IMG-20150217-WA0004                   IMG-20150217-WA0004                 IMG-20150217-WA0004

Zoals beloofd vandaag een blog over een “chocodroom” en daarvoor gaan we even een sprong terug in de tijd… Ik schat een jaar of 13, toen ik al heel veel klachten had, maar nog niet wist wat er allemaal aan de hand was.

‘Wat was het een geweldig feestje!’ Ik glimlach eventjes. Het maanlicht van buiten, verlicht de slaapkamer tot een schemerige knusse ruimte. De contouren van de kast zien er lieflijker uit dan bij daglicht en de licht snurkende ademhaling van Geert naast me, maakt dat het geheel vertrouwd voelt. Ik ben klaarwakker. Iets wat eigenlijk uniek is, want normaal gesproken als ik mijn kussen ruik of aanraak ben ik al weg. Maar vannacht wil het maar niet lukken. Misschien iets te druk geweest op het feestje, dat zou zomaar kunnen. Ik denk dat ik wel weet hoe het komt. Toen we naar huis reden was ik heel erg moe, maar ik moest nog even bij de les blijven, dus ben ik nu een beetje over mijn slaapdip heen. Ik staar wat om me heen in de schemering. “Slaapje kom nouhouuu.’ Ik tuur nog wat rond en denk wat aan dagelijkse dingen die ik nog moet doen morgen. Chocolaaa!! flitst het door mijn hoofd. Mijn gedachten schieten als een pijl naar de koelkast beneden in de keuken. In gedachten open ik de deur en een groot koor zingt me tegemoet. “Laaaaahaaaaaaaaaa!” Daar ligt het! In de schemering voel ik een grote grijns op mijn gezicht verschijnen. Snel schud ik mijn hoofd. ‘Niet doen joh, ga slapen!’ spreek ik mezelf streng toe.

Voorzichtig glijd ik mijn benen over de rand van het bed. Het snurken naast me gaat zachtjes door. Het teken, welke mijn gedachten opvatten om snel verder het bed uit te kruipen. Geluidsloos trippel ik bij de trap neer naar de keuken. Half drie in de ochtend, ik kon werkelijk mijn verstand wel niet hebben. Het water loopt door mijn mond, terwijl ik de keuken binnenloop. Het zachte brommende geluid van de koelkast verwelkomt me op dit vroege uur. De mint smaak van de tandpasta die nog steeds in mijn mond rondhangt, negeer ik volledig. Mijn vrouwelijke lust en drang naar fenylethylamine is te sterk. Het stofje in chocolade wat je zo intens gelukkig maakt is ook verantwoordelijk om je verliefd te laten voelen volgens de geleerden. Dat zal dan wel. Ik heb op dit moment maar één doel en dat is dat witte goud gevuld met praliné in mijn mond stoppen. En dromerig tussen tong en gehemelte te laten smelten, terwijl ik geniet van de romige bijna misselijkmakende substantie. Snel graai ik naar de koelkastdeur en doe hem open. Met een verwilderde blik als een hongerige wolf die zijn prooi volgt, kijk ik de koelkast rond. Daar ligt het… Het grote koor zingt me weer tegemoet en de smaak van tandpasta verdwijnt als sneeuw voor de zon. Even komt mijn verstandige verstandsstem om de hoek van mijn brein me streng toespreken. ‘Zou je dat nou wel doen? Het is niet verstandig…’ Snel schud ik mijn hoofd om mijn verstandige gedachten als een confetti regen uit elkaar te schudden. Half drie in de ochtend, ik heb een date. Jij en ik. En snel breek ik twee stukken van de witte Bonbonblok af, voor ik me toch ga bedenken. Iets wat denk ik niet gaat gebeuren. Zeg nog zelf, vrouw en chocolade, eens de gedachten daar op gemunt, wordt de honger en lust niet eerder gestild als er geproefd is en genoten…

Heel voorzichtig haal ik het stukje zilverpapier van de twee blokken chocolade af. Ik trek de dekens nog iets verder over mijn schouder omhoog. Naast me snurkt Geert nog steeds. Diepe rust! Ik nestel me ontspannen in de warmte van het warme waterbed en heel voorzichtig neem ik een klein hapje van het witte-zoet-blijmakende-goud. Eén moment hoor ik het stemmetje in mijn hoofd zachtjes “sukkel” zeggen, om het gelijk te negeren en volledig op te gaan in de goddelijke smaak van de romige chocolade. De warmte van het bed, de ontspanning van mijn net toegeëigende schat en het wegebben van de adrenalinerush die ik kreeg omdat ik iets deed wat niet verstandig is, maakt dat ik me loom en dromerig voel… Heel even sluit ik mijn ogen, om de ontspanning helemaal door mijn lijf te laten lopen….

