dr dreamy

De regen miezert tegen de ramen van de bus. Geert zijn werkbus. Normaal gesproken vind ik die ritjes altijd geweldig, net als vroeger als je een dagje met je vader mee mocht op pad. Maar vandaag kan ik er niet van genieten. Ik staar wat naar buiten, naar de grijze wereld. Mijn ademhaling zit hoog en gaat moeizaam, een soort van gejaagd gevoel vliegt er door mijn buik. Ontspan, ontspan…lucht, lucht!! Geert legt zijn hand op mijn been. ‘Als het kon, dan nam ik het gelijk van je over!’ Wat er gebeurd geen idee, ik denk omdat hij even de stress bij me wegnam, zodat ik even kon ademhalen. Ik slik. Ik kijk hem aan en kan het niet meer tegenhouden. ‘Wat is er toch met me gebeurd man? Ik kan geen spanning meer opvangen!’ ‘Dat kan je nog steeds,’ zegt Geert kalm. ‘Echt, het voelt niet zo, maar je doet het nog steeds hartstikke goed!’ Ik lach flauwtjes en kijk naar buiten. We rijden Leeuwarden binnen. De paar tranen die over mijn wangen liepen drogen op en het zonnetje probeert tussen de wolken door te prikken. Heel voorzichtig ontspant mijn lijf ietsjes…

We zitten in de wachtkamer van de polikliniek kaakchirurgie te wachten. Wij zijn, Christien mijn schoonzus en ik. De ontspanning die ik even voelde toen Geert me in Leeuwarden bij Christien bracht is weer volledig verdwenen. Om mijn spanning de baas te blijven, vreet ik me te sappel aan Fisherman friends. Een tussen de oren kwestie, i know, maar het werkt formidabel. Twee van die frisse rakkers in mijn wang, zorgen ervoor of staan mijn luchtwegen volledig open en merk ik minder van mijn bizarre hoge ademhaling. Ja, ook ik heb tussen de oren eigenaardigheden. ‘Mevrouw Buisman?’ Met een ruk kom ik omhoog van mijn stoel. Zo lijkt het bijna of heb ik zin in dit verhaal. Niets is minder waar, want een ieder die mij goed kent, weet wat een fantastisch gebit ik heb en hoeveel ik van het specialisme houd, waar de woorden tanden en kiezen, kaak, mond en vooral geniepig au in voorkomt. Met koude zweterige handen loop ik achter de assistente aan naar het hol van de leeuw. Het stresszweet, heeft plaats gemaakt voor angstzweet…

Ik lig onder een groen laken. Mijn gezicht ligt zijwaarts naar links gedraaid, en gelukkig tot zover dat mijn ogen de hele kamer kunnen rondkijken. Nou kan dat al snel met het oogoppervlak wat ik bezit. Ze zijn zo groot dat ik nog net niet mijn eigen kruin kan bekijken… Het zal ook een mooi tafereel zijn ik in die tandarts stoel, onder dat groene laken tot aan mijn knieën met dat bleke gezicht eruit geknipt. Een levend sneeuwklokje. ‘Ik ga de verdoving plaatsen,’ zegt de kaakchirurg vriendelijk naast mijn rechteroor. Angstvallig knijp ik in mijn zakje frisse snoepjes onder het groene kleed. Wat bezield me eigenlijk om snoepjes mee te nemen in de tandartsstoel. Niet dat ik ze ga eten, al zou dat best kunnen want de kaakchirurg hoeft niet in mijn mond te zijn. En ze zijn zelfs suikervrij, dat dan weer wel! Een vlijmscherpe pijn vliegt door mijn rechteroor en jukbeen. Ik voel het zakje snoepjes tussen mijn vingers scheuren. Sodeju, niet normaal. De ene verdovingsprik volgt de andere op. De geur van steriele handschoenen dringt mijn neusgaten binnen. Drie man sterk staan ze om me heen, met mondkapjes en een volledig steriel tenue. En dan kan het snijden beginnen. ‘Voelt u dit nog?’

Dat een speekselklierbiopsie zo’n operatie is, had ik niet helemaal in de gaten. Iemand uit mijn vriendenkring had het laatst nog gehad en dat was vlotjes verlopen. Maar natuurlijk je raad het al…het zou ook eens vlotjes verlopen. Het mes doet zijn werk en snijd mijn huid voor mijn oor open. Klemmetjes worden op de wond gezet. Een slurpend apparaat zuigt bloed weg wat ik vanuit mijn ooghoek voorbij zie komen. Ik voel een gewraksel en gemorrel onder mijn jukbeen, een vreselijk trekkend gevoel schiet door mijn wang. Het gevoel of wordt mijn jukbeen er met de speekselklier uit gehaald. Ik hoor mezelf zachtjes piepen. Het zweet plakt op mijn rug en kont. Dat ze die stoelen niet eens een keer wat ander materiaal kunnen geven, het broeit verschrikkelijk dat je bijna het gevoel heb dat de plaatselijke kachelboerderij uitverkoop houd op mijn rug. Mijn handen tintelen als een gek. Hyperen! Heel goed Ant, je ademt dat dan weer wel…ik concentreer me op de plafondplaten die ik net kan zien. Aandacht van je lijf afhalen! En dat is nog niet gemakkelijk, met een oor op de plek waar meneer de operateur zijn werk doet. Pijn!

