En dan….regent het gelukjes!

Genietend houd ik de mok koffie in mijn hand en staar wat voor me uit. Ik glimlach naar het wit van de muur. De eeuwige dromer…

Wie had dat ooit gedacht…gelukjesregen. Voor mij! Gelukjesregen klinkt als je beste verjaardag ooit. Uiteraard heb ik eerder ook wel eens van de gelukjesregen mogen proeven. Ik loop hier immers nog rond op deze aardkloot en dat had al vaak eens anders kunnen zijn. Of dat gelukjes zijn of keihard werken is, daar kun je over gaan discussiëren, maar dat ik me daardoor geregeld een gelukkig mens heb gevoeld hoef ik niet toe te lichten.

Ik knipper naar het felle zonlicht wat zijn weg vindt op de witte muur en in gedachten dwaal ik terug naar vorig jaar. Vorig jaar… een jaar wat veel verdriet en frustraties kende. Diverse keren verzwolg ik mezelf in een heerlijke huilbui. Een huilbui met snot, gesnik en vele tranen. Niet dat ik opeens diep in de put zat, maar na tien jaar de kop volop in de wind te houden en op de hoogste versnelling door te knokken was de tank volledig leeg. Het één na het andere volgde elkaar op in de jaren die al waren geweest, terwijl ik geen tijd had gehad om het te verwerken.

Ons huwelijk strandde na vele jaren en eerlijk is eerlijk daar was mijn ziek zijn niet alleen de oorzaak van. Dat heeft altijd meerdere oorzaken. Maar het had in ieder geval niet geholpen. Verre van! Ik zucht eens diep. Dat is iets wat je niet incalculeert als je gaat trouwen. Zo’n situatie blijft triest en kent alleen maar verliezers dat moge duidelijk zijn. Maar als je uiteindelijk op een punt komt, dat je elk op je eigen pad gaat lopen en als dat pad ver van elkaar verwijdert is, dan is het fair tegen over elkaar om te stoppen en elkaar de kans op nieuw geluk te gunnen.

Ik staar uit het raam waar de zon naar binnen danst. De wind speelt met de takken van de hoge conifeer van de buurman verderop en de witte wolkjes dansen in de blauwe lucht van tijd tot tijd plagend voor de zon langs. Ik glimlach. Wat kan er in een jaar veel veranderen.

In gedachten verzonken leg ik mijn hand op mijn buik en dwaal weer terug naar het jaar wat achter me ligt. Het jaar waarvan ik dacht dat de spontane gelukjesregen niet voor mij weggelegd was.

Na de scheiding besloot ik ondanks dat ik volledig afgekeurd ben om toch te gaan werken. Mijn eigen kar trekken! Ik kon dat wel… Een aantal maanden hield ik het vol, terwijl ik iedere nacht doodziek in de badkamer lag. Urenlang… Een operatie volgde en mijn galblaas nam plaats in de wilg naast de rest van waardeloze organen die ze al verwijdert hadden. Mijn baan moest ik op dat moment beëindigen. Het was te vroeg!

De weg naar de top van de berg werd steeds zwaarder en was misschien mentaal nog nooit zo zwaar geweest de afgelopen tien jaar. Mijn veerkracht lag vastgeroest in mijn brein en het struisvogelen waar ik jarenlang een prof in was geweest, veranderde me in een eerste klas beginner die nog maar net kwam kijken. De koek was meer dan op en ik had geen andere keus dan vol het diepe zware slijk in te duiken en verwoede pogingen te doen om mezelf weer naar de oppervlakte te worstelen.

