Zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…

Een kijkje door de luiken van de dok en in de gebruiksaanwijzing van de patiënt…

Protocollen en regeltjes…studieboeken en droge theoriestof… Interessant en leergierig stort je je er volledig in! De basis moet goed zijn, dat is het halve werk! De kunde verkrijg je door de harde feiten in je brein te stampen. Informatie opslurpen zodat het een goed passende winterjas wordt! En dan komt de praktijk, ervaring op doen. Je denkt dat je al een heel eind op weg bent, wat absoluut waar is, maar tegelijkertijd ook weer niet! Zonder theorie kun je niet en al helemaal niet in de zorg… Nee, jaren van colleges en keiharde studie is een must in het geneeskundige vak om je tot een goede arts te ontwikkelen! Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is de praktijk…
Ondertussen vast blijven houden aan de regels en protocollen, daarnaast ook lichtelijk freestylen in de omgang met patiënten! Het is bijna jongleren in je vakgebied…
Ik zie het als leren autorijden…je leert de basis van de instructeur en de theorie uit de boeken. Je weet de regels en je houdt je eraan, maar aan de manier waarop je rijd en routine krijgt komt een klein beetje van je eigen sausje…

Een kleine twee weken geleden… Een moment wat ik in mijn ziekzijn vaak tegenkom…
Nadat mijn bekkenholte weer was gespoeld op de endoscopie afdeling, had ik hele nare buikpijn en bekkenpijn! Dit bleef door jengelen, maar halloohooo er was ook weer heel wat gebeurd in dat lijf en zeg nou zelf…spoelen in een pas geopereerd gebied, is verre van een zenbeleving ondanks de verdovende middelen! Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, toen ik mijn roes deels had uitgeslapen, om vervolgens thuis weer verder op die dronkenroes door te tuffen. Helaas sliep ik weinig en voelde ik me steeds slechter met het uur, daarnaast begon mijn temperatuur te stijgen. Koorts! In overleg met manlief besloten we geen tpv aan te koppelen, omdat dat niet mag boven de 38.5 en de volgende dag zouden we contact opnemen met mijn arts.

’S Nachts klierde de temperatuur verder door naar bijna 40 graden, maar door de nawerking van de dormicum ( de roes die je onverschillig, onoverwinnelijk en voor de dooie dood niet bang maakt) werd ik daar niet zo gestrest van. De pijn die ik had vond ik lastiger, ik kon bijna niet omdraaien in bed en had het gevoel of zat er een hakselaar in mijn buik en bekkenholte huis te houden! Pijnstilling, lees alleen paracetamol, gaat bij mij via de tpv-lijn…ik heb immers geen rectum meer dus daar een zetpil in stoppen gaat niet meer. Via het stoma is ook geen optie, want dan kan ik net zo goed een zetpil in mijn oor douwen, de uitwerking is hetzelfde…geen dus! Tabletten in stukjes of oplossen gaan er meestal net zo hard weer uit als dat ze er in zijn gegaan, dus ook dat is geen optie. Maar goed, de nawerking van de roes, de pijn en de gedachte om midden in de nacht aan het infuus te gaan hangen met zijn steriele handelingen, maakten de aantrekkelijkheid van die actie steeds minder. En toch zei mijn gezonde verstand dat die koorts naar beneden moest!

Mijn adem voelde inmiddels als een bloedhete Saharawind in mijn neusgaten en mijn huid veranderde bijna in gefrituurd kippenvel! Strompelend trotseerde ik de trap naar beneden op zoek naar PCM…zo zachtjes mogelijk om manlief die inmiddels buiten mijn weten om zijn arendsoog en molsoren allang op scherp had staan, niet wakker te maken! Ik vond twee tabletten en verpulverde ze en nam ze stap voor stap in slowmotion in…de eerste reeks ging er weer uit, maar de volgende ronde bleef deels binnen! Even twijfelde ik nog… zouden we toch maar beter naar de spoedeisendehulp gaan? Snel schudde ik mijn hoofd! Vier uur ’s nachts…dan nog uren op de spoed doorbrengen en dan uiteindelijk opname. Die paar uurtjes zou ik thuis ook wel kunnen volbrengen en morgenvroeg zou mijn eigen arts ook weer in het gebouw aanwezig zijn. Korte lijnen en gelijk overleg. Daarnaast zou manlief in ieder geval nu nog iets van slaap kunnen krijgen in deze woelige en vooral voor mij warme nacht! Uiteindelijk vond ik nog ergens wat slaap, maar in de ochtend werd ik nog steeds kokend heet wakker…temp 39 graden. Manlief belde gelijk… Daarna werden we al snel teruggebeld en hopla retourtje zoveel, naar mijn tweede huis. Tas gepakt en wegwezen…

Bij opname komt er altijd eerst een arts bij je die je onderzoekt en vragen stelt. Ook nu en daar was dus ook gelijk de opmerking waar ik naartoe wil in dit verhaal… “Ik zie een niet-ziekogende-vrouw, helder en adequaat! Op zich is dat leuk om te horen…maar toch heeft dit een kanttekening! Om het beeld compleet te krijgen, doen ze bloedonderzoek, iets wat bij mij vaak magisch mooi blijft…vaak dan hè! Lichamelijk onderzoek en nog wat dingen, vandaar uit komt een conclusie en voilà de inschatting hoe ziek je bent is compleet! Logisch, want dat heeft men geleerd en over het algemeen werkt dat! Maar in mijn geval is dat uiterlijke een dikke vette instinker, wat na al die jaren nog steeds veel frustraties oplevert! En dan vooral bij mij…

image

Hoe vaak ik niet heb gehoord uit de mond van een arts op de spoed, of een zaalarts dat ik een niet-ziekogende-patiënt ben is inmiddels ontelbaar en inmiddels ben ik op een punt aanbeland dat ik het ook nog eens begrijp. Maar dat wil niet zeggen dat ik het logisch vind om er blind op te varen. Mijn eigen arts ziet zo hoe het zit en nog een aantal andere artsen, want die kennen me en dat geeft veel rust. Daarnaast beschikken sommige onbekende artsen van nature over een “ik kijk verder en ik prik zo door die buitenkant heen” ingebouwd systeem en die zijn geboren om arts te worden. Oké, of ze zijn in opleiding bij mijn arts geweest, want die beschikt over diezelfde gave! Maar dat energieslurpende “verdedigen” tegenover de meeste onbekende artsen maakt je soms murw! En dat ik ze dan ook nog begrijp maakt het nog lastiger!

“Ook op deze dag was ik ’s ochtends opgestaan met mijn koortsige en pijnlijke lijf en had ik me dapper onder de douche gesleurd. Ik houd nu eenmaal van lekker ruiken en fris en schoon, daar verandert ziek zijn bij mij persoonlijk niets aan. Daarna had ik mijn haar laten drogen en mijn stylingsmeersels erin verwerkt, met als resultaat dat mijn haar zoals anders zat in coupe ala mij, daar waar ik me prettig bij voel! Mijn glanzende koortsogen zou ik ook nog even onder handen nemen, maar de vermoeidheid maakte dat ik geen zin had in de eyeliner. Mijn zwarte potloodje en mascara kreeg ik wel voor elkaar en de wenkbrauwen waaierde ik netjes in de pas geëpileerde vorm. Ik keek in de spiegel en de koortsrush over mijn neus en wangen, deden mijn normaal zo bleke huid zowaar zonnig en gezond lijken. Wat nou ziek, vechten Buisman! Ik schakelde mijn cynische humor knop in en de struisvogelstand die ik zo lief heb trok ik als mijn secondskin aan!”

Als ik het zo schrijf denk ik, waarom nou juh? Maar geloof me, het is te verklaren…

*Weet je onbekende dokter…ik begrijp het! Ik begrijp echt dat als je mij ziet verschijnen als zieke patiënt op je afdeling, dat je denkt…goh dat valt me 100 punten mee! Oogt pittig, lacht nog steeds en beweegt zich voort! Ze is helder en etc… Maar wat ik u wil meegeven is, kijk verder buiten wat u ziet en hoort… Ieder mens is uniek en verschillend, ook in het dragen van ziek zijn en vooral op momenten dat ze heel ziek zijn! Vraag waarom en je zult soms versteld staan van het antwoord! Want waar haal ik de energie vandaan om met hoge koorts en helse pijn, nog mascara op mijn ogen te smeren, een lach op mijn gezicht te toveren en koste wat kost mijn pijnlijke derrière in een skinny jeans te proppen! Waarom ziet mijn gezicht er niet getekend en verwrongen van de pijn uit en blijf ik gewoon de ratelende spraakwaterval? Ik ben verre van een action-hero met buitenaardse krachten dus dat is het niet!
Graag zou ik dat toelichten en vooral op zo’n moment, maar die energie heb ik op zo’n moment niet meer en u vraagt er niet naar! Als ik wel verwoede pogingen doe om het duidelijk te maken, onderbreekt u mij met tegenvragen, wat ook weer logisch is maar daardoor raak ik door mijn energiegebrek de draad kwijt en denk vervolgens ach laat maar… En toch nu ik hier zo zit, wil ik het eens uitleggen…

image

Ik ben al jaren ziek en bezit een heel moeilijk en ingewikkeld lijf. Een lijf met een gigantisch vraagteken op de rug, een lijf wat zijn eigen leven leidt en een kei is in verstoppertje spelen! Een lijf wat mij veel onzekerheid bezorgd en me vaak retour stuurt richting het ziekenhuis! Ook dus afgelopen keer! Ik ben bang, ook al lijkt dat misschien niet zo, maar dat is schijn! Ik ben een controlfreak geworden en tegelijkertijd ook weer niet. De afgelopen jaren heb ik steeds meer moeten inleveren en heb ik blindelings moeten vertrouwen op artsen! Steeds meer een stuk van mijn controle en grip op mijzelf moeten laten varen…inleveren en weer moeten incasseren! Diepe dalen ben ik doorgegaan en iedere keer heb ik het weer gered om eruit te klimmen! Godzijdank heb ik van nature een positief karakter, maar dat heeft met bang zijn niets te maken. Ook beschik ik over een switchknop, die ik koester want die zorgt ervoor dat ik kan blijven vechten en me door die bizarre situaties heen sleept! Mijn lijf leeft een eigen leven…daarbij gaat het je echt niet in de kouwe kleren zitten, als je na een rectumamputatie tegenslag krijgt en abcessen cadeau krijgt in de bekkenholte als afscheidspresentje, ook al ben je door je voorgeschiedenis voorbereid op tegenslag. Je wordt behandelt voor de tegenslag maar dat lijkt in mijn lijf nog niet voldoende te zijn, want eigenwijs dat is het dan weer wel. Ondertussen blijft het tussen je oren keihard vechten om er grip op te krijgen, positieve vibes te blijven sturen en toch beland je na die vier weken opname continue weer op de seh! Niet te sturen helse pijn, zeg je met een flauwe glimlach! Pijnscore vraagt de spoedarts…een acht meneer… Je wordt verbaasd aangekeken. En dan zit je er zo bij? Ik knikte resoluut! Ik doe een zes zei de spoedarts abrupt, want dan zit je er niet zo bij! Mijn mond viel open van verbazing…

image

Weet je onbekende dok… Als ik hoge koorts heb en helse pijn dan ben ik bang, maar ik word tegelijkertijd strijdvaardig! Ik word boos op de angst want dat wil ik niet voelen en dan ga ik mindfucken!! Want als ik zo’n helse pijn heb, red de cynische humor mij om nog iets van allert te blijven…als ik me eraan overgeef…dan verlies ik mezelf…of ga ik ten onder! Ik kan niet hysterisch op de grond gaan liggen gillen en schreeuwen…het lost niets op en ik maak andere mensen om me heen angstig. Daarnaast heb ik de afgelopen jaren geleerd wat pijn incasseren is en ontwikkel je een soort van veerkracht in het opvangen. En dat ik gewoon door blijf praten is eigenlijk ook niet vreemd, zolang ik praat ben ik er immers.. En wat denk je van de mascara…zolang ik mezelf iets minder ziek kan laten uitstralen dan doe ik dat. Wat denk je wat ik zie als ik in de ochtend mijn bed uitrol na een slopende nacht met pijn. En wat denk je dat er in mijn hoofd omgaat als ik de thermometer richting de 40 graden zie stijgen? Ik ben niet gek natuurlijk en weet vaak teveel! Ik ben gevormd de afgelopen jaren in het ziek zijn, heb keihard moeten vechten, heb mensen naast me gillend zien sterven terwijl ik zelf geen kant op kon en wie geeft me de garantie dat dat mij niet kan overkomen… Ik heb me wekelijks op moeten laden om de meest barbaarse onderzoeken en ingrepen te moeten ondergaan en meestal ging ik ze met een lach tegemoet, om het te kunnen doorstaan! Niet nadenken gewoon doen! Het moet!! Weet u…eigenlijk is het één grote mindfucking poppenkast om te overleven in dit bizarre leeg slurpende ziekteproces en zolang ik daar zelf mee op de been blijf en mijn angst daardoor onder controle houd, zal ik daarmee doorgaan! Ik kan niet anders en weet dat het voor zulke situaties zorgt, maar dit is gewoon ik! Ik weet dat dit mijn grootste kracht is en tegelijkertijd is het dus mijn grootste valkuil…

Ik begrijp dus heel goed, dat dit verwarrend voor u kan zijn onbekende arts die aan mijn bed komt… En ik begrijp heel goed dat je leert dat je moet observeren op uiterlijke kenmerken. Maar wat ik u wil meegeven, kijk in zulke gevallen verder dan wat uw ogen zien… Spring eens buiten uw lijntjes van bijna onmogelijk en laat eens een vernieuwende blik over de patiënt gaan, vraag eens als u de conclusie niet-ziek-ogende-patiënt trekt waarom dat zo kan zijn… Absoluut niet om u de les te lezen! Integendeel zelfs! Ik gun u de status uitstekende menselijke arts. Een arts waar een patiënt zich vertrouwd bij voelt, maar vooral waar de patiënt zich niet onbewust bij hoeft te bewijzen! Dat scheelt heel veel energie en frustratie, welke je beter kan besteden om weer zo’n dal te overleven!

Want niets is immers wat het lijkt… als je uiteindelijk door mijn buitenkant kijkt, door die laag mascara, de cynische galgenhumor en de netjes gestylde haren, zie je iemand die bang is en verwoede pogingen doet om weer tegenslag te overwinnen. Die de angst niet makkelijk durft uit te spreken, want dan is het tastbaar. Die zichzelf oppimpt om haar eigen brein te mindfucken want wat je niet ziet is er immers niet. Uiteindelijk zal ook mijn lijf duidelijk maken hoe het zit en zal ik ook tranen met tuiten huilen en uitspreken dat ik bang ben voor wat er komen gaat!! En die skinny jeans…? Dat heeft een ondersteunende reden!! Geloof me, drains in je derrière zijn verre van comfortabel, maar dat is weer een heel ander verhaal…

image

Dus beste onbekende dok…zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…ook al begrijp ik dat dat heel lastig is iedere keer! Niet speciaal voor mij, maar doe het dan voor andere patiënten en niet geheel onbelangrijk ook voor u zelf! Je krijgt nu eenmaal geen handleiding bij patiënten en beschouw dit dan maar als een cadeautje van mij voor u! Een paar kleine lettertjes uit de handleiding! Handle with care….

