En dan… regent het gelukjes!

En dan….regent het gelukjes!

Genietend houd ik de mok koffie in mijn hand en staar wat voor me uit. Ik glimlach naar het wit van de muur. De eeuwige dromer…

Wie had dat ooit gedacht…gelukjesregen. Voor mij! Gelukjesregen klinkt als je beste verjaardag ooit. Uiteraard heb ik eerder ook wel eens van de gelukjesregen mogen proeven. Ik loop hier immers nog rond op deze aardkloot en dat had al vaak eens anders kunnen zijn. Of dat gelukjes zijn of keihard werken is, daar kun je over gaan discussiëren, maar dat ik me daardoor geregeld een gelukkig mens heb gevoeld hoef ik niet toe te lichten.

Ik knipper naar het felle zonlicht wat zijn weg vindt op de witte muur en in gedachten dwaal ik terug naar vorig jaar. Vorig jaar… een jaar wat veel verdriet en frustraties kende. Diverse keren verzwolg ik mezelf in een heerlijke huilbui. Een huilbui met snot, gesnik en vele tranen. Niet dat ik opeens diep in de put zat, maar na tien jaar de kop volop in de wind te houden en op de hoogste versnelling door te knokken was de tank volledig leeg. Het één na het andere volgde elkaar op in de jaren die al waren geweest, terwijl ik geen tijd had gehad om het te verwerken.

Ons huwelijk strandde na vele jaren en eerlijk is eerlijk daar was mijn ziek zijn niet alleen de oorzaak van. Dat heeft altijd meerdere oorzaken. Maar het had in ieder geval niet geholpen. Verre van! Ik zucht eens diep. Dat is iets wat je niet incalculeert als je gaat trouwen. Zo’n situatie blijft triest en kent alleen maar verliezers dat moge duidelijk zijn. Maar als je uiteindelijk op een punt komt, dat je elk op je eigen pad gaat lopen en als dat pad ver van elkaar verwijdert is, dan is het fair tegen over elkaar om te stoppen en elkaar de kans op nieuw geluk te gunnen.

Ik staar uit het raam waar de zon naar binnen danst. De wind speelt met de takken van de hoge conifeer van de buurman verderop en de witte wolkjes dansen in de blauwe lucht van tijd tot tijd plagend voor de zon langs. Ik glimlach. Wat kan er in een jaar veel veranderen.

In gedachten verzonken leg ik mijn hand op mijn buik en dwaal weer terug naar het jaar wat achter me ligt. Het jaar waarvan ik dacht dat de spontane gelukjesregen niet voor mij weggelegd was.

Na de scheiding besloot ik ondanks dat ik volledig afgekeurd ben om toch te gaan werken. Mijn eigen kar trekken! Ik kon dat wel… Een aantal maanden hield ik het vol, terwijl ik iedere nacht doodziek in de badkamer lag. Urenlang… Een operatie volgde en mijn galblaas nam plaats in de wilg naast de rest van waardeloze organen die ze al verwijdert hadden. Mijn baan moest ik op dat moment beëindigen. Het was te vroeg!

De weg naar de top van de berg werd steeds zwaarder en was misschien mentaal nog nooit zo zwaar geweest de afgelopen tien jaar. Mijn veerkracht lag vastgeroest in mijn brein en het struisvogelen waar ik jarenlang een prof in was geweest, veranderde me in een eerste klas beginner die nog maar net kwam kijken. De koek was meer dan op en ik had geen andere keus dan vol het diepe zware slijk in te duiken en verwoede pogingen te doen om mezelf weer naar de oppervlakte te worstelen.