De tegenslag hield niet op en het jaar 2018 startte ik dan ook in het ziekenhuis. Niks geen gelukkig nieuwjaar en hop we starten 1 januari weer vol goede moed. Ik startte de eerste dag in een ziekenhuisbed met een hoge dosering antibiotica om de beestjes die bij mijn geïnfecteerde voedingslijn in de bloedbaan gehuisvest waren, uit te roeien. Toen vervolgens in maart nog eens een lange opname en zelfs twee operaties hiervoor in Nijmegen nodig waren, zat de moed al in de zolen van mijn schoenen, maar toen daar overheen ook nog eens na lang wachten het bericht uit Groningen kwam dat mijn bloed na maandenlang wachten helaas in plaats van opgestuurd voor DNA-onderzoek, opgeslagen was in de DNA-databank, lag de moed uitgestrekt, platgewalst en verfrommeld op straat. Ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de gelukjesregen als op dat moment. Gelukjesregen…pff! Ik besloot dat ik mijn positieve levenslustige ik zou blijven, maar op geluk zou ik niet meer rekenen. Ik begreep werkelijk niet waarom alles zo tegenzat. Waarom moest ik zo hard werken? “Waarom?” hoor ik mezelf opeens fluisteren.

Verbaasd kijk ik om me heen. Fluisterde ik dat nou echt net? Ik grinnik zachtjes, wetende dat ik nooit antwoord op die vraag krijg, maar wel dat het soms opeens heel anders kan gaan lopen in je leven.

Ik besloot om mijn grenzen te bewaken en te blijven vechten voor mijn geselecteerde gelukjes, maar op mijn uur en mijn tijd. Niets of niemand zou mijn hart meer kunnen raken. Dat zou ik beschermen met een dik pantser. Tegenslag calculeerde ik in als mijn wormvormig aanhangsel en ik besloot voor de rest van mijn leven alleen te blijven en te genieten van de momenten die op mijn pad zouden komen. Die zou ik compleet leegslurpen tot de laatste druppel. Maar zoals alles anders loopt in mijn leven, liep ook dit even anders…

Genietend slik ik mijn laatste slok koffie door en mijn grijns heeft plaats gemaakt voor een brede gelukzalige lach.

Op een moment dat ik het niet verwachtte gebeurde het. Ik struikelde, werd smoorverliefd, ook al ontkende ik dat de eerste 48 uur en was compleet van het padje. Vlinders vierden open huis in mijn lijf en ook al was het niet mijn plan de campagne, ik heette al die fladderaars van harte welkom daarbinnen. Toen de struikelpartij met bijbehorende vlinders wederzijds bleken te zijn, begon er spontaan muziek te spelen in iedere vezel van mijn lijf. Wat een geluk… en dat viel zomaar uit de lucht. Of rolde over mijn pad!

Mijn brede gelukzalige lach heeft inmiddels plaats gemaakt, voor een gezicht met rozige wangen, een intens blije lach en ogen vol liefde.

Het kon dus toch, het pantser om mijn hart kon worden doorbroken door de juiste persoon en zij deed het gewoon. In een oogwenk… Mijn schoenzolen waar ooit de moed volledig doorheen gezakt was, nestelden zich op wolkjes en intens geluk nam plaats in mijn lijf. Het kon dus toch…spontaan geluk! En wat voor een geluk! Dat daarbij vragen kwamen als “huh een vrouw? “En dus uit de kast?” beantwoorde ik vriendelijk. Ik ben nooit van de hokjes en de stempels geweest en kan op een man vallen maar ook op een vrouw. Maar dat ik daarvoor in de termen van de kast moet blijven, dan doe ik dat bij deze. Ik schopte de kastdeur eruit en wilde het wel van de daken schreeuwen. Verliefd en hoe…

vlieland

Ik bijt een stukje van het blokje chocola af en sluit even genietend mijn ogen. Geluk op mijn pad…en het hield niet op!

Eten!!!