‘Hij is eruit!’ hoor ik de stem van de kaakchirurg in de verte zeggen. Het geslurp van het bloedzuig apparaat overheerst alles, maar die drie woorden klinken als muziek in de oren. Ondertussen wordt er gehecht. Inwendig en uitwendig en na een klein uur wordt het groene laken van me afgehaald en ben ik sneeuwklokje af! Mijn handen zijn zeiknat, om over mijn rug maar niet te spreken. ‘Dit was nog een pittige dobber,’ zegt de kaakchirurg. Nou, dat was me absoluut nog niet opgevallen….

speekselklierbiopt                                         speekselklierbiopt 3                              Gistermiddag viel de schade nog mee, gisteravond werd ik al behoorlijk blauw en een zwelling, nu vanmorgen is het gevoel meer of heb ik drie rondes gebokst met Sem Schilt!

Na de afspraak voor de uitslag te hebben gemaakt, mag ik gaan. Ik pik Chris weer op in de wachtkamer en samen lopen we de afdeling van de mond, tanden en kiezen af. Mijn lijf is redelijk ontspannen. We lopen de eerste wc binnen om het laatste angst en stressplasje te deponeren. Ik ga zitten op de bril en open mijn telefoon. Chan! Ik open Whatsapp en durf bijna niets te typen. Laatst gezien om 14.49. Ik kijk naar de tijd. 14.50 uur. Mijn hartslag maakt een salto in mijn borstkas. Ze heeft het gehaald, dat moet! Zal ik typen? Inkomende oproep…

‘Mam?’ Ik hoor mezelf antwoorden en ik kan bijna mijn enthousiasme niet onderdrukken. ‘Zet vanavond maar wat lekkers op tafel,’ Hoeraaaa!!! Geslaagd!!! Terwijl ik om twee uur in de stoel lag bij de kaakchirurg, te zweten en te focussen op de plafondplaten, toerde Chan met een examinator door Leeuwarden in de auto, om dat roze pasje binnen te slepen!  En het is gelukt! Ik geef de telefoon snel een aan Chris zodat ik mijn plasje kan afmaken en de stress en angstzweet maakt plaats voor euforiezweet! Wat een bizarre dag, maar wat een fantastisch einde! Trots en ontspannen loop ik even later met Chris het ziekenhuis uit. Ik heb het weer geflikt in de medische molen en Chan heeft het geflikt op de weg!!! Hadsekideee!

See Yah! Ant.

 

DSC_0022

Ps.. mijn speekselklier is naar de patholoog gegaan voor onderzoek en volgende week krijg ik daar ook de uitslag van, dat is de laatste uitslag van een hele reeks. De rest heb ik al binnen. Binnenkort zal ik daar op terugkomen in een blog.

 

Getagd op:            

5 thoughts on “Vele soorten zweet…angstzweet, stresszweet en euforiezweet?

  • februari 10, 2015 op 10:11 am
    Permante link

    Ik weet niet of ik het heel fijn vond om met je mee te gaan in de OK, maar dat is in wezen een giga compliment! want je hebt het zo levendig beschreven dat ik het gevoel had ernaast te zitten en ik ben niet zo’n held haha. Meid wat een rot dag met een top einde!! Dikke knuffel, nee niet te hard want dat doet pijn.. xxx

  • februari 10, 2015 op 11:35 am
    Permante link

    Wat boeiend geschreven weer…….ik zou haast zeggen dat ik bij je in die kamer was!
    OOK dit heb je weer gefikst meis! Je bent en blijft een topper ookal heb je niet veel meer keuze dat het over je heen laten komen!

  • februari 10, 2015 op 12:30 pm
    Permante link

    Wat een heftige uurtjes weer voor jou. Je hebt je er weer super doorheen geslagen. En met voor jou een ontspannend einde; Chanda haar rijbewijs, gefeliciteerd. Sterkte met de dikke wang en hoop dat de uitslag niet te heftig zal zijn. Knuffel.

  • februari 10, 2015 op 3:21 pm
    Permante link

    Oeh, de pijn van de verdovingsprik, ik voel hem weer als ik het lees. Wel op een andere plek bij mij maar ik denk even pijnlijk. Als ik het woord “kaakchirurg” lees of hoor breekt mij ook spontaan het zweet uit. Ik voel dus heel erg met je mee. Gelukkig heb je het gehad en eindigde de dag mooi. Gefeliciteerd met Chanda !

  • februari 10, 2015 op 3:24 pm
    Permante link

    Hallo Antje, heftig zo’n kaakoperatie, voel m’n eigen kaak weer kloppen.
    Jaren terug te lang doorgelopen met een kaakontsteking, had op een gegeven moment een wang als een rugbybal dus moest er aan geloven…..
    Kaakchirurg zetten bergen verdovingspuiten binnen en buiten de kaak en snee op z’n gemak alles open , trok het boeltje open, voelde alsof kapitein Haak z’n stalen kunsthaak naar binnen propte en er met z’n hele gewicht aan ging hangen….. en toen nog eens even z’n stofzuigertje er doorheen.
    Heb veel pijn meegemaakt maar deze kon in de top drie, mocht meteen nog een nachtje blijven, dus kon wel even bijkomen van die gekkigheid.
    Moet wel zeggen dat de operatiewondjes totaal zijn weggetrokken, dus met je oor zal het wel goedkomen.
    Sterkte meisje en GEFELICITEERD met Chan d’r rijbewijs!

Reactiemogelijkheid uitgeschakeld.