De tegenslag hield niet op en het jaar 2018 startte ik dan ook in het ziekenhuis. Niks geen gelukkig nieuwjaar en hop we starten 1 januari weer vol goede moed. Ik startte de eerste dag in een ziekenhuisbed met een hoge dosering antibiotica om de beestjes die bij mijn geïnfecteerde voedingslijn in de bloedbaan gehuisvest waren, uit te roeien. Toen vervolgens in maart nog eens een lange opname en zelfs twee operaties hiervoor in Nijmegen nodig waren, zat de moed al in de zolen van mijn schoenen, maar toen daar overheen ook nog eens na lang wachten het bericht uit Groningen kwam dat mijn bloed na maandenlang wachten helaas in plaats van opgestuurd voor DNA-onderzoek, opgeslagen was in de DNA-databank, lag de moed uitgestrekt, platgewalst en verfrommeld op straat. Ik ben nog nooit zo teleurgesteld geweest in de gelukjesregen als op dat moment. Gelukjesregen…pff! Ik besloot dat ik mijn positieve levenslustige ik zou blijven, maar op geluk zou ik niet meer rekenen. Ik begreep werkelijk niet waarom alles zo tegenzat. Waarom moest ik zo hard werken? “Waarom?” hoor ik mezelf opeens fluisteren.

Verbaasd kijk ik om me heen. Fluisterde ik dat nou echt net? Ik grinnik zachtjes, wetende dat ik nooit antwoord op die vraag krijg, maar wel dat het soms opeens heel anders kan gaan lopen in je leven.

Ik besloot om mijn grenzen te bewaken en te blijven vechten voor mijn geselecteerde gelukjes, maar op mijn uur en mijn tijd. Niets of niemand zou mijn hart meer kunnen raken. Dat zou ik beschermen met een dik pantser. Tegenslag calculeerde ik in als mijn wormvormig aanhangsel en ik besloot voor de rest van mijn leven alleen te blijven en te genieten van de momenten die op mijn pad zouden komen. Die zou ik compleet leegslurpen tot de laatste druppel. Maar zoals alles anders loopt in mijn leven, liep ook dit even anders…

Genietend slik ik mijn laatste slok koffie door en mijn grijns heeft plaats gemaakt voor een brede gelukzalige lach.

Op een moment dat ik het niet verwachtte gebeurde het. Ik struikelde, werd smoorverliefd, ook al ontkende ik dat de eerste 48 uur en was compleet van het padje. Vlinders vierden open huis in mijn lijf en ook al was het niet mijn plan de campagne, ik heette al die fladderaars van harte welkom daarbinnen. Toen de struikelpartij met bijbehorende vlinders wederzijds bleken te zijn, begon er spontaan muziek te spelen in iedere vezel van mijn lijf. Wat een geluk… en dat viel zomaar uit de lucht. Of rolde over mijn pad!

Mijn brede gelukzalige lach heeft inmiddels plaats gemaakt, voor een gezicht met rozige wangen, een intens blije lach en ogen vol liefde.

Het kon dus toch, het pantser om mijn hart kon worden doorbroken door de juiste persoon en zij deed het gewoon. In een oogwenk… Mijn schoenzolen waar ooit de moed volledig doorheen gezakt was, nestelden zich op wolkjes en intens geluk nam plaats in mijn lijf. Het kon dus toch…spontaan geluk! En wat voor een geluk! Dat daarbij vragen kwamen als “huh een vrouw? “En dus uit de kast?” beantwoorde ik vriendelijk. Ik ben nooit van de hokjes en de stempels geweest en kan op een man vallen maar ook op een vrouw. Maar dat ik daarvoor in de termen van de kast moet blijven, dan doe ik dat bij deze. Ik schopte de kastdeur eruit en wilde het wel van de daken schreeuwen. Verliefd en hoe…

vlieland

Ik bijt een stukje van het blokje chocola af en sluit even genietend mijn ogen. Geluk op mijn pad…en het hield niet op!

Eten!!!