Sinds ik niet meer zonder ellende kon eten, stelde ik mezelf als doel om ooit weer een stuk brood met kaas te kunnen eten. Ook al zou dat nog jaren op zich laten wachten. Ik startte met meer en meer te drinken. Slokje voor slokje ging de hoeveelheid omhoog en waar ik ooit maar maximaal 300 ml binnen kon houden, werd die hoeveelheid uiteindelijk verdubbeld. Zo nu en dan ging ik voor de bijl en lag ik in een wervelende overgeef sessie innig gekruld om de wc-pot. Maar goed, dat was de tol die ik betaalde om mijn doel te bereiken. Ik wilde en zou vooruit. Naast het drinken, kauwde ik wel op voedsel maar in plaats van doorslikken deponeerde ik dat netjes in een zakje. Zo nu en dan slikte ik een hapje door en als dat goed ging jubelde ik stilletjes in mezelf, want van de daken schreeuwen was nog veel te vroeg.

Genietend neem ik nog een hapje chocola…goh, wat is dat toch goddelijk spul!

In de weken nadat ik over Ellen was gestruikeld vertelde ik haar over mijn plan. We startten iedere ochtend met een broodje kaas en iedere keer at ik een hapje meer. Uiteindelijk kwam de dag dat ik op een mooie zondagmorgen opeens een heel kaiserbroodje met kaas had verslonden. Tja, en je kan begrijpen dat dat naar meer proefde. Iets wat in de weken daarna geregeld mis ging. Beeld je eens in als je als schipbreukeling gestrand bent op een onbewoond eiland en je opeens na jaren, een vijfgangendiner wordt voor gezet, met de boodschap eet maar op wat je wilt. De buikpijn was naar en ik werd er hondsberoerd van, maar ik liet me de kop niet gek maken. Doseren moest ik en aangezien dat niet mijn sterkste kant was, had ik geen keus als ik mijn plan wilde doorzetten.

Nu zijn we dus weer een paar maanden verder… Om ruimte in mijn hoofd te krijgen en de te sterk afgestelde fight-flight modus in mijn lijf aan te pakken, die veroorzaakt is door alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, ben ik naar een andere psycholoog gegaan en een zwaar EMDR-traject ingestapt. En dat is zwaar, soms heel zwaar, maar het beste wat ik ooit voor mezelf heb gedaan. Ik maak stappen en de ladingen op bepaalde vlakken worden lichter. Ook heb ik rust in mijn lijf gekregen, wat heel welkom is na jaren stress. Het betekent dus niet dat ik zoals sommige mensen denken,  alleen maar druk met de liefde ben. Oké, wel een groot deel, maar zo nu en dan kruip ik ook even onder een steen om aan mezelf te werken.

Daarnaast heb ik de afgelopen weken voor het eerst sinds een jaar of twaalf vakantie gevierd, op Texel samen met Ellen. Kamperen, maar dan Glamping met dank aan haar ouders welke ons hun heerlijke caravan beschikbaar stelden. TPV bereiden op een andere plek dan thuis. Spannend, maar zo fijn! Uit eten en geen zakjes nodig hebben, maar gewoon net als de rest eten! Genieten met een grote G! Daarnaast heb ik mijn TPV-voedingen kunnen halveren naar drie voedingen per week en dat is een enorme winst. Dat ik op TPV vrije dagen uiteindelijk wat kreukelig word in mijn gezicht, is een teken dat ik er niet helemaal zonder kan. Dat is zuur, maar hé wie had ooit gedacht dat ik zover zou komen. Wel blijft het zelf eten bootcampachtig en afzien, maar dat weegt niet op tegen het gelukzalige gevoel wat ik krijg van het zelf mee eten.

Het betekent niet dat alles ineens voor de wind gaat. Ik wandel nog steeds in het UMCG om wegens een bijzonder koekje te zijn, wat bizarre afwijkingen heeft maar niet volgens klassieke plaatjes. Daar stoeit een team mee om met de vraag wat ze daarmee willen doen. Tot nu toe luid de conclusie: bijzonder lijf alias vaag en bizar gebakken koekje. Dat wordt vervolgd. Ook staat er binnen een aantal weken nog een date in de slangenwereld op het programma. Verre van leuk, maar om stappen voorwaarts te blijven maken, zullen die dingen toch moeten. Voor de rest, komt tijd komt raad of zoiets…

Snel stop ik het laatste blokje chocola in mijn mond. Carpe diem mensen, geloof een beetje in gelukjesregen en wees een beetje lief voor elkaar, daar kleurt de wereld een stuk mooier van…

texel

12 thoughts on “En dan… regent het gelukjes!

