Terugkijkend op afgelopen maanden begin ik me dingen te beseffen… Ik adem het leven…ik proef het leven en ik leef het leven…ondanks dat mijn leven op dit moment verre en dan ook verre van stabiel is. De rollercoaster is gemetamorfoosd in een rollercoaster 3.0 en de hindernissen die ik tegenwoordig moet nemen zijn niet meer op kniehoogte, maar zijn uitgegroeid tot ver boven mijn kruin! En toch geniet ik… En dat heb ik mede te danken aan mijn vrienden! Mensen die ik inmiddels veel meer dan een vriend beschouw en familie zijn geworden… En vandaar deze ode aan jullie!! Iets met in een zonnetje zetten, betekenis aan het woord dankjewel geven en gewoon omdat ik het graag wil! En duidelijk wil maken, wat jullie voor mij betekenen!

image

In een notendop, scheur ik jullie even door de afgelopen maanden heen…de wirwar van intens mooie momenten en daarnaast ook nog steeds mijn zieke klierlijf…iets wat ik het liefst wil vergeten, niet wil zien, niet wil voelen, ik wil gewoon, gewoon weer ik zijn! En dat kan niet en zal niet lukken…het enige wat ik kan doen, is zo goed mogelijk mijn best blijven doen om mezelf te blijven. Wie ik altijd ben geweest, zoals vroeger toen ik nog onbezorgd in mijn leventje stond. Geen weet van wat de toekomst me zou brengen…genieten en het leven ademen…

De afgelopen tijd heb ik het leven geademd, ik heb het geproefd, maar ik heb vooral geleefd… Ik kon al kleuren, maar ik ben weer heerlijk buiten de lijnen gaan kleuren! Gewoon om het leven te voelen… Grenzen voorbij, muren tegenkomen… Voorzichtig steeds een stapje meer, steeds een stapje verder staat niet in mijn vocabulaire. Onzeker over hoe mijn lijf het trekt, vertrouwen op de mensen om me heen, de groep mensen die ik dankzij An en Har hun vrijgezellenfeest heb leren kennen, stuk voor stuk speciaal! Dat feest, die vrijgezellenfeestavond! Normaal kan je daar al naar uitkijken, maar wat is dat belangrijk voor me geweest om dat mee te maken, wat heb ik me gewoon Ant gevoeld…op een gegeven moment voelde ik me even terug in de tijd, toen ik nog “gezond” was… Dansend in een vensterbank met mensen om me heen waar ik om geef! Het lijkt zo’n klein momentje, maar oh wat voelde dat moment voor ons intens groot!! Met zijn drieën…An, Sharon en ik…opgaan in de muziek, één geheel in het gevoel!! Een onvergetelijk moment…

In een restaurant met zijn allen eten, ik met mijn blauwe zak en niemand van die groep meiden die daar moeite mee had….ik word geaccepteerd dat ik Ant, kauw en het uitspuug in zo’n zakje gewoon om een deel te zijn van dat moment, gewoon dat ik mag genieten! Zouden ze wel weten wat dat voor mij betekend? Hoe groots dat is?

image

En dan het moment als mijn maag te vol wordt met drinken, dat ik beroerd wordt en het lastig krijg…dat twee vrienden gewoon mijn slang in de maag voor het licht halen, omdat ik het niet durf te legen, maar zij me dat duwtje in de rug geven… Zouden ze wel weten dat ik dankzij hun op die momenten steeds meer een stukje zelfverzekerdheid krijg? Iets wat ik de laatste jaren nooit meer kon vinden? Hoe ongedwongen ze met mij en mijn “mankementen” omgaan!! Goud waard!!