Sinds ik niet meer zonder ellende kon eten, stelde ik mezelf als doel om ooit weer een stuk brood met kaas te kunnen eten. Ook al zou dat nog jaren op zich laten wachten. Ik startte met meer en meer te drinken. Slokje voor slokje ging de hoeveelheid omhoog en waar ik ooit maar maximaal 300 ml binnen kon houden, werd die hoeveelheid uiteindelijk verdubbeld. Zo nu en dan ging ik voor de bijl en lag ik in een wervelende overgeef sessie innig gekruld om de wc-pot. Maar goed, dat was de tol die ik betaalde om mijn doel te bereiken. Ik wilde en zou vooruit. Naast het drinken, kauwde ik wel op voedsel maar in plaats van doorslikken deponeerde ik dat netjes in een zakje. Zo nu en dan slikte ik een hapje door en als dat goed ging jubelde ik stilletjes in mezelf, want van de daken schreeuwen was nog veel te vroeg.

Genietend neem ik nog een hapje chocola…goh, wat is dat toch goddelijk spul!

In de weken nadat ik over Ellen was gestruikeld vertelde ik haar over mijn plan. We startten iedere ochtend met een broodje kaas en iedere keer at ik een hapje meer. Uiteindelijk kwam de dag dat ik op een mooie zondagmorgen opeens een heel kaiserbroodje met kaas had verslonden. Tja, en je kan begrijpen dat dat naar meer proefde. Iets wat in de weken daarna geregeld mis ging. Beeld je eens in als je als schipbreukeling gestrand bent op een onbewoond eiland en je opeens na jaren, een vijfgangendiner wordt voor gezet, met de boodschap eet maar op wat je wilt. De buikpijn was naar en ik werd er hondsberoerd van, maar ik liet me de kop niet gek maken. Doseren moest ik en aangezien dat niet mijn sterkste kant was, had ik geen keus als ik mijn plan wilde doorzetten.

Nu zijn we dus weer een paar maanden verder… Om ruimte in mijn hoofd te krijgen en de te sterk afgestelde fight-flight modus in mijn lijf aan te pakken, die veroorzaakt is door alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, ben ik naar een andere psycholoog gegaan en een zwaar EMDR-traject ingestapt. En dat is zwaar, soms heel zwaar, maar het beste wat ik ooit voor mezelf heb gedaan. Ik maak stappen en de ladingen op bepaalde vlakken worden lichter. Ook heb ik rust in mijn lijf gekregen, wat heel welkom is na jaren stress. Het betekent dus niet dat ik zoals sommige mensen denken,  alleen maar druk met de liefde ben. Oké, wel een groot deel, maar zo nu en dan kruip ik ook even onder een steen om aan mezelf te werken.

Daarnaast heb ik de afgelopen weken voor het eerst sinds een jaar of twaalf vakantie gevierd, op Texel samen met Ellen. Kamperen, maar dan Glamping met dank aan haar ouders welke ons hun heerlijke caravan beschikbaar stelden. TPV bereiden op een andere plek dan thuis. Spannend, maar zo fijn! Uit eten en geen zakjes nodig hebben, maar gewoon net als de rest eten! Genieten met een grote G! Daarnaast heb ik mijn TPV-voedingen kunnen halveren naar drie voedingen per week en dat is een enorme winst. Dat ik op TPV vrije dagen uiteindelijk wat kreukelig word in mijn gezicht, is een teken dat ik er niet helemaal zonder kan. Dat is zuur, maar hé wie had ooit gedacht dat ik zover zou komen. Wel blijft het zelf eten bootcampachtig en afzien, maar dat weegt niet op tegen het gelukzalige gevoel wat ik krijg van het zelf mee eten.

Het betekent niet dat alles ineens voor de wind gaat. Ik wandel nog steeds in het UMCG om wegens een bijzonder koekje te zijn, wat bizarre afwijkingen heeft maar niet volgens klassieke plaatjes. Daar stoeit een team mee om met de vraag wat ze daarmee willen doen. Tot nu toe luid de conclusie: bijzonder lijf alias vaag en bizar gebakken koekje. Dat wordt vervolgd. Ook staat er binnen een aantal weken nog een date in de slangenwereld op het programma. Verre van leuk, maar om stappen voorwaarts te blijven maken, zullen die dingen toch moeten. Voor de rest, komt tijd komt raad of zoiets…