Kunstenaar, in de zin van het leven…

image

Turend naar de horizon, passeren mooie momenten in mijn gedachten…
Hoge hoogtes en soms pijnlijke struikelpartijen!
De ene groter dan de ander, de ander indrukwekkender dan de ene!
Mijmerend en filosoferend vervolg ik mijn gedachten…
Begrijp ik de zin van het leven eigenlijk wel?
Moet ik de zin van het leven wel willen begrijpen?
Misschien moet je gewoon blijven dansen,
Dansen zonder vragen, dansen zonder antwoorden, dansend door het leven…

Ik kijk naar een eenzame dauwdruppel op een blaadje,
Klaar om zijn glijpartij te vervolgen, vanaf het blad naar het eeuwige niets…
Niets…het klinkt zo, leeg, oneindig, weg en vooral niet tastbaar!
Is het eigenlijk wel het eeuwige niets?
De druppel begint te glijden en ik kijk er naar…
Het heldere groen van het blad glinstert op de plek waar de druppel net nog stilletjes lag.
Lag…waarna het in beweging kwam, op zijn reis naar de grond…

image

In een snelle beweging is de druppel verdwenen…
Zijn taak als dauwdruppel zit erop, zijn val naar de grond was kort en binnen enkele momenten zal de natte vlek op de tegel verdampen door de warmte van de zon.
Ik tuur omhoog naar de blauwe lucht, de zon maakt dat ik mijn ogen tot kiertjes moet knijpen, maar ik blijf kijken…
Naar de zwaluwen die dartelend door de lucht vliegen, op zoek naar de dagelijkse koninklijke maaltijd in de vorm van vliegjes…
Een vliegtuig, welke zijn weg vervolgd naar bestemming voor mij onbekend, witte strepen achterlatend in het prachtige blauw…lijkend op het stilleven op het doek van een groot kunstenaar!

Ik zucht eens diep…
Kunstenaar… Zijn we allemaal geen kunstenaars? Of moet je daar beslist artistiek voor zijn?
In ons gezin zijn we toevallig allemaal, creatief en artistiek. Maar is kunst maken niet gewoon ergens je eigen hand in leggen? Misschien is kunstenaar zijn wel hoe je in het leven staat? Hoe je je leven leidt!

Starend naar de rozenstruik, met zijn prachtige dieprode bloemen denk ik verder.
Ik glimlach naar het vlindertje wat met open vleugels geniet van de warmte van de zonnestralen en een bijtje zoemt bijna huiselijk, naarstig op zoek naar het fijnste nectar om de zoetste honing te creëeren…
Heel even krijg ik de behoefte om de slappe lach te krijgen…lachend om mijn manier om de wereld te bekijken. Genietend van een zoemend bijtje, nadenkend over hoe het de nectar en het stuifmeel naar zijn thuis brengt… Kalm en bijna sereen!! Mijn innerlijke rustige gedachtengang, die zich tegelijkertijd kruist met mijn enthousiaste spring in het veld karakter, met een bijna onbedwingbare winnaarsmentaliteit! Rotsituaties wegdrukkend en altijd op zoek naar knusse blije momenten. Gewoon omdat het zo fijn voelt…gewoon omdat ik iets wil uitstralen! Maar wat wil ik eigenlijk uitstralen? Kracht? Positiviteit? Of gewoon de zin van het leven vanuit mijn oogpunt?

Heel even trek ik mijn schouders op en ga op de warme tegels zitten. Peinzend kijk ik de tuin rond, sta ik eigenlijk wel goed in het leven!? Mensen kennen vooral mijn vrolijke kant, mijn naasten die heel dichtbij me staan, kennen ook mijn innerlijke ik! De ik, waar ik zelf misschien wel de grootste battle mee voer!

image

Ik haal eens diep adem en opeens overvalt me een gevoel waar ik niet zoveel raad mee weet. Ik schud even kort mijn hoofd, maar dan verman ik me…
De afgelopen maanden is mijn rollercoaster als een malle gaan rijden, diepe duikvluchten heeft het gemaakt, onzeker is het door de bochten gevlogen, maar altijd heeft het de grip gehouden en nog steeds…

Ik kijk naar het raam van het hokje, de zonnestralen laten het weerspiegelen als een pas gepoetste spiegel, omringt door de Hedera van het prachtigste diepgroen. Als ik zou gaan staan, dan zou ik mijn “ik” duidelijk en helder kunnen zien in datzelfde raam, maar dat is niet nodig! Spiegelen moet ik ook kunnen zonder spiegel… Weten wie ik ben en wat de zin van het leven voor mij is…

Misschien moet ik mezelf eens laagje voor laagje afpellen om het te begrijpen…al begrijp ik het in mijn binnenste ik maar al te goed. Maar uitspreken maakt het vaak tastbaar, het geeft realiteit aan het feit! Ik lach hardop…realiteit aan het feit… Een uitspraak, die bij me past. Niet om de inhoud, maar de manier waarop ik dingen probeer duidelijk te maken! Ik kijk nog eens naar het raam, waar inmiddels een libel op het kozijn is geland. Zijn doorzichtige vleugels glinsteren in het zonlicht, teer en bijna magisch…

Dik twee weken terug zei een arts op de spoedeisende hulp tegen mij… ‘Ik kan me voorstellen, dat er soms artsen zijn die jou ondanks koorts of pijn toch weer naar huis sturen. Maar daar prik ik doorheen, want dat is jou buitenkant! Zelfbescherming en overleven in de nare situaties omdat jij weet wat er weer gaat komen! Controle houden op die momenten, jezelf niet willen verliezen in de situatie en je hebt al zoveel moeten inleveren! De cynische humor houdt je op de been, zorgt ervoor dat je veerkracht blijft houden!’ Terwijl mijn mond op dat moment open viel van verbazing, maakte mijn hart een sprongetje. Niets hoeven te verdedigen tegenover een onbekende arts, niet hoeven te bewijzen dat ik echt pijn had, maar gewoon mezelf kunnen blijven en op mijn manier mijn ziekzijn kunnen blijven dragen! Deze arts begreep waar het om draait…en keek verder dan mijn uiterlijke ik!

Maar waarom doe ik dat eigenlijk?
Waarom sta ik zo in het leven? Waarom worstel ik soms zo met mezelf de afgelopen tijd?
In de eerste jaren van ziek zijn, bouwde ik een pantser dikke muur om me heen! Een muur die als een huis om me heen was gebouwd en iedere wervelwind doorstond. Die muur knalde uiteindelijk als een teer kaartenhuis in elkaar, iets wat te verwachten viel aangezien dat volledig buiten mijn comfortzone lag! Ik…gevoelsmens, geboren om te handelen vanuit mijn hart en een enkele keer vanuit verstand, zou keihard op mijn smoel gaan vroeg of laat met die handelswijze. Het bracht me ver en het was nodig…en het liet me leren! Leren over mezelf…maar wat…? Daar was ik toen nog niet achter!

Ik ga even verzitten, aangezien de pijnlijke aanwezigheid van de tegenslagsporen van mijn laatste operatie, mijn derrière duidelijk maken dat het herstel nog niet volledig is. De toenemende warmte van de zonnestralen laten me tegelijkertijd ontspannen. Heel even blijf ik genietend met mijn ogen dicht achterover hangen…

Gevoelsmens, dat is duidelijk dat ik dat ben! Ik kan me intens schuldig voelen als mensen zich zorgen over me maken, dat er verdriet is om de situatie waarin ik verkeer! Lastig voelen als ik weer op retour mag naar la hospital, schaamte als er weer tegenslag op mijn pad komt. Het gebeurd en is moeilijk te keren… Het is de manier hoe ik er op reageer…de behoefte aan blijheid begint te schreeuwen in me, het brengt oerkracht in me naar boven, want ik wil niet in die situatie zijn! Ik wil niet mensen in die situatie brengen! De strijdster komt in mezelf naar boven en de glans keert terug in mijn ogen! De cynische humor krijgt de boventoon en met een glimlach probeer ik de situatie milder te maken…voor mezelf maar vooral voor de ander! De boodschap van ik red het wel wil ik uitdragen, naar de mensen waar ik van houd, maar ook naar de artsen… En dan op datzelfde moment gooi ik mijn eigen glazen in!

Want doe ik mezelf niet te kort om de situatie te besussen? Kost het mezelf niet oneindig veel energie om de situatie milder te maken dan hij in werkelijkheid is? Maar doe ik de mensen om me heen niet te kort? Zij die van me houden en er voor me willen zijn? Ik weet dat het logisch is dat ze zich zorgen maken en ik weet dat verdrietig zijn mag! Maar waarom voelt het dan soms zo rot? En waarom is het moeilijk om lief te zijn voor jezelf? Maar makkelijker om het wel voor een ander te zijn? En zo komen we gelijk weer terug op het lijntje van balans…

Met een vriendin sprak ik afgelopen week over gevoel…en dat alles zette me aan het denken! Zij zette onbewust op dat moment mij die spiegel voor…de spiegel om mezelf eens onder de loep te nemen! Naar een ander toe weet ik het allemaal altijd prima te verwoorden, maar als ik dichtbij mezelf kom begrijp ik het niet. Begrijpen…nee, dat is het niet! Ik laat niet toe om mezelf op diezelfde manier te bekijken! En waarom? Dat is de vraag waar je meestal het antwoord niet op weet…

image

Noem het bescherming, noem het te dichtbij komen, noem het liefde voor de mensen om je heen, noem het gevoel! Want waarom is het moeilijk om liefde te ontvangen op momenten dat je ze niet verwacht? Waarom kan je jezelf dan geen houding geven? Waarom is het levenspad soms onrustig en gaat het soms voor de wind! Waarom wil je blijheid uitstralen en denk je dat kracht uitstralen vooral keihard doorrammen is? Wat wil ik eigenlijk bewijzen? Wil ik überhaupt iets bewijzen?

Voorzichtig druk ik mezelf omhoog van de grond…ik kijk naar mezelf in het glinsterende, heldere door zonlicht spiegelende raam. De libel zit nog steeds op het kozijn te genieten van de warmte… Mijn eigen ogen staren me aan, groene ogen omringd door wimpers aangezet met mascara, een bleke huid met mini blosjes. De contouren van mijn jukbeenderen verraden de kuilen in mijn levenspad…

De afgelopen week is een wirwar van emoties geweest, frustratie, huilen, boos, en schuldig en lastig voelen. Niet weten waar ik met mezelf naar toe moest, willen gaan lopen en nooit meer stoppen… schuldig dat ik niet op alle berichten reageer, lastig omdat ik weer naar het ziekenhuis moest…vooral bang om mezelf kwijt te raken! Ik lach naar mijn spiegelbeeld…opeens begrijp ik het! Ik begrijp de zin van mijn leven! Misschien begrijp ik zelfs opeens de zin van “het” leven! Voor nu dan…

Ik ben een gevoelsmens en zal altijd uit gevoel blijven handelen! Dat ben ik en ik zal daardoor nog vaak dit soort situaties tegenkomen en dat geeft niet! Ik leer ervan en groei als persoon! Ik wil blijheid blijven uitstralen, kracht en positiviteit! Ik zal altijd mijn winnaarsmentaliteit blijven houden, want dat laat me strijden! Iets wat ik op mijn levenspad heel hard nodig heb… En soms zal ik me lastig en schuldig blijven voelen naar de liefsten om me heen, want ik wil niet dat ze verdriet hebben of zorgen om mijn situatie! Maar ik begrijp dat dat onvermijdbaar is… Ik wil dat ze weten dat ik begrijp dat ze soms even op “adem” moeten komen en even aan zichzelf moeten denken uit zelfbescherming en dingen laten landen! Ik wil dat ze dat weten! Want dat is belangrijk…we zullen immers nog lang samen op het levenspad blijven dansen! Ook zal ik de wilskracht blijven behouden om het mooie in het leven te zien, mijn enthousiasme zal ikzelf nooit en te nimmer zelf kunnen temperen en ik denk ook niet dat ik dat moet willen… Verdriet zal ik leren tastbaar toe te laten, zonder excuses daarvoor te maken…want ook dat is nodig om het levenspad te kunnen blijven aflopen!

Ik glimlach nog eens naar mijn spiegelbeeld…
De volledige zin van het leven zal ik nooit begrijpen en persoonlijk denk ik dat niemand dat ooit kan begrijpen! Wat ik wel begrijp, is dat je geliefden je onbewust laten spiegelen! En als jezelf even niet lief voor je eigen ik kan zijn, een ander die rol even op zich neemt omdat diegene van je houdt! Dat een gevoelsmens zijn iets is om te koesteren en dat vanuit dat oogpunt handelen een cadeautje in je leven is! Maar het belangrijkste is, dat je niet alleen kunstenaar bent als je prachtig kan tekenen of schrijven… Kunstenaars zijn we eigenlijk allemaal! De kunst is immers hoe je in het leven staat…hoe je je levenspad afwandelt, huppelt of danst! Of je in de kuilen des levens valt… maar vooral hoe je er weer uit probeert te klimmen! Liefde voor alles om je heen, de wil om het beste voor jezelf eruit te halen en genietend om de mensen waar je van houd gelukkig te zien! Het kleine te waarderen en te genieten van wat groots is! Koester waar het om draait…

De zin van het leven…is kunstenaar blijven op je eigen levenspad! Liefhebben en vooral liefde geven…het klinkt cliché, maar soms is dichtbij de basis blijven, de beste les die je in het leven leert. In dit geval jezelf…een groots kunstenaar in dit geheel. Juist, het leven…

Sometimes life is a bumpy ride…

Zondagmorgen rond vijf uur…
Alweer “te” vroeg wakker, al moet ik zeggen dat het op een vreemde manier ook gaat wennen. De afgelopen weken heb ik het steeds later licht zien worden. Iedere dag is er weer een variatie in vogelengezang die vrolijk tsjilpend elkaar de dag in fluiten. Een enkele auto die voorbij rijd, de krantenjongen die de ochtendkrant nog voor de koffie bij de mensen op de mat gooit en een kat die loopt te tsjenteren op zoek naar zijn kosthuis… Het vroege wakker worden vind ik op zich niet zo erg, ik ben altijd wel een ochtendmens geweest zolang je maar niet gelijk druk om mijn oren tettert…maar de reden waarom ik steeds zo vroeg wakker wordt de afgelopen weken is minder knus!

