Decembermomentje…

 

Het houten bankje staat weer uitnodigend naar me te lonken, dus ik kan niet anders dan op het aanbod in gaan! Ik neem een slokje van mijn cappuccino en in gedachten verzonken kijk ik de lange gang in. Ook hier is het kerst…diepgroene kerstbomen staan her en der opgesteld. De winkeltjes zijn opgedirkt in kerstsfeer en het is druk… als je niet beter zou weten zou je je bijna in een soort gezellige winkelstraat wanen. Helaas is de realiteit iets anders…

December, de laatste maand van het jaar. De maand van bezinning, terugkijken en tegelijkertijd vooruitkijken. De maand van nieuwe plannen maken, dromen en met weemoed terugblikken op wat is geweest. December, een maand om van te houden en ook weer niet…

Ik kijk nog eens in gedachten de grote hal in. Het is druk…etenstijd! Artsen en verpleegkundigen zijn onderweg naar hun lunch, sommigen druk telefonerend, anderen gezellig in gesprek. Mensen staan voor de winkeltjes naar de leuke hebbedingetjes te kijken en hier en daar hoor je een kind gezellig door de grote gang schateren…

December in het ziekenhuis…kerst en oudejaarsavond ziek in een bed vieren…ze doen er van alles aan om het voor patiënten toch enigszins fijn te maken. Een klein beetje knussigheid en decembersfeer binnen te halen. Iets wat het verdrietige stuk van hier liggen iets dragelijker maakt. Met een beetje mazzel knap je op en mag je net op tijd weer naar huis zodra het lijf het toe laat. Maar er zijn ook mensen die in december hier komen en niet weer naar huis gaan. Dan krijgt december een hele andere lading en dat zal niet weer veranderen…het zal misschien dragelijker worden met de jaren, maar slijten? Ik denk het niet!

Ook ik heb december meerdere keren hier mogen vieren. Vieren met kamergenoten, die binnen korte tijd goede vrienden worden, sommigen tijdelijk, sommigen voor het leven… Samen maak je er leuke dagen van en sleep je elkaar er doorheen. Er wordt gelachen, want ziek zijn is al stom zat en een lach is vaak het beste medicijn. Niet de oplossing, maar wel van positieve invloed! December…je blijft bijzonder!

Ik glimlach naar een klein meisje wat voorbij huppelt en zwaait…Soms, heel soms zou ik wel eens terug willen naar die tijd…onbezorgd in de wereld staan, geen weet van al de ellende. Alleen maar blij springen en schaterlachen van al het nieuws wat op je pad komt. Maar die tijd is geweest…

December…ik houd van je, al had ik voorheen ook wel eens een hekel aan je! De maand waar je je net iets meer bewust bent van alles…dat struisvogelen moeilijk gaat, net of is er geen zand te vinden en sta je als die struisvogel op een blok beton in een poging, om je kop daar zo nu en dan in te willen rammen. December, de maand vol warmte en liefde, waardoor je alles net iets meer voelt dan anders. En dan moet de laatste dag van het jaar nog komen. Oudejaarsavond… een heerlijke avond die ik het liefst dansend op heerlijke muziekjes doorbreng en zo nu en dan nippend aan een zalig drankje! Maar ook de avond van gelukswensen voor het nieuwe jaar. Daar ben ik best goed in, want ik gun echt iedereen al het geluk van de wereld ieder jaar weer! Op diezelfde momenten wordt er vaak ook terug geblikt op het afgelopen jaar en dat is het punt wat ik het liefst zwevend dansend oversla…

December laat gevoelens net iets meer voelen dan andere maanden. En als je voelt, voel je gelijk ook hoe kwetsbaar je op zo’n moment bent. Je komt heel dicht bij jezelf, iets waar ik uit zelfbescherming soms een beetje afstand van neem, omdat ik dan iets beter functioneer, maar wat niet altijd mogelijk is! Op oudejaarsavond is die lading juist nog wat groter… Noem het voor de realiteit weglopen, ik noem het even gewoon “onbezorgd” willen zijn!

Ik zucht eens en neem nog een slok van mijn cappuccino.