Snel stop ik het laatste blokje chocola in mijn mond. Carpe diem mensen, geloof een beetje in gelukjesregen en wees een beetje lief voor elkaar, daar kleurt de wereld een stuk mooier van…

texel

Een hart omhult met de mooiste vleugels…

vlinders

 

Ik kijk genietend naar buiten. Het zonnetje schijnt en de temperatuur begint weer stilletjes aan te stijgen. Het groene kleurenpalet van de bladeren, zijn de mooiste intense kleuren groen na de grauwe grijze troosteloze winter. Her en der staan nog wat verdwaalde tulpjes en de eerste pinksterbloemen verschijnen alweer. De lente doet zijn best en bereid ons landje weer voor op de komende zomer. Ik hou er van, de ontspannende warmte en de heerlijke geuren. De vlinders klapperen trots met hun nieuw verkregen vleugels en hommels brommen gemoedelijk op zoek naar de eerste verse nectar….

Dromend neem ik een slokje van mijn koffie. Het warme vocht verwarmd mijn buik van binnen. Terwijl ik nog een slokje neem dwalen mijn gedachten af. Het brengt gelijk een glimlach op mijn gezicht…

Wat begon 2018 waardeloos. Oudejaarsdag opname in het ziekenhuis, omdat mijn voedingslijn in de bloedbaan geïnfecteerd was. Dat was een verdrietige eenzame nacht, ondanks dat ik berichtjes kreeg van vrienden en familie. Het voelde eenzaam omdat ik daar niet wilde zijn, maar ik had geen keus. Een kleine drie weken opname met hoge dosering antibiotica volgde, waar ik allesbehalve fruitig van werd, om over fris maar niet te spreken! Uiteindelijk mocht ik het pand verlaten om halverwege januari eindelijk de eerste geuren van het nieuwe jaar op te snuiven… Goh, wat was dat fijn!

Helaas, bleef mijn voedingslijn klieren en uiteindelijk was het dweilen met de kraan open en kwam er naast de bacteriefamilie ook nog een schimmel op het toneel meespelen… Einde oefening en de lijn ging sneuvelen. Er was geen keus meer en hij zou eruit moeten, aangezien de schimmel zich zou blijven vastklampen en uiteindelijk zijn hele familie daar ook zou willen stationeren. Om te voorkomen dat die schimmelfamilie het te gezellig zou maken en uiteindelijk ook in de lijn zou kruipen, was het opeens allemaal actie. Binnen een paar dagen mocht ik richting het Radboud in Nijmegen voor een operatie. De oude lijn zou verwijdert worden en we zouden gaan voor een nieuw systeem in de hoop dat dat beter bij mijn lijf zou passen. Een port-a-cath, idem een lijn in de bloedbaan. Maar dan met een aanprikkastje onder de huid, in plaats van een lijn die uit de huid komt. Op donderdag ging ik voor OK en vrijdags mocht ik eerst naar huis. Maandags werd ik gebeld of ik gelijk terug kon komen naar Nijmegen voor de training. Leren om het kastje aan te prikken. Ik stapte in de auto en daalde in een kleine twee uur af naar Nijmegen voor mijn opname daar. De training ging op zich heel goed en vlot, maar er was één probleem. De port-a-cath zat veel te hoog en ik zag niet wat ik deed… Geloof, me dat is niet handig als je steriel moet werken en je een naald door je huid van de borstkas moet steken om jezelf voeding toe te kunnen dienen. En toen ging de bal weer rollen. Er moest weer geopereerd worden…

 

zelfvertrouwen

 

Ik neem nog een slok koffie en staar nog steeds naar buiten. Bij de gedachte aan die opname krijg ik een lichte huivering. De tweede gang naar de OK in een week tijd. Het hakte er in en even heb ik overwogen om mijn gympies aan te trekken en te vluchten. Gelukkig werd ik op de holding en op de OK er volledig doorheen gesleept en ben ik uiteindelijk, ondanks weer een reactie op een medicijn, vrij relaxed onder narcose gegaan. Mijn lijf had het nadien lastig en reageerde met verhoogde temperatuur… Gelukkig bleven de ontstekingswaarden laag, maar het bleekt dat mijn zenuwstelsel hysterisch reageerde… Uiteindelijk mocht ik eind maart het ziekenhuis verlaten en ben ik zelf zeer relaxed terug naar Friesland gereden. Het fijnste ritje ever!!