Ik heb last…en niet een beetje last, maar behoorlijk veel!! We zijn inmiddels zeven weken verder na de rectum-amputatie en het is weer een verrassend pad geworden in mijn rollercoaster.. Van te voren wisten we al dat het een “bumpy ride” zou worden, dat de tegenslag om de hoek zou staan hijgen en dat het pad naar herstel vooral niet gemakkelijk zou worden. Niet om doemdenkers te zijn…integendeel! Maar wel realiteit met het oog op voorgaande keren. Vergelijk mijn lijf met de film Christine van Stephen King…de boosaardige auto met een eigen wil! Met mijn lijf is dat net zo…mijn karakter en brein willen meewerken en vooral vooruit, mijn lijf daarentegen leeft een eigen leven. En dan ook nog zonder een gebruiksaanwijzing…
De operatie verliep technisch goed! Mijn endeldarm werd uit mijn bekkenholte geplukt en kreeg een zwieper mee naar de eeuwige jachtvelden ergens bovenin een wilg. Het tijdperk van spoelen werd op dat moment past century, wat op zich al champagne waard was. Ik kwam na een aantal uren weer bij positieven op de verkoever, waar bleek dat mijn rechterbeen verdoofd was. En niet een beetje… Nee, volledig van mijn grote teen tot aan mijn pierewiet was het licht van de gevoelszenuwen uitgedaan. Oorzaak…de epiduraal (slangetje voor pijnbestrijding tussen je ruggenwervels)zat niet goed in mijn rug. Iets wat wel een beetje te verwachten was, want ooit eerder was het plaatsen van dat ding ook al een crime geweest! Deze OK ronde was de plaatsing niks niet makkelijker en had de anesthesiste er nog een behoorlijke dobber aan gehad! Mijn wervels staan heel stijf op elkaar zodat de naald er bijna niet tussen kan komen. Ik zal nu niet in detail treden hoe dat precies is gegaan, want dat komt later nog wel eens…maar in het kort komt het er gewoon op neer dat ik steeds een shot Propofol kreeg, waar ik dus ook steeds draaieriger van werd. Wat uiteindelijk als resultaat had dat ik als een dronken lallende gladiool, met de vreemdste uitspraken, vanaf het OK bed de boel aan het entertainen was, waardoor het op de vroege ochtend nog een vrolijk feestje werd ook…

image

Uiteindelijk is na anderhalve dag de epiduraal eruit gehaald, want mijn buik was helemaal niet verdoofd, maar mijn been volledig. Mijn been moest steeds verlegd worden en door de stof in de epiduraal die wel door mijn bloed jakkerde, spuugde ik me een slag in de rondte. Ik hallucineerde in een soort halfslaap-toestand over Mickey Mouse en personen uit series op Netflix, welke een wirwar van scenes afspeelden in mijn kamer. En als kers op de taart, werd ik behoorlijk kriebelig toen iemand sneu deed tegen een medewerkster op de afdeling, waarop ik vroeg of dat niet even wat anders kon! Want zo ging je niet met je collega’s om, of had ze misschien stress in de strot!? Ja, eerlijk waar…die uitspraak maakte ik echt! Waar ik het vandaan haalde…geen idee! Een raar goedje dus en niet geschikt voor mij!! De mevrouw van het pijnteam had nog niet eerder zo’n bizar hysterisch reagerend lijf meegemaakt op alle pijnstilling, in al die jaren. Geloof me, zelfs ik heb er geen woorden voor… Tja, en daarna kon ik het alleen op PCM doen. Iets wat ik eigenlijk vanaf dag 1 al had gedaan, aangezien mijn buik dus niet verdoofd was…

In een mini notendop waren dat de eerste dagen. Een zware dobber qua afzien en keihard werken na een grote operatie dus! Ooit ga ik jullie alle details nog wel eens vertellen…maar dan zit er een kaft omheen! Uiteindelijk zou ik na een week opname naar huis mogen, als ik die laatste nacht geen koorts had gekregen… ik ging de CT-scan in en de koorts werd onderdrukt met de PCM. Uitslag…iets van vocht in de buik, waarschijnlijk nog van de OK. Mijn lichaam moest nog iets harder aan de slag en het zelf gaan opruimen. Vrijdags mocht ik dan toch naar huis, inmiddels bijna twee weken na de OK.

De zaterdag was een lastige dag…niet fit, maar Hey dat was ook niet vreemd na zo’n operatie! Ik scharrelde de dag rustig door en koppelde ’s avonds rond elf uur mijn voeding aan die via de bloedbaan gaat… Na een dik half uur werd ik rillerig! Ik schrok, want dat kon wijzen op een bacterie in mijn voedingslijn. Officieel moet je de voeding afkoppelen en met het ziekenhuis bellen… Ik deed iets wat je dus niet moet doen…struisvogelen. Ik koppelde niet af en belde ook niet. Ik trok de dekens verder over me heen en probeerde te slapen… De gedachte alleen al aan het ziekenhuis maakte dat ik nog verder onder de dekens kroop! Ergens moet ik toen in slaap zijn gevallen, want weer iets later werd ik wakker omdat ik het bloedheet had. Koorts! Het hart sloeg me in de keel…dus toch mis?! Geert sliep zalig en dat wilde ik zo laten, ik besloot om het nog even een kwartier aan te zien. Ik rolde uit bed en liep wat door het huis. Na een tijdje zakte de koorts naar 38 graden wat acceptabel was in dit geval. Dus kroop ik weer naast Geert en viel uiteindelijk in slaap….

image

Zondag… Geert was niet blij dat ik had gestruisvogelt en ging gelijk overleggen met de arts. Als de temp weer zou stijgen boven de 38.5 moesten we gelijk bellen. Krapan twee uren later, werd ik een beetje beroerd en voila uit het niets weer koude rillingen…temp 38.5. Geert ging gelijk weer bellen en vijf minuten later waren we al onderweg naar de spoed. Voor de zekerheid had ik de half uitgepakte tas maar weer in gepakt en in de kofferbak gegooid. Het hele rattenplan werd weer door gelopen op de spoed en uiteindelijk bleek dat mijn ontstekingswaarden bijna niet verhoogd waren. Ik zou het verloop ook thuis mogen afwachten. Mijn gevoel zei niet doen, ook hoe graag ik weer naar huis wilde, het voelde niet goed in mijn lijf… De afspraak werd dus blijven en de volgende dag weer bloedprikken. Bij stijging van de ontstekingswaarden zou er verder onderzoek komen, bij daling naar huis…

Gelukkig trof ik een fijne chirurg die goed had geluisterd naar mijn woorden, dat ik niet snel hoge ontstekingswaarden kreeg… Ze had gelijk ‘s avonds in mijn dossier gezocht en was inderdaad tot de conclusie gekomen dat zelfs met de eerdere lijnsepsis mijn waarden behoorlijk laag waren gebleven. De verdenking op abcessen in mijn bekken werd steeds groter en de verdenking dat mijn lijn was geïnfecteerd steeds kleiner. Ook werd er gelijk diezelfde avond een poging gedaan om de abcessen te ontlasten. Als je niet over horror kunt, of kramp in je kuiten krijgt van pijnlijke dingen dan nu ff niet verder lezen. Via de onderkant ging de chirurg met de vingers door de hechtnaad heen,naar binnen in de hoop dat er rotzooi uit zou lopen… Daarna werd er een slangetje ingebracht en met water gespoeld, maar weinig resultaat…ik was er akelig van, zo pijnlijk maar ik onderging het stilletjes met het zweet op de bovenlip…

De volgende dag waren mijn ontstekingswaarden weer iets gestegen… Mijn koorts ging niet meer weg en daalde nog maar minimaal door de PCM, maar zodra dat uitwerkte kreeg ik weer koude rillingen en schudde ik bijna mijn bed uit! Mijn temperatuur steeg dan als een malle weer omhoog… Ik ging de CT-scan in en de uitslag was inderdaad dat ik abcessen in het bekken had. Dikke vette pech!! Er werd een plan gemaakt…

image

Ik kreeg twee soorten antibiotica en er zou gespoeld moeten worden. Niet via de buik zei de chirurg, want ze wilden absoluut niet in mijn buik opereren ivm het averechts werken van dit lijf. Dan zou ik nog minder worden. Er was nog een andere optie… Spoelen via de onderkant. Mijn kringspier was met d operatie behouden en net daarboven zat de hechtnaad die ze dus op zondagavond open hadden gemaakt. Een open verbinding naar mijn bekkenholte. Het plan was dus dat daar op de endoscopie-kamer een slang naar binnen zou moeten. Juist, naar binnen tot in mijn buik/bekkenholte en daar de boel schoonspoelen en eventueel een drain achterlaten zodat het ontstekingsvocht weg zou kunnen blijven lopen. Vol afgrijzing keek ik de chirurg aan. Spoelen? Weer? Maar euh, in een pas geopereerd gebied? De plek waar ooit mijn endeldarm zat, maar nu inmiddels niets meer? Ik hoorde het mezelf nog vragen…onder volledige narcose? De chirurg schudde zijn hoofd. Dat was het plan wel geweest, maar ze kregen nooit zo snel een volledig team bij elkaar voor op de OK en het moest wel snel gebeuren, dus ze hadden een ander plan bedacht. Maar, hij zou het wel begrijpen als ik er niet mee in zou stemmen en wel liever onder narcose zou willen. Toen kreeg ik al een beetje argwaan…

Het nieuwe plan was dat ik, voor ik naar de endoscopie-kamer zou worden gebracht een dipispuit zou krijgen. Juist, het zusje van morfine…een opiaat…waar ik allergisch ofwel mijn lijf hysterisch op reageert. Dipi is diegene waar ik het minst erg op reageer qua bijwerkingen en zonder een sterk pijnstillend medicijn zou dat spoelen echt niet kunnen. Vervolgens zou ik op de endoscopie-kamer een hoge dosering van het roesje krijgen en zo zouden ze mij er doorheen gaan slepen… Ik kon niet anders, ik wilde zo snel mogelijk van die ellende af en met mijn kiezen op elkaar stemde ik toe.

Zo gezegd zo gedaan… Nadat ze de avond ervoor nog eens hadden geprobeerd om het met abces met de hand te ontlasten wat helaas niet lukte, werd het endoscopieverhaal toch echt realiteit. Ik heb veel meegemaakt de afgelopen jaren maar ik geloof niet dat ik ooit zo bang ben geweest als op dat moment. Eerst moest die dipispuit erin….ik heb eerlijk is eerlijk nog onderhandelt of het de halve dosering mocht zijn, maar daar zou ik het echt niet mee gaan redden, dus werd de volledige dosering mijn beenspier ingespoten… Met een lijf vol angst voor de eventuele bijwerkingen, die echt heel naar zijn, gingen we naar de endoscopie-afdeling. Daar aangekomen was mijn arts net weggeroepen voor een spoed OK… Iets wat uiteraard kan gebeuren, maar op dat moment zo slecht getimed voelde. Spontaan begon ik te huilen. Alle stress moest eruit… Het personeel heeft me echt even door dat moment heen gesust want anders was ik toen al stiekem gevlucht. Al zou ik niet ver gekomen zijn met mijn rubberbenen door die spuit. Gelukkig mocht ik om half acht in de avond alsnog naar de slangenafdeling en hebben ze me letterlijk door die nare spoeling heen gecoacht! Oh en mijn arts die gewoon doorwerkte, chapeau! Dat die man nog nooit een lintje heeft gekregen… Ik dacht dat ik nooit meer zou hoeven spoelen, maar mijn lijf zou mijn lijf niet zijn, om voor een onvergetelijk afscheid van het spoelen te zorgen. En dat is het gelukt! Deze spoelsessie zal ik niet snel weer vergeten… Er bleef een drain achter in la derrière en die moest voor de afloop van meer ontstekingsrotzooi zorgen…
Uiteindelijk ben ik nog twee keren daar gespoeld en heb acht a negen dagen, antibiotica via het infuus gehad. Na weer twee weken opname mocht ik naar huis…. In totaal vier weken opname min een dag. Helaas ging ik wel met drains naar huis, want er zat nog steeds ontstekingsvocht in mijn buik. Uit mijn kringspier staken zes of acht blauwe drains/stents die nog het meest iets weg hadden van een blauwe waslijn, die je vroeger bij je oma in de tuin kon vinden waar de was aan hing te drogen. Je begrijpt vast wel dat deze een stuk kleiner waren uiteraard…

Op dit moment, inmiddels alweer zo’n vijf weken, zitten die drains er nog steeds in en ben ik ze meer dan spuugzat! Het is dat die blauwe krengen goed werk verrichten want oh, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om die dingen er gillend uit te trekken. Gelukkig bezit ik nog ergens iets van gezond verstand,wat me daar tot nu toe nog steeds van die actie weerhouden heeft. De afgelopen drie weken heb ik de spoedeisende hulp meer dan genoeg gezien en heb ik me weer een weg moeten banen tussen de verschillende communicatie eilandjes! Mijn opname van vier weken min een dag, was echt uitstekend. De artsen waren super en de verpleegkundigen stuk voor stuk zeer fijne mensen. De communicatie was echt bijzonder goed. Maar de afgelopen weken daarentegen zijn vooral een beetje lastig verlopen…

image

Pijnstilling is met mijn lijf een hekel punt. We zouden pijnstilling via het stoma doen, PCM zetpillen… Helaas werkte dit niet genoeg. Daarna kwam het plan om de PCM via de lijn in mijn bloedbaan te laten lopen. Liever doe je dit niet, aangezien hoe vaker de lijn open moet, hoe vaker en groter de kans is op beestjes in de lijn met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk was er geen andere optie meer… Helaas, ik zou aankoppelen maar ik had verkeerd materiaal gekregen dus dat ging niet lukken. Maar ik moest wel pijnstilling hebben… Op naar spoed! Daar PCM via een infuus… De volgende dag al het materiaal met spoed geregeld… Gefikst! Helaas werd de pijn steeds erger…PCM dekte de pijn niet en ik met mijn hoge pijngrens, kon deze pijn niet meer handelen… Weer naar de spoed! Dipispuiten opstarten… Het kon niet anders! Uit twee kwaden kiezen en de bijwerkingen voor lief nemen. Naar de spoed apotheek om dipispuiten te halen voor thuis, net genoeg mee voor de avond en de ochtend… Rest werd besteld bij mijn eigen apotheek. Middags werd ik gebeld door de apotheek… Helaas niet leverbaar! Je moet je behandelend arts bellen…. In vroeg nog welke van de vele soorten. Kon zij me niet vertellen. Ik besloot de chirurgie eerst maar eens te bellen, met mijn duizelige hoofd van de dipispuit die ik net daarvoor had gekregen… De secretaresse kon er ook niets mee en verbond me door met de spoed. Daar weer het verhaal uitleggen, dat ik geen dipispuiten kon krijgen ivm niet kunnen leveren. De mevrouw van de spoed van het schandalig dat ik overal zelf achteraan moest bellen en beloofde me dat de volgende morgen alles op spoed klaar zou liggen…