En dan de eerste ontmoeting met een andere vriend uit die fijne ploeg mensen…die mijn slang zag en gekscherend vroeg of ik bij de FBI werkte en An daarna het gat in mijn buik liet zien waar ooit ook een slang in zat en zei dat dat klopte en ik ooit ook nog eens neergeschoten was…een prachtig sterk verhaal voor later, als er kleinkinderen mogen komen! Zouden ze weten dat ik dat heerlijk vind, de cynische humor omgang met mijn ziek zijn? Dat het leven daar een stuk draagbaarder door blijft voor mij…dat ik dan minder voel hoe klote het eigenlijk is!

image

Want kloterig is het van tijd tot tijd… Want naast die bijzondere momenten komen er genoeg ellendige dingen op mijn pad. Oké, eerlijk is eerlijk ik wist ook wel toen ik besloot eind 2015 dat ik zou gaan leven of het mijn laatste jaar zou zijn, dat ik dan heus niet spontaan een jaar beter zou worden. Integendeel…

Naast de bruiloft van An en haar superman, het vrijgezellenfeest die ik beide heb mogen mee beleven met al die fijne mensen die ik stuk voor stuk ben gaan koesteren, zijn er ook steeds weer nieuwe hindernissen gekomen! Sommige dingen heb ik alleen aan een paar hele naaste vrienden verteld…gewoon omdat ik rust wilde bewaren. Voor mezelf…en de mensen om me heen! Sommige dingen ben ik heel duidelijk in geweest en daarin heb ik keuzes gemaakt. Er is een gesprek geweest over het spoelen iedere vijf weken…ik kan het niet meer, mijn lijf hapert en ik ga eraan kapot! Mijn arts heeft eerlijk zijn gedachten uitgesproken over een evt rectumamputatie en dat hij bang is dat de OK weer averechts gaat en ik een wrak wordt… Ik begrijp dat heel goed, maar zo leven zoals op dit moment is zwaar, heel zwaar, ik wil het niet meer en na een gesprek met de chirurg hebben we de knoop doorgehakt! Hij durft het aan, ik durf het aan, ondanks dat ik heel erg bang ben…. Bang voor wat er kan gebeuren, bang bij de gedachte hoe mijn vorige operaties zijn gegaan…bang om…

Maar ik moet! En ook tijdens deze momenten, naast mijn manlief, kindlief en haar vriend, mijn beste vriendinnetje en haar kersverse husband die er altijd voor me zijn…is deze bijzondere groep mensen van de afgelopen maanden er ook gewoon weer… Zonder woorden, met woorden, een kus, een gekkigheidje, een dansje, en ga maar door… Zouden ze echt wel weten hoe ik dat waardeer? Hoe dat voelt? Koesterend en hartverwarmend, niet in woorden uit te drukken..image

En dan die andere hindernis…gisteren in de MRI…dat is als je niet claustrofobisch bent prima te doen, als je nog nooit last hebt gehad van de contrast vloeistof die als een malle door je lijf vliegt als een hete golf die verre van genot is, ja sorry beter kan ik het niet verwoorden, maar ook als de reden van de MRI niet zo klierig zou zijn…

Een aantal weken terug ontdekte ik een verdikking in mijn borst…dit wuifde ik weg door het hormonaal te noemen net als wat ik vaker heb…maar het werd groter…en tot mijn verbazing kreeg ik kleine blauwe vlekjes op mijn borst. Nu niet buiten de lijntjes denken…want dat laatste kwam waarschijnlijk door mijn tpvlijn die verkeerd had gelegen. Maar de verdikking, vertrouwde de arts niet helemaal… Dus hopla mammogram, iets wat opzich al een ervaring is en waarbij je denkt hoe krijgen ze dat in the good lord voor elkaar om te pletten….daarna toch ook nog gelijk maar even een echo… Twee dgn later, huisarts aan de lijn! Niet schrikken maar ze kunnen het niet duidelijk krijgen, dus mammapoli voor verder onderzoek. Prima… Daar geweest en in de MRI gisteren… Ik maak me er niet heel druk om, maar onbewust gebeurd er van alles in mijn hoofd en lijf… Dan moet je dat apparaat in en dan verlies je jezelf plotseling even en ontaard de stress in een jankbui van een paar luttele minuten waarbij je via een spiegeltje met een vpk praat die je even dat door dat moment heen sleept…en dan weer zijn ze daar! An, mooi mens je voelt het haarfijn aan en sleept me er doorheen…begrijpt me en bent er. Manlief…ik mag ff tieren en brullen, zeiken en zeuren en dan ontaarden in een jankbui! En dan al die anderen weer…ze zijn er gewoon weer! Een appje een berichtje…op wat voor manier dan ook!! Mensen die dicht om me heen staan…de mensen die idd een soort familie zijn geworden… Mensen die ik heb leren kennen dankzij jullie An en Har…