De weken na de plaatsing had ik het lastig. De afgelopen maanden hadden er in gehakt en ik ben nog steeds dankbaar dat ik niet snel down ben aangelegd, maar deze weken waren echt naar. Ik wilde mezelf terug, mijn vrolijke opgeruimde karakter! Maar dat was niet zo simpel! Mijn lijf knokte als een malle, maar mijn hoofd wilde veel te snel. Meerdere keren kwam ik mezelf tegen! De twee keer narcose deden ook niet veel goeds in zo’n korte tijd. Mijn hoofd was een chaos en oh, wat heb ik mezelf meerdere keren afgevraagd of dat ooit nog goed zou komen…en toch…kwam die dag!

Een grote grijns verschijnt op mijn gezicht. Ik ben blij! Heel erg blij! Er komt ontspanning in mijn lijf…Voor het eerst in al die jaren durf ik het te zeggen, gewoon voluit uit te spreken… Zonder het af te kloppen op een houten of wat ook maar voor tafel…

het-kan-wel-loesje

Ik ga goed! Ik ga voor mijn doen, héél erg goed!!!

Ik heb een paar hele fijne mensen om me heen die me héél erg gelukkig maken. Zo gelukkig dat ik iedere dag opsta met een lach en uiteindelijk precies op dezelfde manier mijn bed weer in kruip. Ik ben blij! Intens blij! En daar lijkt mijn lijf op te reageren en van te profiteren! Natuurlijk zijn er nog genoeg oeh’s en ah’s in mijn lijf, maar die zijn voor mijn doen maar klein na al die hysterische jaren die zijn geweest. Het schiet niet als een hysterica meer uit de bocht en ook al is dat nog maar kort…het gaat goed! “Ik ga goed!!”

Ik durf het bijna wel uit te gillen… Zou het dan toch? Ja, zo lijkt het echt te voelen…ik lijk te stabiliseren. En dat het dansen op een koord blijft, maakt me geen mallemoer uit! Ik kan dansen…

De mensen om me heen zijn goud waard! Stuk voor stuk! Een ieder op zijn eigen speciale bijzondere manier! Er is rust, ontspanning en ik ben intens gelukkig… Ik ben geraakt…geraakt vol in mijn hart!

En de lente? Ik houd gewoon van de lente. En de vlinders? Die zijn het mooist…het aller aller  allermooist!!!

ans

Decembermomentje…

Decembermomentje…

 

Het houten bankje staat weer uitnodigend naar me te lonken, dus ik kan niet anders dan op het aanbod in gaan! Ik neem een slokje van mijn cappuccino en in gedachten verzonken kijk ik de lange gang in. Ook hier is het kerst…diepgroene kerstbomen staan her en der opgesteld. De winkeltjes zijn opgedirkt in kerstsfeer en het is druk… als je niet beter zou weten zou je je bijna in een soort gezellige winkelstraat wanen. Helaas is de realiteit iets anders…

December, de laatste maand van het jaar. De maand van bezinning, terugkijken en tegelijkertijd vooruitkijken. De maand van nieuwe plannen maken, dromen en met weemoed terugblikken op wat is geweest. December, een maand om van te houden en ook weer niet…

Ik kijk nog eens in gedachten de grote hal in. Het is druk…etenstijd! Artsen en verpleegkundigen zijn onderweg naar hun lunch, sommigen druk telefonerend, anderen gezellig in gesprek. Mensen staan voor de winkeltjes naar de leuke hebbedingetjes te kijken en hier en daar hoor je een kind gezellig door de grote gang schateren…