Volgende dag spoed…
Ik melde me en vertelde dat ik de dag ervoor gebeld had en dat de dipispuiten voor me klaar lagen. De broeder knikte en gaf me een handvol lege spuiten. Ik vertelde dat ik daar thuis wel een kast vol van had, maar dat ik de dipi mocht halen, aangezien de apotheken het niet konden leveren. Hij beloofde met de arts te overleggen en de vrouw die me een dag ervoor te woord had gestaan aan de telefoon. Ondertussen klopten die drains bijna mijn onderkant uit en het zitten in die rolstoel maakte het er ook niet veel comfortabeler op. Heel even bekroop me het gevoel dat het weer een lange ochtend zou worden… De broeder kwam terug en vertelde dat we ampullen dipi konden halen bij de spoedapotheek, daarna moest ik me weer even melden. Wij onderweg naar de apotheek… daar aangekomen hoorden we dat we eerst weer terug mochten naar de spoed want het pijnteam had gebeld. Verbijsterd gingen we weer terug naar spoed. De broeder vertelde dat de arts in overleg was gegaan met het pijnteam en die zouden zo terug bellen. Heel even dacht ik dat ik gek werd. Pijnteam? Daar was ik twee jaar geleden al uitbehandeld! Ik mag niets anders want ik ben overal allergisch of overgevoelig voor! Alleen PCM en de dipi was al kiezen uit twee kwaden! Daarnaast had de anesthesist na de rectumamputatie ook nog van alles uitgezocht, maar er was gewoon niets, alleen PCM… Dus het pijnteam had echt geen nut! De broeder keek me aan en zei dat hij er ook niets aan kon doen en we even moesten afwachten… Even later mochten we weer naar de apotheek gaan. Terwijl we daaraan kwamen, werd er weer gezegd dat we terug naar spoed moesten gaan. De arts was er inmiddels en ze hadden gebeld om ons terug te sturen. Als je van het heen en weer al gek kon worden, dan was ik inmiddels stapelmesjogge geworden! Op de spoed aangekomen stond inderdaad de arts al voor ons klaar en ze nam ons gelijk mee naar binnen. Ze legde uit dat pijnteam had meegedacht en dat ik butranspleisters zou krijgen, omdat de dipi tijdelijk niet leverbaar was. Assertief ben ik nog nooit geweest, maar op dat moment had ik bijna een prijs verdient voor het opkomen voor mezelf! Resoluut zei ik dat we dat niet gingen doen! Daar ben ik ooit zo ziek van geweest dat ik na een opname van twee weken, thuis door mijn man ben gevonden als een vaatdoek op de bank terwijl ik mijn eigen darminhoud via de bovenkant eruit aan het spugen was. Ik ben toen gelijk weer opgenomen voor nog eens twee weken. Verbijsterd had ik de spoedarts aangekeken en gevraagd of ze bij het pijnteam wel dossiers inkeken. De arts begon te lachen en vroeg of ik wel wist hoe dik mijn dossier was. Uh, geloof mij dat weet ik en als ik zeg dat daar bijna een eigen dossierkast voor nodig is, dan is daar niets van gelogen. Maar kom op zeg…dit zijn allergieën etc.. De arts was het gelijk met me eens dat deze meneer wel mijn allergieën in moest kijken voordat hij iets voor zou schrijven en ging het anders aanpakken. Ze belde de mdl arts. Mijn eigen was op vakantie, maar deze kende mijn rollercoaster ook goed. Ze legde aan hem uit dat de dipispuiten niet leverbaar waren en dat ik heel veel pijn had… De arts zei, als dipi het op dit moment qua pijnstilling voor haar is, dan is dat zo en dan horen jullie ervoor te zorgen dat ze dipi krijgt! Punt! En toen eindelijk na vier uren heen en weer gemieter, mochten we weer naar de spoedapotheek en daar stond een tasje gevuld met dipi spuiten en naalden etc klaar… Overal uit het ziekenhuis hadden ze ze weg moeten geplukken! Aan de ene kant, voelde ik me nog schuldig ook…belachelijk natuurlijk! Ik kan er immers ook niets aan doen, dat dit de enige middelen zijn die ik mag hebben… De artsen waren overigens super vriendelijk dus daar was niets op aan te merken. Ik mocht het ziekenhuis weer verlaten, met de boodschap…als je temp weer stijgt of de pijn word erger dan gelijk bellen…

image

Inmiddels zit ik twee weken aan de dipi spuiten en krijg ik er steeds meer een grotere hekel aan. Geert geeft me drie keer per dag een injectíe en de thuiszorg één. De eerste week kabbelde ik met hangen en wurgen door. De injecties zijn gemeen. De vloeistof is stroperig en brand onder je huid als zoutzuur. Daarnaast reageer ik lokaal ook behoorlijk op die dingen en zitten mijn bovenbenen vol met dikke bulten. Ze zijn opgezet en knoerthard, mijn spieren voelen aan of heb ik spierscheuringen en op mijn knieën gaan zitten is een echte no go! Afgelopen maandag kreeg ik plotseling weer een verhoogde temperatuur en de pijn werd weer erger. Ook de prikplekken moest ik overleggen… En de arts had duidelijk gezegd contact opnemen. Ik wilde liever niet, maar uiteindelijk na enig aandringen dinsdag toch gebeld. Vervangende huisarts…

En daar ging het mis…officieel ga ik meestal via korte lijnen. Maar deze meneer dacht zelf allemaal dingen te kunnen regelen. Iets wat eerder is gebeurd en wat ook niet fraai afliep. Uiteindelijk hebben we van dinsdag tot vrijdag heen en weer gebeld en gewacht! Ik was er al gelijk klaar mee en wilde niet meer! Maar die tergende allerhelste slopende pijn hè!. Dus luisterde ik braaf naar iedereen om me heen. Helaas blijft goed communiceren in de wereld een hekel punt en als je ook nog zo’n ingewikkeld ziek lijf als het mijne hebt, ben je helemaal een kind van de rekening. Niemand weet het en kan iets doen! Uiteindelijk mocht ik me vrijdagmiddag weer op de spoed melden, waar ik dus al bang voor was en had willen voorkomen! Weer naar de spoed…om je rot te schamen! Ik heb ooit eerder tijdens de opname gezegd dat ik me een aansteller voelde, maar dat mocht ik van de chirurg nooit meer zeggen! Op zo’n moment dat ik uiteindelijk toch maar naar de spoed moet komen voel ik dat weer! Drie dagen heb ik om gekloot en uiteindelijk mag ik me daar weer melden, om uiteindelijk hetzelfde te horen als wat ik al wist… Je arts is nog op vakantie en is er maandag weer. Hij is de enige die naar die drains kan kijken en daar binnenin met de endoscoop dus je moet nog even volhouden! Je ontstekingswaarden zijn laag, dus accuut ingrijpen hoeft nu niet! En daarbij wachten we liever op je arts want we willen niets verergeren. Ik heb zelfs die beste man, gevraagd of hij alsjeblieft een dagje met me zou willen ruilen… Zodat ik even op adem zou kunnen komen. Dan zou ik wel wel weer verder kunnen met wachten… Ik begin me trouwens steeds vaker af te vragen, hoe het moet als mijn arts ook ooit zelf iets krijgt, want dan ben ik wel heel erg de pineut.

Nu is het dus zondagochtend…
Ik hang op de bank, met mijn pijnlijke derrière waar zo’n acht waslijndrains uit en in hangen. De pijn ben ik meer dan zat, maar het uitzicht op morgen dat mijn arts er weer is, maakt dat ik nog wel even door kan rammen. De vraag dat de arts een dagje met me wilde ruilen heb ik maar weer ingeslikt, want dit lijf met zijn afwijkingen gun ik niemand. Het is altijd vechten en dat geeft niet…echt niet! De pech die er van tijd tot tijd op mijn pad bij komt trek ik ook wel weer! Maar die bijwerkingen van die dipispuiten tergen me… Mijn darm loopt niet, waardoor ik klysma’s via mijn stoma moet gooien. Een grote kliederboel want die darm verrekt er wat uit te gooien, maar er in is ook geen succes. Mijn maag komt steeds meer in opstand doordat de darm niet lekker doorloopt en sinds vorige weekend ben ik ook opeens drie kilo aan vocht rijker in twee dagen door onbekende oorzaak. Tja en niet te vergeten de pijn van die drains…de afgelopen weken heb ik echt een aantal keren op het punt gestaan als de pijn te hels was, om ze er zelf uit te trekken. Gelukkig bezit ik nog ergens over een gezond stukje verstand om me te bedenken dat die dingen ook een goede functie hebben. Iets wat best bijzonder is met die dipispuiten. Want dat spul maakt een soort assertief van de hak op de tak mokkel van me! Van een woest obstinaat ding verander ik in een paar seconden naar een blije vogel om vervolgens weer te ontaarden in een emotionele jankbak! Kortom, ik ben er klaar mee…

image

Dat is dus de reden waarom het vrij stilletjes om me heen is… ik ben moe van het gevecht en wil van de pijn af! Mijn hoofd wil vooruit maar mijn lijf blijft haperen… Ik kan niet autorijden ivm de medicatie. Lopen kan ik niet ver door de pijn. Zitten is lastig maar vooral pijnlijk en zonder de spuiten functioneer ik gewoon niet! Kop ervoor houd ik wel, positief is my middle name immers… Gelukkig heb ik fijne vrienden en familie om me heen. En het uitje naar Schiphol afgelopen week en het ritje in de cabrio naar de zeedijk lieten me weer even normaal voelen, het gevoel van onbezorgd leven! Gewoon Ant zijn… Goh wat houd ik van die pipo’s om me heen die mijn leven zo rijk maken! Of ik al spijt van de operatie heb? Absoluut niet… Morgen is mijn arts er weer en hoor ik hoe en wat! Spijt zal ik echt niet hebben, nooit! Het is immers allemaal voor de rest goed gegaan….alleen heb ik gewoon een beetje pech gehad!! Een heel klein beetje maar…

image

Ook ik moet toegeven…soms is het even klaar…

image

De datum ligt klaar…mijn tas voor de helft gevuld…

Iemand vroeg afgelopen week, “weer een nieuw hoofdstuk voor je nieuwe boek?”
Het is het allerlaatste waar ik mee bezig ben…een nieuw boek!
Mijn boeken gaan over een waargebeurd verhaal…mijn verhaal! Maar mijn verhaal is op dit moment intense realiteit. Laten we wel wezen…dit zijn zulke grote ingrijpende dingen, dat ik echt niet denk…voilà boekvulling! Het enige wat ik denk is, hier moet ik ook weer doorheen… Focus!! Schrijven doe ik pas maanden en maanden later…als een soort verwerking! Ik moet dit ondergaan in de hoop op meer kwaliteit van leven…iig in de hoop op iets minder pijn!! Al was het maar 10%, man dat zou winst zijn…

Ik krijg berichtjes binnen via whatsapp…mijn energie is zoek…pleite, op, nada!! Even geduld lieve mensen, ik heb meer tijd nodig om te antwoorden…mijn lijf is uitgeblust, mijn hoofd zoekt de berustingsknop! En ik hobbel in een soort vluchtstand door het leven! Weer berichtjes…gaat het wel goed? Ik maak me zorgen!! Lieve mensen, het gaat tot zover goed maar ik heb tijd nodig…ik kan het niet meer bijhouden!! Ik waardeer het zo ontzettend, maar ik krijg bijna geen bericht uit mijn vingers weg, ik heb gewoon op dit moment iets meer tijd nodig…

image

De datum ligt er…de OK wordt realiteit en ik? Ik ben bang!! Ondanks dat ik positief ben, ben ik bang!! Wat als… Wat als het idd helemaal op de kop verkeerd gaat…niet aandenken, niet aan denken! Maar wat als… Ik heb afleiding nodig!! Nu!!

Ik wil stappen, dansen en zingen…want dan…dan voel ik me even weer gewoon Ant!! Ant van vroeger, onbezorgd en plezierig!! Maar op stap kan niet…er is geen tijd en ruimte voor! Mijn lijf wordt gillend gek als ik dat doe en ik? Ik ben bang voor wat komen gaat!!

Mijn humeur schiet alle kanten op…een mooi nummer op de radio en de waterlanders glijden over mijn wangen! Een verkeerd woord en alle vezels in mijn lijf gaan op oorlogssterkte staan…jeuk in mijn vingertoppen en een grote behoefte om ergens keihard tegen aan te slaan (terwijl er absoluut geen agressie in me zit)! Gevolgd door een lachbui die niet zoals gewoonlijk vanuit mijn tenen komt… Van tijd tot tijd starend uit het raam en ervan overtuigd zijn dat iedereen me inmiddels een vreselijk wicht vind. Ik de vrolijke spring in het veld, is gemetamorfoosd in een mopperende jankerd die van tijd tot tijd vuur spuwt als een hysterische vulkaan! Bah!!

Alles voelt anders aan… Ik weet dat het aan mij ligt! Ik ben aan het ontladen en aan het voelen…tegelijkertijd aan het opladen voor de grote OK die eraan komt! Zou ik dan toch net als ieder mens zijn? Zouden mensen het van me pikken, als ik niet snel genoeg op een berichtje reageer? Zouden ze begrijpen dat het even tijd voor mezelf is? Dat ik eerst mezelf kalm moet krijgen en dan pas aan een ander kan denken? Dat ik het beetje energie wat ik op dit moment heb, verdeel over mijn gezin en familie en mijn vrienden, om mijn zinnen te verzetten? Dat als ik echt vervelend ben, of men me zat is dat gewoon zegt en me niet negeert?! Want oh, daar kan ik absoluut niet tegen!!

Ik lach naar het plafond!! Vast en zeker dat ze het zullen begrijpen! Ook mijn leven is niet altijd weg te lachen met cynische humor! Soms moet je keihard voelen in wat voor spannende en angstige situatie je zit! De kunst is dan om jezelf te blijven vinden en tegelijkertijd te verwerken! Ik tref het met de mensen om me heen die mijn gemok, gejank en gemopper even pikken!! Dat ze geduld hebben en me de tijd geven om ff mezelf terug te vinden!

En weet je vandaag is die dag…na een week van alle kanten op schieten heb ik mezelf weer terug! Maar toch blijf ik de tijd even nemen! Als ik niet snel reageer op een berichtje, maak je dan niet gelijk zorgen…dan ben ik of even bezig of ik ben leuke dingen aan het doen met vrienden! Afleiding zoeken en zo ontspannen mogelijk deze drie weken doorkomen… Er staat immers iets te wachten wat niet niks is…en je mag gerust weten, ik vind het verschrikkelijk spannend! Maar zou dat niet gewoon menselijk zijn? Bang voor een operatie? Bang en er  tegelijkertijd ook zo klaar voor zijn?

Stapje voor stapje… En dat advies zal ik opvolgen, al schreeuwt ieder stukje in mijn lijf om te pierewaaien en gek te doen…maar soms moet je accepteren dat je man en je vriendin je beter kennen dan jezelf…dat zij even de poot dwars zetten, zodat ik niet mezelf voorbij ren. En dat is heel erg fijn…want samen zorgen we ervoor dat ik in deze spannende, enge, zenuwlijerige tijd gewoon Ant blijf!! Positief en strijdvaardig…maar iets jankeriger dan voorheen en daar is niets mis mee…als je maar kan blijven lachen!! En dat kan ik nog steeds… keep on dancing…Wat jij!!

image

Bijzondere vrienden die als familie zijn geworden….