image

Hoe alles gaat lopen de komende tijd…ik heb werkelijk geen idee! Er staat een grote operatie voor de deur en de uitslag van dat bultje. Dat laatste maak ik me niet heel veel zorgen om, ook doordat de arts zei dat het waarschijnlijk goedaardig, een klier of wat ook maar in de goede vorm zou zijn! De operatie is een ander verhaal…maar ook dat verhaal ga ik vol goede moed in!! Geert, Chan, Ran, Har en An…mijn ouders en broers en zus en wederhelften….de vrienden die op mijn pad zijn gekomen dankzij Har en An… De support via Facebook, appjes etc en ga maar door…ik ga het wel redden!

Maar één ding… En even in het bijzonder de mensen die heel dicht naast me staan…de groep vrienden die ik heb mogen leren kennen de afgelopen maanden en weken….die me het gevoel geven dat ik ze al jaren ken! Die me beschouwen net als de rest…die me meenemen en met me feestvieren of is het de laatste nacht op aarde! Die aanvoelen hoe belangrijk zulke momenten voor me zijn…en ga maar door! Die me gewoon als Ant zien en me An laten zijn!! Die me de werkelijkheid van de shitzooi even doen vergeten…

image

Dankjewel…dankjewel stuk voor stuk!! Voor de mooie momenten…die we afgelopen tijd hebben gevierd en welke er nog veel zullen komen!! Weet dat jullie meehelpen kleuren en ik herinneringen heel goed bewaar en koester!! An jij en ik gaan nog heel wat vensterbanken bedansen en zingen…we gaan nog heel wat nachten vieren die overgaan in de dag…proeven van het leven en krassen buiten die lijntjes… Maar eerst zoals je vandaag zei…stapje voor stapje! Eerst dit… En je hebt gelijk!

Eerst gaan we de hindernis in…en hoe het gaat lopen…dat weet niemand!! Maar afgelopen tijd heb ik iig in the pocket!! En geloof me, als iets me bevalt en naar meer smaakt…dan zal ik er alles aan doen om dat doel te behalen!! Maak je maar klaar komende tijd…ik ben onderweg, met mijn familie en vriendenfamilie om me heen en geloof me met zo’n achterban moet je van goede huize komen om mij onderuit te krijgen…juist zelfs mijn ziekzijn!!

Ondertekend…the other miss A!

image

Getagd op:                                    

8 thoughts on “Bijzondere vrienden die als familie zijn geworden….

  • juni 7, 2016 op 8:38 pm
    Permante link

    Mooi dapper stoer mens ik heb zoveel bewondering voor je lieve schat! Dikke liefde voor jou! Power vrouw! Geniet van de lieve mensen om je heen! Je bent zo geliefd!!

  • juni 7, 2016 op 8:55 pm
    Permante link

    Stil, respekt, bewûndering foar dyn moed, jaloersk op dyn trochsetten, machteleas,hâld fan dy: dikke tuut en tompkje troch, tink eltse dei wol efkes oan dy, wol sa graach wat dwaan kinne dat dy helpe soe: dikke tuut!

  • juni 7, 2016 op 9:01 pm
    Permante link

    Ha Ant, vanavond dacht ik nog aan je toen ik bedacht dat ik zelf mijn distale darm nog moest spoelen. ‘Wat een geluk dat ik niet net als Ant elke vijf weken die ellende van dat intensieve spoelen heb’. Nu lees ik dat je voor ok gaat. Heel spannend, maar ik kan me het voorstellen. Toen ik jou boek last, het bloeddiner, dacht ik: goddank is het bij mij nog niet zo ver. Dat was 6 weken geleden. Inmiddels lig ik met tweede darmafsluiting in 5 weken tijd in ziekenhuis en ben ik na tien jaar sondevoeding over op de parenterale voeding. Grrrrr. Maar denk erom: die endeldarm van mij mag jouw endeldarm niet als voorbeeld nemen, hoe goed je je door alle andere dongen ookheen slaat! Dat je deze keuze hebt gemaakt snap ik dus volledig. Ik hoop dat daarna ook voor jou de tijd gaat aanbreken om iets minder lastig lijf te zijn en iets meer kunt genieten van vrijheid. Alle goeds!