Ik knipper eens met mijn ogen, tegen het daglicht wat speels de slaapkamer binnen huppelt. Het twinkelt bijna over alles wat maar licht wil vangen. Terwijl ik gaap kijk ik met een schuin oog naar de wekker. Half tien. Wat heb ik zalig geslapen, het warme bed omarmt mijn lijf als een baby die in doeken wordt gewenteld. Ik draai me om naar Geert en kruip tegen zijn warme rug aan. Warmte, ik houd ervan. Mijn wang leg ik op zijn schouder en nog heel even doe ik mijn ogen dicht. Geert pakt slaperig mijn arm en houd mijn hand vast in zijn warme hand. Fijn zulke ochtenden. Heel even glijd mijn wang een stukje heen en weer op zijn schouder. Wat voelt dat toch vreemd. Anders dan anders! Ik wil eigenlijk mijn ogen nog niet open doen, omdat ik de knussigheid en warmte van het moment graag vast wil houden, maar dit voelt echt niet fijn dus besluit ik dat het beter is om toch maar eens even door de kiertjes van mijn wimpers te kijken. Voorzichtig open ik mijn rechteroog een stukje. De kant die het dichtst bij het schouder ligt. Een wazige bleke vlek komt me tegemoet. Ik knipper eens met mijn oog en om het beter te kunnen zien open ik de linker ook. Nog steeds een beetje wazig zie ik dezelfde bleke vlek. Wat ik zie, wil maar niet goed binnendringen in mijn hersenen. En dan heb ik nog geen eens drank gehad gisteravond. Terwijl ik de centimeters rond de bleke vlek, met mijn ogen probeer scherp af te stellen, draaien mijn hersenen overuren. Ik begrijp de bleke vlek en zijn afkomst maar niet, vooral niet omdat het rond de bleke vlek gewoon zwart is. Opeens in de wirwar van hersenspinsels, blijft de tijd even stilstaan. Mijn ogen schieten gelijk in de wakkere stand en staan wagenwijd als de grootste borden die je maar in een keramiek-atelier kan vinden. Een schok vliegt door mijn buik en tegelijkertijd hoor ik het koor uit de koelkast weer in mijn hoofd galmen! Oh gut, oh guttegut dit is niet goed. Ach, misschien valt het wel mee. Heel voorzichtig draai ik me een stukje van Geert af, om de bleke vlek eens goed te bekijken of het echt is wat ik denk dat het is.

 

antjeee

Geschrokken sla ik mijn hand voor mijn mond als ik de bleke vlek op een afstandje van een 40 centimter gadesla. ‘Niet goed, niet goed!’ Ik wrijf eens over mijn voorhoofd en terwijl ik dat doe begint het spontaan voor mijn ogen langs te sneeuwen. Snel kijk ik naar mijn hand en zoals ik eerder al zei: ‘Dit is niet goed!’ kan ik dat nu beter bijstellen naar dit is verschrikkelijk. Ons bed inclusief met ons erin lijkt wel gesponsord door Bonbonblok. Of zitten we letterlijk in een televisiereclame van het gevulde chocolademerk. En Geert weet het niet eens! Die ligt daar als een onschuldig kalf te snurken, geen weet van de wereld om zich heen en als die straks wakker wordt en zichzelf in de spiegel bekijkt, is de metamorfose tot een levend mensen kalf spontaan waarheid geworden. Snel scan ik de situatie, of ik iets kan doen om het op te lossen voor hij klaarwakker is. Poetsen misschien? Wat had je nou gedacht Ant? Ik kijk eens om me heen en wrijf eens door mijn warrige korte zwarte haar. Achter mijn rechteroor tot aan mijn rechtervoorhoofd en het midden van mijn kruin voel ik de aanwezigheid van de witte chocolade. Mijn rechteroog is idem dito besmeurt, om maar niet te spreken van mijn rechtermondhoek. Mijn kussen en Geert zijn kussen idem dito, zijn gebalsemd in een witte romige chocolaag. Om over Geert zijn shirt maar niet te spreken. Oh, en zijn haar! Zelfs zijn haren lijken geblondeerd met highlights van bruine praline! Oh, hoe ga ik dit even oplossen? Voorzichtig ga ik weer achterover in mijn kussen liggen en trek de dekens een stukje omhoog, zelfs die zijn ingevet met de witte pralinebende. Een hysterische giechel rolt door mijn buik. Niet doen, niet doen! Geert draait zich om naar me toe en ik bijt gespannen op mijn lip. Als ik eerst gewoon niets zeg en heel onnozel ga reageren als hij het ontdekt, dat zou een idee kunnen zijn natuurlijk! ‘Goeiemorgen,’ zegt hij zacht en kijkt me door de kiertjes van zijn wimpers aan. Geert is brildragend, dus misschien ziet hij het wel niet eens. WELL, WHAT WAS I THINKING?!!!