Terugkijkend op afgelopen maanden begin ik me dingen te beseffen… Ik adem het leven…ik proef het leven en ik leef het leven…ondanks dat mijn leven op dit moment verre en dan ook verre van stabiel is. De rollercoaster is gemetamorfoosd in een rollercoaster 3.0 en de hindernissen die ik tegenwoordig moet nemen zijn niet meer op kniehoogte, maar zijn uitgegroeid tot ver boven mijn kruin! En toch geniet ik… En dat heb ik mede te danken aan mijn vrienden! Mensen die ik inmiddels veel meer dan een vriend beschouw en familie zijn geworden… En vandaar deze ode aan jullie!! Iets met in een zonnetje zetten, betekenis aan het woord dankjewel geven en gewoon omdat ik het graag wil! En duidelijk wil maken, wat jullie voor mij betekenen!

image

In een notendop, scheur ik jullie even door de afgelopen maanden heen…de wirwar van intens mooie momenten en daarnaast ook nog steeds mijn zieke klierlijf…iets wat ik het liefst wil vergeten, niet wil zien, niet wil voelen, ik wil gewoon, gewoon weer ik zijn! En dat kan niet en zal niet lukken…het enige wat ik kan doen, is zo goed mogelijk mijn best blijven doen om mezelf te blijven. Wie ik altijd ben geweest, zoals vroeger toen ik nog onbezorgd in mijn leventje stond. Geen weet van wat de toekomst me zou brengen…genieten en het leven ademen…

De afgelopen tijd heb ik het leven geademd, ik heb het geproefd, maar ik heb vooral geleefd… Ik kon al kleuren, maar ik ben weer heerlijk buiten de lijnen gaan kleuren! Gewoon om het leven te voelen… Grenzen voorbij, muren tegenkomen… Voorzichtig steeds een stapje meer, steeds een stapje verder staat niet in mijn vocabulaire. Onzeker over hoe mijn lijf het trekt, vertrouwen op de mensen om me heen, de groep mensen die ik dankzij An en Har hun vrijgezellenfeest heb leren kennen, stuk voor stuk speciaal! Dat feest, die vrijgezellenfeestavond! Normaal kan je daar al naar uitkijken, maar wat is dat belangrijk voor me geweest om dat mee te maken, wat heb ik me gewoon Ant gevoeld…op een gegeven moment voelde ik me even terug in de tijd, toen ik nog “gezond” was… Dansend in een vensterbank met mensen om me heen waar ik om geef! Het lijkt zo’n klein momentje, maar oh wat voelde dat moment voor ons intens groot!! Met zijn drieën…An, Sharon en ik…opgaan in de muziek, één geheel in het gevoel!! Een onvergetelijk moment…

In een restaurant met zijn allen eten, ik met mijn blauwe zak en niemand van die groep meiden die daar moeite mee had….ik word geaccepteerd dat ik Ant, kauw en het uitspuug in zo’n zakje gewoon om een deel te zijn van dat moment, gewoon dat ik mag genieten! Zouden ze wel weten wat dat voor mij betekend? Hoe groots dat is?

image

En dan het moment als mijn maag te vol wordt met drinken, dat ik beroerd wordt en het lastig krijg…dat twee vrienden gewoon mijn slang in de maag voor het licht halen, omdat ik het niet durf te legen, maar zij me dat duwtje in de rug geven… Zouden ze wel weten dat ik dankzij hun op die momenten steeds meer een stukje zelfverzekerdheid krijg? Iets wat ik de laatste jaren nooit meer kon vinden? Hoe ongedwongen ze met mij en mijn “mankementen” omgaan!! Goud waard!!

En dan de eerste ontmoeting met een andere vriend uit die fijne ploeg mensen…die mijn slang zag en gekscherend vroeg of ik bij de FBI werkte en An daarna het gat in mijn buik liet zien waar ooit ook een slang in zat en zei dat dat klopte en ik ooit ook nog eens neergeschoten was…een prachtig sterk verhaal voor later, als er kleinkinderen mogen komen! Zouden ze weten dat ik dat heerlijk vind, de cynische humor omgang met mijn ziek zijn? Dat het leven daar een stuk draagbaarder door blijft voor mij…dat ik dan minder voel hoe klote het eigenlijk is!

image

Want kloterig is het van tijd tot tijd… Want naast die bijzondere momenten komen er genoeg ellendige dingen op mijn pad. Oké, eerlijk is eerlijk ik wist ook wel toen ik besloot eind 2015 dat ik zou gaan leven of het mijn laatste jaar zou zijn, dat ik dan heus niet spontaan een jaar beter zou worden. Integendeel…

Naast de bruiloft van An en haar superman, het vrijgezellenfeest die ik beide heb mogen mee beleven met al die fijne mensen die ik stuk voor stuk ben gaan koesteren, zijn er ook steeds weer nieuwe hindernissen gekomen! Sommige dingen heb ik alleen aan een paar hele naaste vrienden verteld…gewoon omdat ik rust wilde bewaren. Voor mezelf…en de mensen om me heen! Sommige dingen ben ik heel duidelijk in geweest en daarin heb ik keuzes gemaakt. Er is een gesprek geweest over het spoelen iedere vijf weken…ik kan het niet meer, mijn lijf hapert en ik ga eraan kapot! Mijn arts heeft eerlijk zijn gedachten uitgesproken over een evt rectumamputatie en dat hij bang is dat de OK weer averechts gaat en ik een wrak wordt… Ik begrijp dat heel goed, maar zo leven zoals op dit moment is zwaar, heel zwaar, ik wil het niet meer en na een gesprek met de chirurg hebben we de knoop doorgehakt! Hij durft het aan, ik durf het aan, ondanks dat ik heel erg bang ben…. Bang voor wat er kan gebeuren, bang bij de gedachte hoe mijn vorige operaties zijn gegaan…bang om…

Maar ik moet! En ook tijdens deze momenten, naast mijn manlief, kindlief en haar vriend, mijn beste vriendinnetje en haar kersverse husband die er altijd voor me zijn…is deze bijzondere groep mensen van de afgelopen maanden er ook gewoon weer… Zonder woorden, met woorden, een kus, een gekkigheidje, een dansje, en ga maar door… Zouden ze echt wel weten hoe ik dat waardeer? Hoe dat voelt? Koesterend en hartverwarmend, niet in woorden uit te drukken..image

En dan die andere hindernis…gisteren in de MRI…dat is als je niet claustrofobisch bent prima te doen, als je nog nooit last hebt gehad van de contrast vloeistof die als een malle door je lijf vliegt als een hete golf die verre van genot is, ja sorry beter kan ik het niet verwoorden, maar ook als de reden van de MRI niet zo klierig zou zijn…

Een aantal weken terug ontdekte ik een verdikking in mijn borst…dit wuifde ik weg door het hormonaal te noemen net als wat ik vaker heb…maar het werd groter…en tot mijn verbazing kreeg ik kleine blauwe vlekjes op mijn borst. Nu niet buiten de lijntjes denken…want dat laatste kwam waarschijnlijk door mijn tpvlijn die verkeerd had gelegen. Maar de verdikking, vertrouwde de arts niet helemaal… Dus hopla mammogram, iets wat opzich al een ervaring is en waarbij je denkt hoe krijgen ze dat in the good lord voor elkaar om te pletten….daarna toch ook nog gelijk maar even een echo… Twee dgn later, huisarts aan de lijn! Niet schrikken maar ze kunnen het niet duidelijk krijgen, dus mammapoli voor verder onderzoek. Prima… Daar geweest en in de MRI gisteren… Ik maak me er niet heel druk om, maar onbewust gebeurd er van alles in mijn hoofd en lijf… Dan moet je dat apparaat in en dan verlies je jezelf plotseling even en ontaard de stress in een jankbui van een paar luttele minuten waarbij je via een spiegeltje met een vpk praat die je even dat door dat moment heen sleept…en dan weer zijn ze daar! An, mooi mens je voelt het haarfijn aan en sleept me er doorheen…begrijpt me en bent er. Manlief…ik mag ff tieren en brullen, zeiken en zeuren en dan ontaarden in een jankbui! En dan al die anderen weer…ze zijn er gewoon weer! Een appje een berichtje…op wat voor manier dan ook!! Mensen die dicht om me heen staan…de mensen die idd een soort familie zijn geworden… Mensen die ik heb leren kennen dankzij jullie An en Har…

image

Hoe alles gaat lopen de komende tijd…ik heb werkelijk geen idee! Er staat een grote operatie voor de deur en de uitslag van dat bultje. Dat laatste maak ik me niet heel veel zorgen om, ook doordat de arts zei dat het waarschijnlijk goedaardig, een klier of wat ook maar in de goede vorm zou zijn! De operatie is een ander verhaal…maar ook dat verhaal ga ik vol goede moed in!! Geert, Chan, Ran, Har en An…mijn ouders en broers en zus en wederhelften….de vrienden die op mijn pad zijn gekomen dankzij Har en An… De support via Facebook, appjes etc en ga maar door…ik ga het wel redden!

Maar één ding… En even in het bijzonder de mensen die heel dicht naast me staan…de groep vrienden die ik heb mogen leren kennen de afgelopen maanden en weken….die me het gevoel geven dat ik ze al jaren ken! Die me beschouwen net als de rest…die me meenemen en met me feestvieren of is het de laatste nacht op aarde! Die aanvoelen hoe belangrijk zulke momenten voor me zijn…en ga maar door! Die me gewoon als Ant zien en me An laten zijn!! Die me de werkelijkheid van de shitzooi even doen vergeten…

image

Dankjewel…dankjewel stuk voor stuk!! Voor de mooie momenten…die we afgelopen tijd hebben gevierd en welke er nog veel zullen komen!! Weet dat jullie meehelpen kleuren en ik herinneringen heel goed bewaar en koester!! An jij en ik gaan nog heel wat vensterbanken bedansen en zingen…we gaan nog heel wat nachten vieren die overgaan in de dag…proeven van het leven en krassen buiten die lijntjes… Maar eerst zoals je vandaag zei…stapje voor stapje! Eerst dit… En je hebt gelijk!

Eerst gaan we de hindernis in…en hoe het gaat lopen…dat weet niemand!! Maar afgelopen tijd heb ik iig in the pocket!! En geloof me, als iets me bevalt en naar meer smaakt…dan zal ik er alles aan doen om dat doel te behalen!! Maak je maar klaar komende tijd…ik ben onderweg, met mijn familie en vriendenfamilie om me heen en geloof me met zo’n achterban moet je van goede huize komen om mij onderuit te krijgen…juist zelfs mijn ziekzijn!!

Ondertekend…the other miss A!

image

Een bijzondere week vol liefde….

En dan is het maandag 11 april 2016…
De week is voorbij…een week vol pieken, hoge hoogtes en geluksmomenten! Hoe kun je deze week het beste omschrijven? Bizar, mooi, bijzonder, fantastisch, geweldig en ga maar door! Ik denk dat het niet in woorden uit te drukken valt hoe deze week is geweest. Het liefst zou ik het jullie willen laten voelen, hoe ik me voel! Ik schreef al eens eerder ergens… “Je voelt de liefde…je voelt dat er van je gehouden wordt!” En ik denk dat die uitspraak het beste omschrijft hoe deze week is geweest!

image

Zondag 3 april 2016 rond half vier was het startschot van deze speciale week, de boekpresentatie! De dag voordat “Het Bloed Diner” gelanceerd zou worden. Wat een adrenaline raasde er door mijn lijf… zenuwen in de vorm van fliederende fladderende vlinders, die een feestje bouwden in mijn lijf van mijn kruin tot aan mijn tenen. Een belangrijke dag! Zo’n 60 mensen waren er getuige van hoe ik een aantal mensen in het bijzonder een woordje toesprak en vertelde hoe belangrijk ze voor me zijn! Momenten vol emoties…

image                  image

En toen was het moment daar nadat ik een deel uit het hoofdstuk “Meant to be” had voorgelezen. Het hoofdstuk wat verteld aan wie ik het boek opdraag en waarom… Mijn eerste twee boeken! Wat een ongelofelijk kostbaar moment! Dankbaar en hartverwarmend…het moment wat het boek af heeft gemaakt! Een moment wat niet te omschrijven valt en foto’s zeggen vaak meer dan woorden…

image                  image

En toen ik dacht dat ik klaar was…was dat niet zo! Ook ik kreeg vele mooie woorden! Anja had voor mij ook een zegje klaar! Woorden recht uit het hart, die me zo ontzettend geraakt hebben! Mensen kennen me als een nuchtere vrolijke spring in het veld, met humor en een cynische knipoog op beladen momenten. Maar ook ik heb die andere kant…

image

En net voordat de champagne werd ontkurkt, was hij daar! De Schotse rok! Ik roep altijd als ik weer eens naar een onderzoek moet, waarvoor mijn down under ontkleed moet worden…ik koop een Schotse rok! Dan hoef ik alleen maar die rok omhoog te doen, juist en wat kreeg ik van Har en An? Een Schotse rok! Een prachtige echte Schotse rok!

image

Gegarandeerd dat die meegaat naar het volgende onderzoek! De dag eindigde rond zeven uur… Een dag die niet mooier en perfecter kon zijn geweest! Een dag omgedoopt met de mooiste ster uit het hele universum!!!

En toen kwam maandag 4 april ’16! Een druk op de knop en “Het Bloed Diner” was los. De wijde wereld in. Een spannend mooi moment weer, want nu zou het boek gelezen kunnen worden en zou ik reacties krijgen. Reacties op mijn geschreven boek. Het duurde niet lang of de eersten kwamen binnen! Binnen een avond een boek van 421 blz uit lezen, maakt dat je weet dat je het goed hebt gedaan. En als je dan ook nog eens complimenten krijgt over je schrijfstijl, vervliegt heel langzaam de onzekerheid!

image

Dinsdag 5 april ’16… op de koffie bij de burgemeester. Je zou zeggen dat als je George Clooney in het echt hebt ontmoet, aangeraakt en gesproken hebt dat niets meer spannend is. Geloof me, dat is het wel. Al moet ik zeggen dat ik vrij ontspannen met Yvon naar het gemeentehuis ging. Het werd een gezellig uurtje bij de burgemeester, die overigens helemaal op de hoogte was van mijn wel en wee! Bijzonder!

image

Woensdag 6 april ’16…mijn verjaardag! 40 lentes heb ik inmiddels op de teller staan en man wat ben ik er blij mee! Het had ook zo anders kunnen zijn! Het veranderd niets en ze zeggen toch altijd het leven begint bij 40? Ik kan alleen maar zeggen kom maar op, ik ben er klaar voor!

Donderdag 7 april ’16 was een ziekenhuis dagje, iets wat uiteraard ook bij mijn leven hoort! En dat is prima! Het zijn dingen die moeten en een deel van mij!