December in het ziekenhuis…kerst en oudejaarsavond ziek in een bed vieren…ze doen er van alles aan om het voor patiënten toch enigszins fijn te maken. Een klein beetje knussigheid en decembersfeer binnen te halen. Iets wat het verdrietige stuk van hier liggen iets dragelijker maakt. Met een beetje mazzel knap je op en mag je net op tijd weer naar huis zodra het lijf het toe laat. Maar er zijn ook mensen die in december hier komen en niet weer naar huis gaan. Dan krijgt december een hele andere lading en dat zal niet weer veranderen…het zal misschien dragelijker worden met de jaren, maar slijten? Ik denk het niet!

Ook ik heb december meerdere keren hier mogen vieren. Vieren met kamergenoten, die binnen korte tijd goede vrienden worden, sommigen tijdelijk, sommigen voor het leven… Samen maak je er leuke dagen van en sleep je elkaar er doorheen. Er wordt gelachen, want ziek zijn is al stom zat en een lach is vaak het beste medicijn. Niet de oplossing, maar wel van positieve invloed! December…je blijft bijzonder!

Ik glimlach naar een klein meisje wat voorbij huppelt en zwaait…Soms, heel soms zou ik wel eens terug willen naar die tijd…onbezorgd in de wereld staan, geen weet van al de ellende. Alleen maar blij springen en schaterlachen van al het nieuws wat op je pad komt. Maar die tijd is geweest…

December…ik houd van je, al had ik voorheen ook wel eens een hekel aan je! De maand waar je je net iets meer bewust bent van alles…dat struisvogelen moeilijk gaat, net of is er geen zand te vinden en sta je als die struisvogel op een blok beton in een poging, om je kop daar zo nu en dan in te willen rammen. December, de maand vol warmte en liefde, waardoor je alles net iets meer voelt dan anders. En dan moet de laatste dag van het jaar nog komen. Oudejaarsavond… een heerlijke avond die ik het liefst dansend op heerlijke muziekjes doorbreng en zo nu en dan nippend aan een zalig drankje! Maar ook de avond van gelukswensen voor het nieuwe jaar. Daar ben ik best goed in, want ik gun echt iedereen al het geluk van de wereld ieder jaar weer! Op diezelfde momenten wordt er vaak ook terug geblikt op het afgelopen jaar en dat is het punt wat ik het liefst zwevend dansend oversla…

December laat gevoelens net iets meer voelen dan andere maanden. En als je voelt, voel je gelijk ook hoe kwetsbaar je op zo’n moment bent. Je komt heel dicht bij jezelf, iets waar ik uit zelfbescherming soms een beetje afstand van neem, omdat ik dan iets beter functioneer, maar wat niet altijd mogelijk is! Op oudejaarsavond is die lading juist nog wat groter… Noem het voor de realiteit weglopen, ik noem het even gewoon “onbezorgd” willen zijn!

Ik zucht eens en neem nog een slok van mijn cappuccino.

2017… en voordat ik het door heb dwalen mijn gedachten terug in de tijd. Wat was je een jaar! Een roerig jaar, vol keuzes en veranderingen. Ik heb mensen los moeten laten, om ze het geluk te gunnen wat ze verdienen. Geleerd om voor mezelf te kiezen en voor mezelf op te komen. Het jaar waarin ik de stap nam, om mijn geliefde werk in de medische wereld op te pakken, het jaar waarin ik in dat werk keihard op mijn smoel ben gegaan. Het jaar waarin mijn lijf schreeuwde dat het genoeg was en ik moest leren accepteren dat het is zoals het is. Het jaar waarin ik mijn flexibiliteit niet verloor en nieuwe mogelijkheden zocht en vond. Het jaar waarin mijn gezondheid nog steeds als een idioot een eigen leven leidde en me weer liet eindigen op de operatiekamer. Het jaar waarin ik de wilg weer een stukje van mijn binnenste ik schonk. Het jaar waarin ik mijn grootste angst onder ogen kwam en overwon. En uiteindelijk naast alle toeters en bellen aan mijn lijf, nog een item in mijn lijf geplaatst werd, wat me om toverde tot bionic woman…