  • juni 8, 2016 op 10:04 am
    Permante link

    Vlotte, snelle, racende en optimistische blog weer.
    Had nog niet op je boek gereageerd want moest het wel even een weekje laten bezinken.
    Natuurlijk “kende” ik het van haver tot gort omdat ik je al die jaren dagelijks volg. Maar als je het hele verhaal zo achter elkaar door leest is het soms wel even slikken/vloeken/lachen/grienen. Vooral je “consult” bij Dr. House raakte me stevig.
    Je eerste boek was oprecht en informatief maar in het tweede ben je echt met de psychische billen bloot gegaan.
    Mijn lieve Antzie Pantzie; blijf dansens leven ook al probeert hetzelfde leven je van de dansvloer te trekken en -zoals gewoonlijk- tot ziens hier in de zon.

  • juni 8, 2016 op 11:47 am
    Permante link

    Wat ben je toch een geweldig mens, Ant. Zo typisch jou om dit verhaal zo te schrijven, zo oprecht, warm . En met een enorm hoge gunfactor leven we ook in de komende maanden mee. Liefs, Henk, Petra. Lenneke

  • juni 8, 2016 op 2:58 pm
    Permante link

    Lieve Ant, wat ben jij een topper..ik voelde mij vanmorgen niet zo goed en ja ben soms wat depri..ik weet wat je voelt..ahum laten we zeggen ik denk dat ik het weet om de reden dat ik zelf dag en nacht met speciale sondevoeding lig of rond rijd ja in electrische rolstoel zit en best groot gat in buik heb die niet meer dicht gaat..groot nou ook weer niet maar was van vorige pegsonde en open blijft al meer dan jaar en zelfs naar de maag open blijft dusdanig dat ik er verband op moet hebben en een illeostoma heb en dystrofie en reuma heb en eindelijk nu 39.5 kg weeg en vorig jaar maar 32 kg en ik loop nu gelukkig in het V.U.zkh..en ben helaas extreem moe en slaap vaak een dag en nacht gewoon door..maar lieverd dan lees ik jouw bericht en dan denk ik wat zeur ik toch..en heus ik ben meestal positief hoor ..want ik denk vaak wat ben ik blij dat ik in nederland woon want hier hebben wij toch de middelen waar we gebruik van mogen maken en voel ik mij een bevoorrecht mens..maar soms ben ik heus wat down..maar ik heb heel veel respect voor jouw en ik hoop dat alles goed mag blijven gaan..graag zou ik je eens willen ontmoeten, lieverd ik wens je alle goeds en voor mij ben jij een toppertje…veel liefs Esther

  • juni 10, 2016 op 7:14 pm
    Permante link

    Wat mooi geschreven Antje en zo fijn dat je veel lieve mensen om je heen heb waarbij je Ant kan en mag zijn, dit heb je zo nodig. De tijd die komen gaat is nog onzeker maar je ben een krachtig persoon en met die geweldige steun aan je zij ga jij dit aan. Ik kreeg een brok in mijn keel van je verhaal zo mooie lief mens ben jij en wat je geeft krijg je ook terug Xxx.

  • juni 12, 2016 op 6:43 am
    Permante link

    Lieve beste en dappere Ant,
    Mijn bewondering over jou , van jou heb ik al vaker naar jou toe uitgesproken. En nu naar dit gelezen te hebben…..waarbij de tranen over mijn wangen rollen…..groeit…..(ben ik ook letterlijk)…..de bewondering en respect voor jou alleen maar…..(hopelijk groei ik zelf niet meer)…..
    Lieve dappere meid……xxx xxx
    Groetjes van Gretha

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.