2017… en voordat ik het door heb dwalen mijn gedachten terug in de tijd. Wat was je een jaar! Een roerig jaar, vol keuzes en veranderingen. Ik heb mensen los moeten laten, om ze het geluk te gunnen wat ze verdienen. Geleerd om voor mezelf te kiezen en voor mezelf op te komen. Het jaar waarin ik de stap nam, om mijn geliefde werk in de medische wereld op te pakken, het jaar waarin ik in dat werk keihard op mijn smoel ben gegaan. Het jaar waarin mijn lijf schreeuwde dat het genoeg was en ik moest leren accepteren dat het is zoals het is. Het jaar waarin ik mijn flexibiliteit niet verloor en nieuwe mogelijkheden zocht en vond. Het jaar waarin mijn gezondheid nog steeds als een idioot een eigen leven leidde en me weer liet eindigen op de operatiekamer. Het jaar waarin ik de wilg weer een stukje van mijn binnenste ik schonk. Het jaar waarin ik mijn grootste angst onder ogen kwam en overwon. En uiteindelijk naast alle toeters en bellen aan mijn lijf, nog een item in mijn lijf geplaatst werd, wat me om toverde tot bionic woman…

Maar ook het jaar van fijne momenten! Heerlijke dansjes en gemaakte herinneringen. Van fijne vriendschappen, die meer waard zijn dan het grootste goud! Van spontane acties en geluksmomentjes, tot goede gesprekken vol inhoud…

Met als klapper deze laatste maand het spoor naar duidelijkheid…duidelijkheid waarom mijn lijf is zoals het is…antwoorden op het grote vraagteken wat al die jaren boven mijn hoofd danst als een soort zwaard van… De grote zoektocht! Zal begin 2018 dan die antwoorden brengen? Deels weet ik het al wel, maar ik houd armslag… “Zelfbescherming!”

Ik kijk nog eens de grote hal door…de grootste drukte trekt weg. De lunch is voorbij en duty calls voor de fantastische mensen die hier werken, welke het voor de patiënt in deze bijzondere maand dragelijker maken. Even een luisterend oor, een hand op je schouder of gewoon er alleen maar zijn, zodat het eenzame gevoel wat je als ziek persoon zomaar kan overvallen even weg te nemen…

Ik glimlach… 2017 wat was je een jaar! Een grote levensles en ondanks de tegenslagen, ben ik een gelukkig mens! Ik heb geleerd, ik geniet en ik voel! Ik ben klaar voor 2018! Zal het gemakkelijk worden? Nee, maar ik kan het aan! Net als al die andere jaren…

Ik leerde ooit, je moet zelf de slingers ophangen! En ondanks dat het in het leven niet altijd feest is, vind ik altijd wel een manier om er een feestje van te maken en het geluk te vinden, maar vooral… het geluk te voelen!

 

Fijne feestdagen en pas een beetje extra op elkaar!!

an

5 thoughts on “Decembermomentje…

  • december 20, 2017 op 4:00 am
    Permante link

    Wat mooi geschreven Antje! En als ik het goed begrijp heb je eindelijk een diagnose (erbij) gekregen die jouw duidelijkheid geeft waarom jouw lichaam zo reageert als het nu reageert. Ik ben heel blij voor je! Want ik hoop met die wetenschap, dat ze een behandelplan kunnen opstellen die maakt dat het allemaal wat makkelijker mag worden voor jou.

    Fijne feestdagen en alle goeds voor 2018!

    Lieve gr. Jerinde

  • december 20, 2017 op 8:38 am
    Permante link

    Lieve Antje. Het leven is een rollercoaster de ene keer is het leuk om erin te zitten en de andere x ga je gillen van ellende. Maar altijd komen we er weer sterker uit en weer wat geleerd! Ik hoop voor jou dat in het nieuwe jaar de rollercoaster wat rustiger rijdt met een hoop leuke momenten. Heel veel geluk en tot ziens . Veel liefs Gerrie en Coen😘😘

  • december 20, 2017 op 10:45 am
    Permante link

    Wat een fijne blog om bij het ontbijt te lezen.
    Ik leef al heel wat jaartjes met je mee en nog steeds, en iedere keer dat ik je lees, valt mijn eigen sores makkelijker te dragen. Heb jij natuurlijk niets aan maar ik wilde je het toch even laten weten.
    Jij ook een positief 2018 en, wie weet, vinden ze ook iets nieuws over en voor je lijf.
    Wel zou ik toch nog maar een zandbak bouwen voor je struisvogel; die beesten hebben toch van tijd tot tijd hun nut.
    Een dikke pakkerd voor jou, Chan en de rest van de familie.

  • december 20, 2017 op 11:28 am
    Permante link

    Een mooi 2018 en hoop nog veel van jouw te mogen lezen 💖

    Liefs Wendy Tameris

  • december 20, 2017 op 9:44 pm
    Permante link

    Ien wurd: prachtich! Ant ik winskje dy in super 2018 ta! Alle goeds hast do nou just fertsjinne en hoopje dat it dy takomt!

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.