Opeens zijn Geert zijn ogen wagenwijd open. Hij wrijft door zijn haar en zijn voorhoofd valt spontaan in een diepe frons-stand. Aan die frons kun je bijna zien dat hij niet begrijpt wat er aan de hand is, maar dat het niet heel erg lang gaat duren voordat dat gaat landen… ‘Wat is dit nou?’ Hij kijkt me vragend aan. Zo vragend dat ik niets anders kan doen dan verschrikkelijk de slappe lach krijgen en hikkend “sorry” roepen. Hij schiet omhoog en binnen een paar seconden staat hij naast het bed en overziet de chocodroom vanuit dat oogpunt. ‘Ongelofelijk Ant, heb je echt chocolade gegeten in bed?’ vraagt hij verbaasd met een zweem van een aankomende lachstuip. De aanblik van Geert met zijn warrige witte chocolade haar en de milkakoe chocovlekken op zijn schouder, maakt dat ik volledig  in de slappe lach schiet. Het is een fiasco, onze slaapkamer inclusief wij zelf, zien eruit of hadden we een romantische chocolade nacht gehad, maar niets is minder waar! Geert lag in dromenland en ik dacht eens even een keer iets te doen wat niet zo verstandig was. En liet de drang naar chocolade overheersen en oh, wat genoot ik ervan. Maar oh, wat ben ik afgestraft. Chocolade in een waterbed eten terwijl je snel in slaap valt is geen goede combinatie. Geert begint ook te lachen en samen trekken we de lakens en slopen van het bed af. Wasdag ingelast, maar eerst zelfs maar eens de douche in, want mijn kapsel lijkt verdacht veel op dat van Cruëlla.

Een chocodroom heb ik nooit meer gehad en tegenwoordig kan dat ook niet meer aangezien ik via slangen eet, maar heel soms geniet ik nog wel eens van een stukje, om vervolgens hondsberoerd te worden. Maar hey, dan heb ik toch weer zalig genoten! Dubbel zelfs!!

The Antzzz

P.s. vrijdag weer naar de kaakchirurg voor uitslagen van de biopt….en dan op naar 2 maart, to be continued!

6 thoughts on “Chocodroom…..

  • februari 18, 2015 op 11:08 am
    Permante link

    Geweldig wat een mooie blog. Heb hem met een glimlach op mn gezicht gelezen. Had het verbaasde gezicht van Geert wel eens willen zien.

  • februari 18, 2015 op 1:03 pm
    Permante link

    Ja hoor had je het maar niet moeten kopen ! Maar ja zoals gewoonlijk lag ik hier weer dubbel van het lachen en zag het helemaal voor me.

  • februari 18, 2015 op 5:26 pm
    Permante link

    hahahaha genoten van je chocodroom, moest echt lachen en zag jullie al voor mij.

  • februari 18, 2015 op 9:44 pm
    Permante link

    Ik heb NU zin in een bonbonbloc wit praline, of eigenlijk prali-JA!

  • februari 24, 2015 op 3:44 pm
    Permante link

    Nu pas gelezen, maar wat ben ik daar happy om.. hihi ik zit nu met een stuk chocolade na te genieten op de bank x

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.