Maar ook het jaar van fijne momenten! Heerlijke dansjes en gemaakte herinneringen. Van fijne vriendschappen, die meer waard zijn dan het grootste goud! Van spontane acties en geluksmomentjes, tot goede gesprekken vol inhoud…

Met als klapper deze laatste maand het spoor naar duidelijkheid…duidelijkheid waarom mijn lijf is zoals het is…antwoorden op het grote vraagteken wat al die jaren boven mijn hoofd danst als een soort zwaard van… De grote zoektocht! Zal begin 2018 dan die antwoorden brengen? Deels weet ik het al wel, maar ik houd armslag… “Zelfbescherming!”

Ik kijk nog eens de grote hal door…de grootste drukte trekt weg. De lunch is voorbij en duty calls voor de fantastische mensen die hier werken, welke het voor de patiënt in deze bijzondere maand dragelijker maken. Even een luisterend oor, een hand op je schouder of gewoon er alleen maar zijn, zodat het eenzame gevoel wat je als ziek persoon zomaar kan overvallen even weg te nemen…

Ik glimlach… 2017 wat was je een jaar! Een grote levensles en ondanks de tegenslagen, ben ik een gelukkig mens! Ik heb geleerd, ik geniet en ik voel! Ik ben klaar voor 2018! Zal het gemakkelijk worden? Nee, maar ik kan het aan! Net als al die andere jaren…

Ik leerde ooit, je moet zelf de slingers ophangen! En ondanks dat het in het leven niet altijd feest is, vind ik altijd wel een manier om er een feestje van te maken en het geluk te vinden, maar vooral… het geluk te voelen!

 

Fijne feestdagen en pas een beetje extra op elkaar!!

an

Het houten bankje…

Daar staat het…het houten bankje. Midden in die grote hal. Het gezelschap wat er op plaats neemt is iedere dag weer anders. Zelfs ieder uur… En iedere keer is het verhaal wat er verteld wordt verschillend… de reden is anders, de rugzak is anders…

image1

Ik kijk de hal in…het is druk! Het bankje is hard en toch zit het fijn. Het bankje…Het is een deel van mijn leven geworden. Geen groot deel, maar toch een deel wat kostbaar is. Wat heb ik er al veel gedeeld. Ik heb er gelachen met vriendinnen, ik heb gezien hoe verschillend mensen zijn, ik heb geleerd dat een ieder een rugzak bij zich draagt, verschillend maar niet minder zwaar dan de ander…gewoon anders. Het bankje daar waar ik heb gelachen, maar ook het bankje waarop ik tranen met tuiten heb gehuild…

Het bankje in de grote hal van het ziekenhuis…

Ik neem een slokje van mijn cappuccino uit de beker met het deksel. Het is een vaste gewoonte geworden als ik in het ziekenhuis kom. Ik ga standaard iets vroeger van huis, loop langs de kiosk en haal zo’n knusse beker en plof dan op het houten bankje neer. Het moment om even te landen en te acclimatiseren in het grote gebouw waar ik genoeg heb meegemaakt en nog steeds onder ga…

Het bankje brengt mensen bij elkaar… het luistert en het zegt niets. Het bankje geeft troost en geborgenheid…het bankje laat een lach op je gezicht verschijnen en het bankje geeft rust…

Vandaag mag ik me weer melden, net als vorige week en die week daarvoor. Ook voor de komende weken staan er weer genoeg afspraken op het programma…en dat zal in de toekomst ook wel zo blijven… het stopt niet… maar… ik wil soms zo graag dat het stopt!