Vrijdag 8 april ’16! Een spannende dag, een mooie dag! Raar dat je tegen dingen waar je zo’n zin in hebt ook verschrikkelijk tegenop kunt kijken. 80s party! Na dik tien jaar zou ik weer eens gaan stappen! De bloemetjes buiten zetten, heerlijk dansen in zeer goed gezelschap! En oh, wat was ik bang! Mijn lijf piepte en kraakte aan alle kanten. Pijn!! Mijn hartslag was de hele week al van de leg geweest en maakte van tijd tot tijd dat hij op hol sloeg! Doordat ik veel last van mijn buik heb, adem ik hoog. Te hoog! Daardoor krijg ik teveel zuurstof binnen en dat vind een hart niet heel geweldig. Dat gaat protesteren en zoekt een manier om de halt er in te roepen. Juist, hartkloppingen. Beter uitgelegd…hij gaat op de rit. Als een idioot gaat dat apparaat kloppen en de angst giert door je lijf. Want stel je toch voor dat hij het niet aankan en pats boem klaar ermee stopt. Je kuiten veranderen in een stel rubberen kauwgom stokjes en je ogen staan zo wijd open gesperd dat je bijna zou denken dat die twee groene kogels eruit gaan rollen. Realistisch? Nee! Logisch? Dat dan weer wel…

image

De kunst is, om dan kalm te blijven en de rust in jezelf te zoeken. De realiteit zien, dat je het zelf in gang zet door de omstandigheden op dat moment. Maar soms lukt dat niet. Noem het een rugzakje wat is gecreëerd door alles wat je hebt meegemaakt! Geert weet heel goed wat hij op zo’n moment moet doen. Vastpakken, buik tegen buik en dwingen om je mee te laten ademen in zijn flow. Maar Geert zou niet meegaan naar de 80s party. Gelukkig An wel en ook zij weet wat ze moet doen. Dus het zou goed komen. Rond half tien, stapten we naar binnen! Een ruimte met heerlijke muziek die ons meenam naar minstens 25 jaar terug in de tijd. Een andere dimensie bijna…

Met een fijne groep meiden, storten we ons op de dansvloer en lieten ons opslokken door de muziek uit de jaren 80 en 90! Dansen, zingen en sapjes. Zelfs mijn Rivella had een mini schuimkraagje. Ik startte voorzichtig, aftastend naar wat ik kon. Degelijk bewust van de pijn in mijn lijf en buik, genoot ik eerst stilletjes. Wat al snel veranderde in volop genieten. Dit was wie ik ooit was…genietend van het leven, alles eruit halen. Plezier maken, dansen, zingen. Onbezorgd zijn…

En BAM daar was het opeens. Mijn hart sloeg over, ik schrok…terug in de werkelijkheid. En daar ging het…een tempo welke ik niet kon volgen. Met grote ogen keek ik naar An, die me gelijk vastpakte en deed wat ze moest doen. Het kon haar geen mallemoer schelen dat we op de dansvloer stonden met al die mensen om ons heen! Ze bracht de rust terug in mijn lijf, midden in de drukte van de dansvloer en de angst vloog uit mijn lijf. Mijn hartslag vertraagde na vijf minuten weer. Ik werd even later vastgepakt door een andere vriendin bij de hand, gevolgd door An aan mijn andere hand en zo liepen we door de menigte richting de uitgang om even frisse lucht op te snuiven. Ik trilde als een rietje, Maar ik vertikte het om de avond te laten stoppen. Ik herpakte mezelf weer, dankzij de rest en we maakten van de avond een nacht om nooit te vergeten. De avond werd rond tweeën beëindigd  bij de Febo en daarna belde ik Geert die me op zou halen! Kerel uit duizenden! Uiteindelijk rond kwart over drie viel ik in slaap…

Wat heb ik genoten van deze avond en An wat heb je fijne vriendinnen! Stuk voor stuk heb ik ze in mijn hart gesloten. Een warm bad, vanaf de eerste ontmoeting. Ik hoorde er gelijk bij! Ik zeg in november nog maar een keer! Voor herhaling vatbaar!!

En dan zaterdag 9 april ’16! De signeersessie bij drogisterij M&M. Mijn vroegere werkplekje. Om half acht stond ik weer naast mijn bed, na vier uren slaap. Doorgaan is in mijn geval dan de beste remedie, anders hakt de klap er te vroeg in. Total loss, maar enthousiast pimpte ik mijn bleke gezicht. De uitvinder van make-up verdient echt een lintje. Want oh, als dat toch niet bestond…

image

De middag was zoals vele dagen deze week weer hartverwarmend! Mensen die voor mij kwamen, mijn boek wilden en een lief woordje hadden! Indrukwekkend! Ik besef me vaak niet goed wat er allemaal om me heen gebeurd. Wat ik teweeg breng met mijn schrijven en het “mij” zijn. Ik doe gewoon mijn ding, op de manier dat ik door het leven kan blijven scharrelen. Dat ik het leven proef op een manier dat ik geniet. Maar vooral dat de mensen om me heen genieten! Dat vind ik belangrijk. Geven! De middag sloten we thuis af met Chan en Ran en Geert. De week was voorbij en oh wat heb ik genoten en oh wat ben ik kapot. En oh wat schreeuwt mijn lijf om aandacht en oh wat heb ik daar geen zin in! Maar het moet!

Zaterdagavond stond ik onder de douche, muziekje erbij en gewoon genieten van de warme straal op mijn pijnlijke vermoeide lijf! En opeens overviel het me! Het knalde zo ongelofelijk binnen en ik heb zo gejankt! En voor het eerst in al die jaren van ziek zijn zei ik het… wat zou ik toch graag eens één dag gezond zijn! Of een avond… Want ondanks dat ik zo genoten had afgelopen week, werd ik me er tegelijkertijd keihard bewust van gemaakt dat ik ziek ben! Iets wat ik meestal negeer en iets waar ik meestal soepeltjes omheen dans, want het is zoals het is! Wat kunnen verdriet en geluk dicht bij elkaar liggen. Door je tranen heen lachen omdat het zo vreemd voelt. Wat kun je oersterk zijn, om je pijn te verbijten en je uiterlijk gewoon voor kunt doen komen, of ben je net als een ander. Wat kost het ongelofelijk veel energie om jezelf op de been te houden, om het leven te blijven vieren. Wat kun je je eigen brein mindfucken om zijn signalen van stop ho, de kop in te drukken! Wat kun je lang pijn verbijten, zonder het te laten blijken en het weg te lachen! En wat kun je verlangen naar jezelf die je ooit was… Onbezorgd, geen weet van ellende, geen pijn, geen gevecht, gewoon jij die je ding doet! Maar wat ben ik dankbaar voor alles om me heen! De liefde…want vergeet één ding nooit, dat heb je nodig om door te gaan! De warme deken van de mensen die van je houden….

image

Het Bloed Diner is klaar en nu? Nu neem ik even rust om van alles te genieten! En dan? Dan gaan we verder… deel 3! De titel? Die houd ik nog even geheim…maar dat zal niet lang duren!
Thanks voor alles lieve mensen! Dankje dankjewel!! Het blijft onbetaalbaar! Een leven met een grote ster!!!

image

En dan opeens besef je….

image

En dan is het opeens bijna zover!! Nog twee dagen, nog drie nachtjes en dan is het een druk op de knop en zal “Het Bloed Diner” los zijn! De wereld in…

Ik zou kunnen zeggen dat ik kalm ben, niet nerveus en vooral blij. Deels klopt dit! Maar eerlijk is eerlijk er giert een wervelwind aan emoties door mijn lijf! In grote contrasten zelfs…

Man, wat ben ik blij… Het is weer gelukt! Er ligt gewoon weer een boek voor me op tafel! Mijn tweede boek! Begin december weer volop begonnen met schrijven en begin maart klaar. Puntjes op de i en wachten… Blij!!

Man, wat ben ik bang… Dit boek, volledig uit het hart geschreven, al mijn ziel en zaligheid er in gestopt. Mijn eerlijke binnenste ik! Mijn gevoel, mijn ik! Wat zullen de reacties zijn? Zo open als nu ben ik nog nooit geweest…

Man, wat ben ik verdrietig… Niet in de zin van ik huil tranen met tuiten want dit of dat… Nee! Verdrietig in de zin van, dat ik zo gelukkig ben dat ik wel kan janken! Verdrietig door mijn lijf, wat zo zijn best doet om lastig te doen! Verdrietig omdat je in een verhaal als schrijver zelf kan bepalen of het een happy end wordt…in mijn realiteit kan dat niet!

Man, wat blijf ik positief… Deze koppel ik even terug op het bovenstaande stukje! “Want ondanks dat ik mijn leven geen happy end kan schrijven, kan ik wel bepalen hoe happy ik het zelf maak!” En dat lukt me nog steeds…

Een wervelwind van emoties door mijn lijf…omdat maandag 4 april Het Bloed Diner de wereld in gaat!! Goh…de adrenaline raast door mijn lijf!!

En neem dan zondag 3 april!! Tijdens een besloten feestje mag ik de eerste twee boeken opdragen! Een heel bijzonder moment! Dat is nog maar twee nachtjes slapen..twee waarvan er eentje straks alweer voorbij is! Man, wat heb ik er een zin in, man wat ben ik nerveus, man wat ben ik dankbaar en oh halleluja eigenlijk ook best trots!! Trots dat ik mijn twee eerste exemplaren aan deze bijzondere personen mag opdragen! Spannend omdat ik nog wat verrassingen in petto heb ? En uiteraard niet onbelangrijk dat ik mijn dingetjes kan zeggen die ik graag wil zeggen….

image

Ondertussen is het hard werken geweest en nog steeds, maar oh wat is het leuk en oh wat heb ik fijne mensen om me heen! Keihard werken om het op tijd af te krijgen, jezelf een deadline opleggen, omdat ik dan het beste functioneer. Altijd de lat iets te hoog leggen, omdat ik graag uitgedaagd wil worden, om mijn doel te bereiken. Want dat doel zal ik bereiken! Maar goh, wat is het pittig met mijn lijf. Met de kolieken, met de darm die steeds vaker moet worden gespoeld, met de pijn dagelijks…die hels is! Van de buik, van mijn spieren en gewrichten en alle andere kleine dingetjes meer. Maar blijven proberen er niet teveel aandacht aan te schenken, accepteren dat het er is. En doen of kan ik alles gewoon doen. Gastcolleges, schrijven en ga maar door… En oh wat kom ik mezelf dan tegen en oh wat geeft het een bak frustratie! Wat zou ik soms keihard willen schreeuwen “en nu is het KLAAR!!” Klaar met dat getreiter en gemieter, maar daar luisterd het niet naar. En daarom projecteer ik me maar weer op het mooie en het leuke…want een witte raaf zal ik voorlopig wel blijven. Zeldzaam in zijn soort…

image

Kortom, nog heel ff…vier maanden werk in 425 bladzijden! 425 bladzijden uit mijn leven…nog maar 2 dagen en drie nachtjes, dan is het 4 april!! Nog maar 1 dag en 2 nachtjes dan is het de 3de van april… wat zou ik iedereen graag hebben uitgenodigd voor dat moment! Maar dat kan niet! Ach, dan delen we gewoon het enthousiasme…op naar de vierde van april!! Want dan…ja dan!!

Almost there…

Goodmorninggggg!!!

Nog heel even en dan is het zover! 4 April 2016…nog maar 17 dagen te gaan! Ik kan bijna niet wachten! Het enthousiasme heeft de overhand en ik ben zo nieuwsgierig wat iedereen ervan zal vinden. Het is af en precies zoals ik het in gedachten had. Nog beter zelfs! De cover, die door mijn zus is gemaakt knalt van het boek af! Sommigen schrikken ervan, want het is een uitstraling die ze niet van me kennen… Maar het is zoals het is en de situatie vraagt gewoon om een krachtige cover! Ik ben trots op mijn zus, want ik had nooit durven dromen dat het zo mooi zou worden!

cover bloeddinerOok de drukker heeft er mooi werk van gemaakt. Het papier is dunner en gladder als dat van Slappe HAP, waardoor het boek soepeler aanvoelt en gemakkelijk leest. De teksten zijn tig keren nagekeken, door Yvon, Wieke en Anja en wat ben ik ze daar dankbaar voor. Het maakt dat jezelf gewoon lekker ontspannen je verhaal weg kan typen… Ze zijn eerlijk geweest in het proces als een tekst niet lekker liep of anders moest. De spelling is ook tig keren nagecheckt, zodat het nu echt af voelt! We hebben er alles aan gedaan om het zo perfect mogelijk te krijgen en naar mijn idee is dat gelukt. Wat ik zelf altijd belangrijk vind als ik een boek lees, is dat je in het verhaal kan kruipen, maar nog belangrijker is dat je het verhaal kan voelen! Dat wilde ik bereiken met Slappe HAP, maar ook weer met Het Bloed Diner. En volgens de dames is dat weer gelukt! En dat maakt het voor mij al perfect! Nu de rest van de lezers, dus jullie nog afwachten. Ik ben zo benieuwd, maar tegelijkertijd is dat ook heel spannend!

Afgelopen week was het dan zover dat ik een proefdruk kon laten afdrukken. Een paar dagen later lag hij al op de mat!

bloeddiner proefdruk      bloeddiner proefdruk1      bloeddiner proefdruk2

Dat zijn momentjes om te vieren. Met An heb ik taart geproefd en koffie gescoord! Gejubeld en door de dag gestuiterd op adrenaline. Daarna ben ik naar Yvon geweest en hebben we samen ook nog even gejubeld en gestuiterd, om vervolgens even later met manlief thuis weg te mijmeren met het idee dat het gewoon weer gelukt is! Mijn verhaal, voor een tweede keer gebundeld in een boek. Mijn boek! Toen voelde ik het wel even! Trots…

Alles is op de rit en onder controle, wat rust brengt aangezien mijn lijf op het moment vooral piept en kraakt en uiteraard weer zijn eigen leven leidt! Lees, vier verschillende soorten beestjes bij de TPV-lijn…antibiotica er tegenaan. Een schimmel die als een stil leven op mijn hand blijft wonen, ondanks medicatie…en een darm die zijn best blijft doen om me het leven zuur te maken! Mijn mond begint te herstellen na de ingreep bij de kaakchirurg een week geleden, dus dat is mooi! Ach, en de rest… ik probeer op de been te blijven! Iets wat me meestal goed afgaat al kom ik vaak later die betonnen muur weer tegen. Iets met grenzen en voorbij en je kent het wel.

3 April zal ik de eerste twee exemplaren weggeven tijdens een besloten boekpresentatie. Het liefst nodigde ik iedereen uit, maar dat kan natuurlijk niet! Ik heb een ruimte waar ik een maximaal aantal mensen kan houden, dus heb ik keuzes moeten maken. Dit zal een indrukwekkend moment worden en ik beloof dat ik daar later verslag van ga doen hier!

Een dag later is het dan zover, 4 april! Dan ga ik het boek “los” gooien en vanaf die dag is het overal te verkrijgen. Je kan het ook via ons bestellen en dan krijg je het gesigneerd op je deurmat. Hoe dit werkt staat vermeld op de Facebooksite van Slappe HAP en Het Bloed Diner. Ik heb dat stukje info even voor je gekopieerd en dat staat hieronder vermeld…

We zijn begonnen met het inschrijven voor het boek Het Bloed Diner.
Hier onder de gegevens hoe u het boek kunt bestellen.

1 Je/u stuurt een mail naar Yvonne ( peejeevee72@kpnmail.nl ) daarin vermeld je of je wilt bestellen voor de signeersessie of voor opsturen naar je huisadres. Vergeet dan niet je adres erbij te vermelden.

2.Als je besteld voor de signeersessie, mag je vooraf betalen. Maar dat mag ook op 9 april tijdens de signeersessie.

3.Als je besteld om thuis te laten bezorgen is het prettig voor ons als je het bedrag stort op het volgende rekeningnummer NL94RABO0148807518 t.n.v. Yvonne van den Brink. Onder vermelding van “Het Bloed Diner”. Vergeet dan niet, om de mail ook nog te sturen aan Yvon (zie het eerste punt).
Het boek kost €24,75 de verzendkosten € 3,95.
Het verzenden is goedkoper dan we dachten dus de mensen die teveel betaald hebben krijgen geld terug.
Dank u wel groet Yvonne.

