen die een voorbeeld kunnen nemen van jouw doorzettingsvermogen jouw humor en je kracht. Maar het is je weer gelukt, You did girl. Ik ben trots op je. Maar ik ze één ding als jou op e blote kont over straat gaat rennen kom ik toch echt een foto maken. Liefs Yvonne

  • januari 26, 2016 op 12:26 pm
    Permante link

    Wow, je schept hele levendige beelden van hoe zoiets gaat. Jammer dat het geen fictie is.

  • januari 27, 2016 op 8:35 am
    Permante link

    Door de oproep op fb om jou .in t echt eens te laten koffie drinken met George (al werd t ruiken) raakte ik geinteresseerd in je verhaal, Nu ik dit allemaal lees merk ik dat ik t beeld dat ik van je vormde door je” optreden ” bij RTL latenight goed klopt, n POWER VROUW!!! Respect voor je manier waarop je met je ziekte omgaat, de woorden waarmee je dit alles omschrijft zijn heel beeldend en lezen zo makkelijk weg,n gave !!! Dankjewel voor dit kijkje in jou leven, ik wens je alle goeds en de kracht om (zo) door te gaan . En ben natuurlijk wel stik jaloers op jou momentje met George. Vr.gr.Pieta

  • januari 27, 2016 op 12:11 pm
    Permante link

    Hoi ik zag je gisteren op tv en dacht wouw wat een sterke vrouw ik heb ook ciip maar ik ben beter af als jij,ik kan nog drinken na veel ellende met tpv voeding (die ik eens per jaar krijg om mij bij te voeden heb ik na veel voedings lijnen pec sonde (ging niet ) ook na anderhalf jaar een constructie die na een zware operatie in mijn dunne darm zat (heb cip in mijn dikke darm en maag) maar ook helaas weer er uit moest nu weer sinds november er een nieuwe slang in die helaas weer in januari is vernieuwd .Maar ook met behulp met man kids kleinkid red ik me.Ik ga zeker je boej lezen .
    liefs uit zierikzee

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.