  • september 21, 2018 op 3:19 pm
    Permante link

    Wow Ant wat geweldig geniet ervan het is je zo gegund ❤❤❤💋💋💋🌷🌷

  • september 21, 2018 op 4:44 pm
    Permante link

    Wat heb je weer wat mee gemaakt ,vondt het al wat stil,❤️ Je was ,bent een topper👍😘

  • september 21, 2018 op 4:52 pm
    Permante link

    Geweldige blog Antje…
    Heb het met plezier gelezen.
    Top hoor, veel geluk…. en gezondheid! 🍀 💪

  • september 21, 2018 op 5:05 pm
    Permante link

    Wat leest dit weer heerlijk weg. Waar is de rest van het boek? 😘

  • september 21, 2018 op 5:20 pm
    Permante link

    Wat een fijn blog om te lezen. En wat een mooie stappen heb jij gezet. EMDR wat slim dat je daar aan bent begonnen, het is heftig maar ik heb er meerdere mensen door zien opknappen.
    En wat de liefde betreft, ik ben een tikkie jaloers op je 😇 maar mijn tijd zal nog wel komen.
    Geniet in iig van alle stappen die je nu hebt gezet, eten…. Wie had dat ooit gedacht, ik ben zo blij voor je. Er gaat niets boven een lekker bordje eten.
    Lieverd ga vooral zo door, dan worden de minder leuke dingen vanzelf een ietsie pietsie minder zwaar.
    Dikke kus, 😘😘😘

  • september 21, 2018 op 6:03 pm
    Permante link

    Wat een ontroerend mooie blog Antje.
    Eindelijk weer eens een paar stappen vooruit.
    Ik wens jullie alle geluk van de wereld, vol koffie, broodjes kaas en chocolade.
    Maar boven alles ontzaglijk veel liefde❤️❤️

  • september 21, 2018 op 6:32 pm
    Permante link

    Meid wat weer een geweldig verhaal.
    Ik ben geen lezer maar dit in een ruk uitgelezen. Top dat het nu zo goed gaat.

  • september 21, 2018 op 7:36 pm
    Permante link

    Bijzonder mens met een “gewone” wens om happy te zijn en you did it!!! Leven met ups & downs is bij tijden heftig, maar kan ook heftig mooi zijn….! Alle liefs met je stralende lief! Dikke zoen van Samantha

  • september 21, 2018 op 8:00 pm
    Permante link

    Ans, je leest zo heerlijk, en wat ben ik blij voor je dat die nare periode plaats heeft gemaakt voor de grote 💖💖. Ik wens je nog veel geluk toe……. Geniet samen van al wat jullie pad kruist,
    Dikke knuffel

  • september 21, 2018 op 8:12 pm
    Permante link

    Wat een heerlijke blog weer.
    Je bent het perfecte voorbeeld van “Never say never”.
    Ik hoop in de nabije toekomst voor jou en Ellen te kunnen koken.

  • september 21, 2018 op 9:58 pm
    Permante link

    Prachtig verhaal, zo mooi geschreven, en wat gun ik je deze gelukjesregen…
    Wat ontzettend bijzonder ook dat je kunt eten!! Ben blij verrast. Topvrouw ben je, heel knap wat je flikt en heel fijn dat deze positieve dingen gebeuren, en dat samen met een lieve meid!! X

  • september 23, 2018 op 9:50 pm
    Permante link

    Woow, wat mooi om te lezen, het is je zoooo gegund.

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.