Dit stukje regelt Yvon voor mij, zodat ik me op de rest kan blijven focussen en dat is fijn! Want tussen dat dwarse lijf en het regelen van de dingen rond Het Bloed Diner, ben ik zo nu en dan ook nog op de MBO’s te vinden voor gastcolleges. Dus thanks Yvon, voor dat stuk ontlasten!

Ja en dan 9 April! Wat gaan we dan doen? Nou kijk….

signeersessie dronrijp

Signeren! Leuk en daar heb ik zin in! We zijn nog aan het denken om er nog een datum bij te doen, maar dat hangt van mijn lijf af. Dat lijf is vooral een rode draad wat door alle gezelligheid en knussigheden heen loopt! Daar heb ik naar te luisteren, iets wat ik moeilijk kan, maar soms moet ik mijn verstand gebruiken ook al is mijn enthousiasme dan overheersend. Dus dat zal met de tijd duidelijk worden…tot nu toe blijft dat even in de wachtstand staan!

Kortom…veel mooie dingen op het programma! Genieten, kop boven water houden, nog meer genieten en als ik je een advies mag geven, welke ik ooit van een bijzonder iemand kreeg… “Kleur eens buiten de lijntjes!” Dan begint de zon spontaan te schijnen! Thanks voor jullie support iedere keer en thanks dat jullie net zo enthousiast als mij, wachten op de lancering van mijn tweede boek! Dat zijn en blijven geluksmomentjes! Op naar april!!! Liefs Ant!

albert einstein

 

Op wolkjes lopen in een bakkie troost wereld…

Op wolkjes lopen in een bakkie troost wereld…

 

Het zal je toch gebeuren… dat je oog in oog komt te staan met iemand die een belangrijk deel is geworden van je leven, zonder dat diegene dat zelf weet. Dat klinkt op zich best bizar, maar dat is het verre van! En, als die iemand dan ook nog een heel bekend iemand is en wel niemand minder dan “de George”, dan word dat moment opeens wel heel bijzonder! En mij overkwam dat zomaar op een doordeweekse dag in januari 2016. Het jaar dat ik me had voorgenomen, om te gaan leven alsof het mijn laatste jaar zou zijn…

 

Dinsdag 26 januari 2016…

 

Ik sta mijn gezicht te inspecteren voor de spiegel en knijp wat door mijn witte haar. An komt net uit de wc en wast haar handen. We zijn net in Carré aangekomen en mochten zomaar doorlopen, terwijl de rest van de wachtenden buiten moesten blijven staan. Mijn naam staat op de gastenlijst, dus we zijn gewoon “zomaar” te gast in Carré!! En bij niemand minder dan Humberto Tan, bij RTL Late Night! Hoe bijzonder is dat dan? Even dwaal ik in gedachten terug naar de afgelopen dagen….

dreamss

 

Wat een bizarre bijzondere hartverwarmende dagen heb ik achter de rug. Mijn Facebook explodeerde al vanaf vorige week, toen Chan een heel lief berichtje aan Humberto, op de site van RTL Late Night had gezet. Vol verbazing hadden we de likes zien oplopen en de  berichten van de mensen die werden gepost omdat ze net als Chan wilden dat ik eens echt koffie zou kunnen drinken met George Clooney. Overal waar je keek, kwam mijn  naam voorbij… Linda nieuws dook er bovenop, Chan werd geïnterviewd. En uiteindelijk werd ik vrijdagavond gebeld door RLN. Ze wilden komen filmen, want ze zouden filmpjes gaan verzamelen van fans met een opmerkelijk verhaal over George Clooney. De leukste filmpjes zouden ze afspelen tijdens de uitzending en heel misschien als het zou lukken zou dan diegene naar Carré mogen komen op “de” avond! Maar ik mocht aan niemand iets doorvertellen! Afgelopen maandag stond er dus zo gezegd zo gedaan een filmploeg van vier man sterk voor mijn neus. Anja was al eerder gekomen en geloof me, daar was ik intens blij mee. Zenuwen gierden en rolden door mijn lijf,  maar dat bleek achteraf nergens voor nodig zijn geweest! Wat een fijne mensen! Zo gezellig…dat de uren omvlogen! Toen we bijna klaar waren, mocht ik nog één vraag beantwoorden voor de camera…. ‘Wat voor persoon ben jij?’ Ik vertelde dat ik extravert was, positief, toegankelijk, gezellig etc… Ben je ook hysterisch werd er gevraagd… Resoluut zei ik nee en toen kwam de vraag…de vraag die de doodnormale maandag veranderde in een spontaan feest wat het dak eraf zou knallen!

 

“Zou jij morgen…” Ik keek naar An die in een flits haar handen voor haar mond hield. In haar ogen glinsterden tranen. “…naar Carré willen komen?” Verbijsterd keek ik in de camera…  “Ja! Natuurlijk”, stamelde ik. Anja vloog me om de nek en stiekem bleven ze filmen. Wat onwerkelijk, bizar, mooi en hartverwarmend! En dat allemaal veroorzaakt door de post van Chan die bijna 13.000 likes kreeg, de mails van An en alle andere mensen die deelden, reageerden etc… Ik zou gewoon George Clooney in het echt gaan zien…Het enige aandachtspuntje was dat ik nog steeds niets mocht zeggen…

carre

 

En nu staan we hier in het toilet van Carré! Hallohooo Carré! Mijn telefoon word hysterisch en de berichten zijn niet meer te volgen. Ik heb net een foto geplaatst van de buitenkant van Carré met de tekst… “What else…” Facebook ontploft! An pakt ondertussen iets van mijn jasje af, nadat ze er eerst een foto van heeft genomen. Een donsveertje…glimlachend en dezelfde gedachte delend kijken we elkaar dankbaar aan…

Wat hebben we vanmiddag gelachen om al de reacties op Facebook, de appjes en sms berichten. En oh, wat heb ik het tegelijkertijd zwaar gehad! Ik, de enthousiaste spraakwaterval die opeens volledig radiostilte heeft moeten houden. Man, dat is bijna hetzelfde als een chocoholic, het goddelijkste stukje chocola voor de neus houden en dan uiteindelijk helemaal niets geven! Sommige mensen had ik in het complot getrokken en ook zij waren gedwongen om niets te mogen zeggen…

Inmiddels zijn we in de zaal aangekomen, waar het straks allemaal gaat gebeuren. Net kwam er nog  iemand bij ons, met de vraag…’Wat weten jullie en wat weten jullie niet?’ ‘We weten helemaal niets,’ zeiden we in koor en daarna was de persoon weer verdwenen. An en ik hadden elkaar even verbaasd aangekeken, maar er verder niet op gereageerd. Op de krukken waar we op zitten, lagen net twee papiertjes met mijn naam erop. Gereserveerd! Op het ronde tafeltje zelf staat een etagère met daar weer op zalige hapjes. Onder het genot van een glas drinken en goeie muziek, kijken An en ik genietend om ons heen…

En dan is het opeens zover. De uitzending begint! Thuis zitten ze op de bank, Ran, Chan en Geert. Gezellig met zijn drietjes en nog zo’n duizenden andere mensen. Het gekke is dat het helemaal niet voelt, of zitten wij in die ruimte waar zij naar zitten te kijken, via allemaal camera’s. Het is gemoedelijk, gezellig en bijna zelfs knus. Ik geniet! ‘Kom,’ zegt Anja en trekt aan mijn kruk. ‘Schuif eens een stukje op, anders ziet niemand je thuis!’ ‘Nee joh, dat hoeft niet,’ antwoord ik. Ik, het gezelschapsdier houd van gezelligheid en drukte om me heen, maar als ik zelf het middelpunt word moet ik altijd even schakelen en heb ik de neiging om als een idioot “altijd is kortjakje ziek” of “Berend Botje” te gaan zingen…Anja accepteert vandaag geen nee en trekt grijnzend mijn kruk iets naar links. Ik lach, ze heeft ook gelijk…

antsie what else

Het eerste stuk van de uitzending is voorbij en we zitten middenin de reclame. De sfeer is gezellig en George en Humberto houden de humor er goed in. Ik houd van die cynische humor! Het is gewoon een feestje om dit mee te mogen maken! ‘Willen jullie meelopen dames?’ klinkt opeens een stem achter ons. Verbaasd kijken we tegelijk achter ons. Twee mannen met een oortje in het oor, grijpen al naar onze barkrukken en beginnen aanstalten te maken om verder te lopen. ‘Wat gaan we doen?’ vraag ik zacht. ‘We gaan jullie naar voren verhuizen,’ zegt de kleinste van de twee. Voor ik ook maar ergens een kans maak om tegen te stribbelen, lopen ze al met onze kruk richting de tafel van Humberto en George. Anja heeft opeens een grijns van oor tot oor en huppelt nog net niet. Mijn hoofd lijkt volgens mij meer op een hert welke angstig in een stel koplampen van een auto kijkt…

Ik ga op mijn kruk zitten, die inmiddels bij het tafeltje links vooraan staat. Zo’n drie meter vanaf de tafel waar Humberto en George zitten. Ik zit links van het tafeltje en An rechts. Onze benen kruisen elkaar, zodat we nog ergens contact kunnen maken. Nou ja, zodat ik contact kan maken. Een wervelwind gevuld met zenuwen raast door mijn lijf. ‘Hallo,’ zegt opeens weer een vrolijke stem naast me. ‘Ik ben Marcel en ik ben je geluidsman. Ik ga je een microfoontje geven.’ Micro…’ stamel ik. Oh lieve Sarah, dat kan maar één ding betekenen…Ik ben zo ongelofelijk de pisang zo meteen, dat kan niet missen! Anja kan bijna niet meer ophouden van lachen en straalt bijna als de zon zelf. Ik heb eerder de neiging om als een hysterische geit op de bar te gaan springen van de zenuwen en daarna als een volslagen malloot “Dudeljo” te gaan zingen. Marcel is inmiddels weer verdwenen en ik ben een microfoontje rijker. ‘An!’ fluister ik zacht. ‘Ik ben de pineut!’ Ze knikt en daarna klinkt de stem van Humberto weer door de ruimte. Vluchten kan niet meer Ant, het reclameblok is voorbij…

Ik probeer me te focussen op de filmpjes en de verhalen, maar de zenuwen gieren door mijn lijf. Wat staat me te wachten? Ik als controlfreak word hier even letterlijk verrast en ik heb nergens grip op. Nerveus friemel ik aan mijn vingers. ‘Dromen,’ zegt Luuk opeens… Dromen? Oh gosh, nou zal je het beleven. Mijn hart slaat even heel snel over. Hartslag!! Verschrikt kijk ik naar Anja, oh als mijn hart nu maar niet op hol slaat. Door mijn zere buik, adem ik altijd op mijn bovenlijf en dan wil het wel eens gebeuren dat ik hartkloppingen krijg. Niks mis mee, maar kom op…nu!? Anja heeft het door en kijkt me even recht in de ogen aan, vervolgens tikt ze even met haar schoen tegen de mijne zodat ik afgeleid word. En opeens begint mijn filmpje te draaien, het filmpje wat gisteren is opgenomen bij me thuis…

koffie ik

 

Mijn stem klinkt door de ruimte en op het scherm zie ik een blonde vrouw haar jasje uittrekken. Daarna volgt het shirt. Niet snel, maar ook niet te langzaam, gewoon kalm en beheerst. De blonde vrouw blijft recht in de camera kijken… niet lachend, niet boos en niet verdrietig. Gewoon, kalm en bijna sereen. Even ben ik vergeten, dat ik die vrouw ben! Die vrouw met al die gaten in haar buik. Een stomazak, een slang uit haar maag, het gat wat ernaast zit waar eerder ook een slang in zat om te voeden, gelijk in de dunne darm. En de slang die regelrecht in de hals in een groot bloedvat verdwijnt en eindigt tot net boven het hart… Die vrouw die daar staat, dat ben ik… Ik ben onder de indruk, hoe mooi dit filmpje is gemaakt. De muziek die meespeelt op de achtergrond, de stukken tekst die zijn meegenomen en die mij precies laten zien, wie ik ben en hoe ik ben. Als het einde van het filmpje komt, moet ik lachen om de manier waarop ik zeg…what else…het lachje werkt aanstekelijk en is hartverwarmend! In gedachten verzonken kijk ik nog steeds naar het scherm…de hartkloppingen ben ik spontaan vergeten. De mensen in de ruimte idem dito en de duizenden mensen die thuis voor de buis zitten, daar heb ik allang geen weet meer van…

‘Antje Buisman!’ klinkt opeens Humberto zijn stem. Ik kijk op en zwaai. Ongelofelijk, ik ga hier gewoon zitten zwaaien. Waarom?! Oké, het is typisch ik, dat dan weer wel. Ik kom van mijn kruk af en loop op George Clooney af. Zenuwen voel ik niet meer…adrenaline raast als een gek door mijn lijf. Het voelt of kan ik opeens de hele wereld aan! Ik denk niet aan wat als….en ook niet aan wat net is geweest. Ik sta volledig in het hier en nu en zuig elke seconde naar binnen. George pakt me gelijk vast en geeft me een knuffel. Ontspannen laat ik het gebeuren. Een vrouw achter George kijkt me enthousiast aan en knipoogt even. Ik weet niet wat me opeens mankeert, maar ik ben zo ongelofelijk rustig op mijn trillende linker kuit na, dat ik me bijna ga afvragen of ik nog wel adem.

rtl late night

 

Ik antwoord op vragen van Humberto en op dingen die George tegen me zegt. Gewoon,  zoals ik zelf ben, niets geen poppenkast en hysterie, gewoon ik! Mijn linker kuit blijft me er stilletjes aan herinneren dat de zenuwen nog steeds in mijn lijf rond dwarrelen. Het trilt als een opgevoerd Duracell batterijtje. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken. Opeens staan er twee warme koppen koffie voor ons op tafel. Humberto vraagt of ik wel kan drinken…opeens hoor ik mezelf “slang afdoppen” zeggen. In godsnaam, waar haal ik dat opeens vandaan? Oké, manlief is installateur maar die ambities heb ik niet. Slang afdoppen…tsss! De twee dampende koppen koffie voor ons op tafel staan kalm te wachten en dan is het besluit genomen. Ik ga koffie ruiken met niemand minder dan George Clooney! We pakken beide een kop vast. Even ben ik heel verbaasd, dat mijn handen niet trillen. Ontspannen leg ik mijn andere hand ook om het kopje,. De warme koffie geur wandelt mijn neus binnen. Tegelijk snuiven we de geur van de koffie op terwijl we elkaar aankijken. Het publiek ben ik inmiddels volledig vergeten, ik sta hier een droom in het echt te genieten, met koffie en George…

caffee

‘Eén afspraak’,  zegt George…’Geen gezeur meer over 20 jaar leven, maar we gaan uit van 40 jaar. Dan ben ik 94 jaar en dat lijkt me wel een mooie leeftijd!’ Ik kijk hem aan en knik. ‘Deal,’ antwoord ik. Daarna krijg ik heel galant een kus op mijn hand en mag ik naar mijn plekje bij Anja terug. Ik lach eens breed… Wat een ongelofelijke sympathieke, bijzondere, maar vooral menselijke normale respectvolle en meelevende man. Oprecht geïnteresseerd! Ik ben zwaar onder de indruk…Natuurlijk, is hij ook een normaal mens, maar we weten allemaal hoe sterren kunnen zijn…Maar deze man bewijst dat charme, menselijkheid en beroemdheid en al die andere dingen meer samen kunnen gaan! Zodra de uitzending voorbij is, komt er iemand van de bewaking achter me langs om naar George Clooney te gaan. Deze schud resoluut zijn hoofd en wijst naar mij. Vervolgens komt hij gelijk op me aflopen en geeft me drie zoenen! Lang leve Nederland waar we nog steeds drie keer zoenen, iets waar ik normaal gesproken niets mee hebt. Maar vandaag koester ik die gewoonte nog even! Er worden foto’s gemaakt en hij spreekt zich nogmaals over me uit. Woorden als knappe vrouw, dapper, respect en vechter komen uit zijn mond, gericht aan mij! Wees eerlijk…zou je niet een klein beetje smelten als George Clooney je een knappe vrouw noemt? Even later moet hij toch echt gaan en kletsen we nog eventjes met Humberto, Luuk en een aantal mensen van het team. Drinken onze drankjes op en dan is het toch echt tijd om te gaan…

after show

Als ik even later met Anja buiten loop en met Geert bel, sta ik nog steeds stijf van de adrenaline. Ik kan de wereld wel aan en zeg tegen Geert dat we nog even de kroeg ingaan… op een vreemde manier, komen we die kroeg niet tegen en lopen we in een rechte streep naar ons hotel, waar we linea recta richting kamer gaan. Mijn telefoon flipt bijna door alle berichten, RTL nieuws belt nog voor een interview. Bijna 100 appjes staan open… Ik kan het niet meer bijbenen en laat het maar voor wat het is. Vermoeid en tegelijkertijd vol adrenaline vallen An en ik rond kwart over twee in slaap…om rond kwart over zes alweer wakker te worden. Samen kijken we alle filmpjes die voorbij komen…het filmpje van Geert, interview van RTL en ga maar door… Het is overweldigend, bizar en bijzonder!

‘Hoe voel je je nu?’ vraagt An opeens. Ik kijk haar aan. ‘Ik weet het niet zo goed,’ antwoord ik zacht. ‘Ik weet niet of ik moet huilen of lachen. Zou dit misschien een shock zijn?’ vraag ik met grote ogen. An lacht en schud haar hoofd. ‘Je zit nog in the flow!’ Ik knik. Wat wil ik graag even huilen, even de stress eruit janken, even janken om gewoon te ontspannen en om te voelen hoe al die mensen met me meegeleefd hebben. Dat dit voor mij geregeld is, door het berichtje van Chan, mailtjes van An en al die andere mensen. Bekenden en onbekenden! De woorden van Geert…zo trots op je! Het is gewoon niet te omschrijven… Ik voel me geliefd, ik voel dat er van me gehouden word. Heel zachtjes rolt er een enkele traan over mijn wang… Ik snuf zachtjes. ‘Heb ik je aangestoken met mijn verkoudheid,’ vraagt An opeens geschrokken. Ik lach. Nee joh,’ ik huil! Ze geeft me een knuffel en de schouder, die er altijd voor me is en er altijd voor me zal zijn! Ik zucht eens diep. ‘Het wil niet,’ zeg ik zacht. ‘Het huilen wil gewoon nog niet!’ ‘Komt straks wel,’ zegt ze. ‘Let maar op mijn woorden!’

De rest van de dag blijft als een doldwaze rollercoaster verlopen… kranten en magazines bellen terwijl we richting huis rijden. Daar eten we gezellig even samen met Randy en Chanda. Omstreeks half twee vertrekt An richting haar eigen huis en een half uur later vertrekken Chan en ik naar omroep Friesland, waar we samen in een live uitzending op de radio komen en later op de middag mag ik aanschuiven in het live programma op televisie, genaamd  Bynt! Ik geniet met volle teugen…

visagie                    chan en ik radio

Als we uiteindelijk rond half zeven het pand verlaten, is mijn lijf moe en mijn hoofd bonst of heeft de plaatselijke drumband een concours daarbinnen uitgestippeld. We stappen in de auto en ik kijk even op Facebook en daar staat het opeens…een fotocollage met de tekst: “Lieve Antje, wat een bijzondere dikke 24 uur hebben we samen meegemaakt…thnx dat ik dit met jouw mocht beleven.. Xx” Ik kijk naar Chan en dan breekt de moesson los…

collage an en an

Tranen stromen over mijn wangen, ik snuf en de mascara prikt in mijn ogen. Ik schraap mijn keel, maar het wil niet. ‘Laat maar lekker lopen,’ zegt Chan en knijpt even in mijn bovenbeen. Ze heeft gelijk! Ik app An. ‘Thanks joh, het is gelukt ik jank…eindelijk!’ Gelijk krijg ik bericht terug. ‘Vandaar dat ik even heb gewacht tot je klaar was, met het op Facebook te zetten!’ Ik lach! Eindelijk, ik “voel” weer…

Ik “voel” het bijzondere avontuur…ik “voel” me geliefd en dat er van gehouden word. Ik “voel” het meeleven van alle mensen die hebben gereageerd en geholpen… Ik “voel” het bijzondere van wat er eigenlijk is gebeurd! Ik “voel” trots naar Geert en Chan en Ran, maar ook naar Har, Mandy en Stef van An. Dat zij allemaal ons samen de gelegenheid hebben gegeven om deze 24 uur samen te beleven. 24 uur George in la Amsterdam! Ik “voel” dankbaarheid, naar RLN, George Clooney, maar ook naar al die duizenden mensen die me de gunfactor hebben gegeven en zo intens hebben meegeleefd. Die heel internet op zijn kop hebben gezet om deze droom,  “MIJN DROOM” die ooit begon als een grapje, maar uiteindelijk een deel van mij werd op de meest vervelende momenten, uit te laten komen…

 

Maar het allerbelangrijkste… ik VOEL dat ik LEEF!!!!

Dit kan wel eens belangrijk voor jou zijn…read dear!

Roesjes…moodswings en afkicken…

 

Ten eerste, de uitgavedatum van ‘Het Bloed Diner’ komt steeds dichterbij. Nog maar 78 dagen… Het blijft spannend allemaal! Maar dat is niet waar dit stuk schrijven over zal gaan. Vooral omdat de titel je waarschuwt en zegt dat het belangrijk is. Ik zal het eens uitleggen…

Afgelopen donderdag mocht ik me weer op de endoscopieafdeling melden. Nadat meerdere mensen hun best hadden gedaan om me zo rustig mogelijk te krijgen van te voren, blijven mijn zenuwen toch vaak een eigen leven leiden. Zo ook die dag…

“Ik meld me iets eerder dan de afgesproken tijd op de endoscopieafdeling. Wachten hoef ik niet…ik mag gelijk meelopen. Ik krijg een bedje in de hoek, in een nisje van vier. Daarna mag ik gelijk weer mee, naar de holding van de OK. Infuusprikken. Ook dit gaat niet lekker. Twee dames doen een poging, maar een blauwe schroeiarm later, word er toch een anesthesist van de OK afgeroepen. Ook deze moet even goed zoeken, maar krijgt het uiteindelijk voor elkaar, om een naald te bevestigen in een bloedvat. Rustig wandel ik daarna terug naar de endoscopieafdeling. Daar is het bloeddrukje meten en je alvast scopieklaar maken. Lees: broek uit en in onderbroek en shirt onder twee warme dekens, zodat je niet door de kou en stress je bed uit rilt… Gelukkig loopt mijn arts zijn programma uit en heb ik nog iets meer tijd om mezelf zen proberen te krijgen, iets wat over het algemeen verspilde moeite is. Ja, ik ben een uitzondering op de regel die liever iets langer uitstelt, i.p.v. zo snel mogelijk aan de beurt te zijn. Zo heb ik nog tijd, om na te denken of ik toch mijn gympies aan zal trekken en zal vluchten. Tegelijkertijd heb ik contact via de app, met vrienden die me dat vooral uit mijn hoofd praten. Dus ben ik braaf zoals altijd en wacht kalm op mijn beurt…

image3 (1)

Dan is het opeens tijd en word ik naar de kamer gereden waar het allemaal gebeurd. Vandaag is het mijn vijf wekelijkse spoelbeurt weer en ik krijg een nieuwe slang in mijn maag. Oftewel PEG-katheter. Die laatste word het vervelendst. Aan de binnenkant van mijn maag zit een dop met een doorsnede van een kleine twee centimeter, zo kan de slang niet zomaar uit mijn maag vallen. Het gangetje waar de slang doorheen gaat naar buiten is maar een halve cm doorsnee en zit een paar cm van mijn navel af. Ze verwijderen de slang, door hem door die halve cm naar buiten toe te rukken, ja ook die dop gaat er doorheen. Gelukkig is dat buigzaam materiaal, maar grappig is dat niet. Dan hebben we nog het spoelen, wat nog het meest lijkt op een barbaars hoofdstuk uit een horror verhaal. We weten allemaal, dat ik een hele hoge dosis dormicum krijg. Aangezien ik geen sterke pijnstilling mag hebben zoals opiaten, is dit ook wel nodig. En nu moet je gaan opletten…want we gaan richting de clou van mijn blog!

image2 (4)

Gelukkig heb ik een fijne arts die goed in de gaten heeft, dat ieder bezoek aan de slangenafdeling ervoor zorgt dat ik er steeds meer tegenaan ga kijken. Zelfs George Clooney koffiedrinkgedachten helpen hier niet 100%. Er word vrij snel overgegaan tot het inspuiten van het roesje. Startdosis is al heel hoog. Na de eerste dosis, ben ik zo dronken als een gympie en lal over kroegen en whisky. Op een onbewoond tropisch eiland, cocktailtje hier en cocktailtje daar. Nu zal je denken, prachtig spul. Gratis dronken binnen een paar seconden, maar dat is maar even…daarna gaat de eerste behandeling al van start. Spoelen. Vlagen van au-gejammer en helse pijn door mijn buik passeren in dizzy toestand mijn verstand. Dat is het mooie van dat spul, je komt in een soort van dronken en vooral dizzytoestand. Je bent voor de dooie dood niet bang en vooral onverschillig en assertief, daarnaast zorgt het ervoor dat je het meeste weer vergeet…

image2 (3)

Opeens is het spoelen weer voorbij en word ik op mijn rug gedraaid. Ik weet wat er nu gaat gebeuren, maar ik weet het ook weer niet. Gelijk krijg ik nog een shot van het roesje…out! Uren later word ik eindelijk weer wakker op de uitslaapkamer. 15mg van dat roesje in mijn 60 kilo zware lijf, terwijl de overbuurvrouw maar 2,5mg kreeg. Dan kun je je misschien iets voorstellen hoe ik me voel. Ik ben nog steeds als een kanarie zo dronken en krijg vaag mee, dat de verpleegkundige steeds herhaald dat ze me maar niet wakker kreeg, mijn vriendin die langskomt helpt me in mijn kleren en ondersteunt me naar het toilet en manlief komt me met een rolstoel halen en stopt me even later thuis liefdevol onder de wol…de vier dagen lol van het goedje gaan beginnen en geloof me, dat is verre van plezier. De eerste 24 uur ben ik vooral dizzy. Ik slaap slecht en stuiter alle kanten op. De daarop volgende 24 uur krijg ik last van moodswings die alle kanten opschieten. Uit het niets janken, dan weer vrolijk en dan weer denken dat mensen je niet meer aardig vinden. Frustratie komt ook gezellig meedoen en als iets niet lukt word ik boos op de hele wereld. De afgelopen dagen vagen steeds meer uit en ik als controlfreak wil er graag grip ophouden en de herinneringen die ik nog weet vasthouden, maar het lukt niet. Daarna op de derde dag, krijg ik last van hartkloppingen, een gejaagd gevoel en een darm die probeert de draad weer iets op te pakken, wat helse pijn geeft en lichte koorts. Ondertussen ben ik al vanaf het begin van inspuiting van dat goedje, zo assertief als de ziekte en zeg wat ik wil. Ook al wil ik het niet eens….vergelijk het met een dwarse puber…

 

Dus voor de mensen in mijn naaste omgeving, vrienden etc… weet dat je me iedere vijf weken, tot drie dagen na mijn spoeling niet teveel moet aanrekenen. Als ik boosaardig uit de hoek kom of wel heel assertief is dat meer een uiting, dat ik verschrikkelijk klaar ben met deze ellende, maar het iets anders verwoord. Als ik dwars doe, of dram dat ik iets precies zo wil, dan moet je even terug denken aan hoe ik normaal gesproken ben, want zo zeikerig ben ik niet. En in dit geval telt de uitspraak dronken mensen spreken de waarheid niet. Dit is chemisch dronken, dus anders! Als ik tegen je zeg, dat ik van je houd of dat ik je heel lief vind, dan kan je dat als waarheid beschouwen. Door de hoge dosering van dat spul, zal dat er misschien een beetje gek uitkomen, maar onthoud dat je dan echt veel voor me betekent alleen dat tact op dat moment niet echt mijn eerste natuur is. Daarnaast kan je denken dat ik normaal functioneer, omdat ik normaal overkom. Maar geloof me, ik ben verre van normaal dan en vooral heel hard bezig om over deze belevenis heen te komen. Neem me niet te serieus op bepaalde fronten en als ik besluit om in mijn blote kont over straat te willen gaan lopen, verstop me dan even onder die steen totdat ik weer helemaal normaal ben. De behandeling is op zich al een aanslag op mijn lijf en ik ben er nadien dan ook vaak echt ziek van. Tel daarboven op die emoties die alle kanten uitschieten en een feeks is geboren.

image4

Vandaag ben ik weer redelijk mezelf en morgen zal ik weer helemaal normaal zijn. Mijn excuses voor eventuele te directe uitschieters. Ja, ik heb manlief al wat extra liefde gegeven en dochterlief heeft donderdagavond na de scopie heerlijk gelachen, omdat ik dacht op hoge hakken wel even snel te kunnen lopen en uiteindelijk bijna plat op mijn smoel in de kamer te eindigen. Ik zal vast dingen hebben gedaan en uitgesproken die het daglicht niet kunnen verdragen. Vergeet ze, of vertel ze me eerlijk. Maar, blijf er niet meezitten, ik kan het wel handelen en je uitleggen dat ik normaal gesproken best iets liever en normaler ben! Geloof me, chemisch dronken zijn is zwaar afzien en de kater die volgt is topsport, om over het proberen te herinneren van alles maar niet te spreken! Maar één voordeel…de pijn heb ik kunnen handelen, dankzij mijn arts! Wees gewaarschuwd 24 februari mag ik weer…je hebt de keuze of blijf uit mijn buurt dan, of wees geduldig en geef wat extra liefde die dagen en dan vliegen we er zo doorheen… Thanks, voor de veerkracht!

Liefs ik, de feeks…

image1 (6)