Even ga ik verzitten en neem nog een slok van het warme vocht en zucht eens diep… Afgelopen jaar is weer een rollercoaster geweest. En weer sta ik aan het eind van het jaar nog steeds op twee benen, lachend mijn strijdvaardigheid vol positiviteit de wereld in te knallen! Als ik onderuit ga, probeer ik mezelf weer op te rapen en weer sterker terug te komen dan die ene keer daarvoor…

Maar soms…heel soms lukt het allemaal niet meer! Dan is het te zwaar! Dan wil je niet meer naar een afspraak, omdat er wéér iets is…het voelt zo…zo bezwarend! Bijna beschamend… En toch moet je…

Ik neem nog een slokje van mijn cappuccino, iets waar ik nog voorzichtig mee moet zijn ook, want teveel ineens, gaat er als een gek weer uit… Wat zou ik toch graag iets normaler zijn…gewoon… Gewoon even gewoon zijn. Duidelijkheid hebben! In de ochtend opstaan, gaan werken, sporten…eten koken en gezellig samen eten! Maar mijn leven is niet zo! Ik ben niet in die zin “normaal…”

Voor mij is normaal “anders”… Normaal is voor mij op de been blijven, plannen maken en een hoofd vol mooie dromen hebben, die ik allemaal vol enthousiasme wil uitvoeren…wil inderdaad. Maar kunnen is dan vraag twee! Daarna moet ik dat enthousiasme weer temperen, omdat ik dromen moet bijstellen en niet omdat ik het wil, maar omdat ik niet anders kan…

“Anders normaal” is niet erg! Begrijp me goed…maar wat zou ik graag een dag minder “anders normaal” zijn… Gewoon als iemand tegen je zegt: hoe ist Ant? Dat je gemeend kan zeggen, het gaat goed! Maar dat gaat het niet…al lach ik het dan nog net zo hard weg met een dosis cynische humor! Geloof me, ik ben nog steeds een levensgenieter en slurp mooie momentjes gulzig op! Daarnaast blijf ik nog steeds hopen…hopen op duidelijkheid wat er toch in dat lijf van mij aan de hand is! Laatst zei iemand maar wat gaat dat voor jou veranderen? Helemaal niets en tegelijkertijd heel erg veel… heel veel…

Ik glimlach naar een oudere meneer die even naast me is gaan zitten op het bankje…

We zouden het proces misschien kunnen remmen. Beter worden… dat wordt het toch niet meer…maar als remmen dan het meest haalbare is? Ik teken ervoor! We zijn er toch ook ooit achter gekomen waarom de ene zee groen is en de andere helderblauw…dan moeten ze dit toch ook kunnen oplossen… Ooit? En tot die tijd…ga ik netjes naar mijn afspraken van al de specialisten…verbijt ik de pijn in mijn lijf die dagelijks aanwezig is en iedere keer als ik weer iets moet inleveren, houd ik me eraan vast dat er ergens wel een positief puntje in het hele verhaal is.

Ik glimlach nog eens naar de meneer naast me op het bankje…

Ik pak mijn tas op en gooi mijn tpv tas over mijn schouder…door problemen met uitdroging en veel vocht vasthouden, zit ik overdag weer aan de pomp en slangen vast in plaats van ‘s nachts…maar dat geeft niet. Ik kijk nog eens om naar het houten bankje. Het bankje waar de man nu alleen zit met “zijn” rugzak. Een rugzak vol verhalen…verhalen met waarschijnlijk zowel een lach als een traan.

Het houten bankje…

Je moest eens weten van wat voor grote onschatbare waarde jij bent! Ik hoop dat je er nog jaren mag blijven staan…

image1

Eigenwijsje…gesloten poortje en haar op de tanden!

Communicatie, eilandjes, etc…

Oeh, wat is dat een hekel punt geweest, vooral in de eerste jaren van mijn ziekzijn. Dan lag er een plan de campagne door een arts ingezet en hopla dan kwam er een andere zaalarts binnen of een arts in opleiding en die ging rustig freewheelen op het plan de campagne, oftewel het werd compleet van tafel geveegd en hij of zij paste rustig zijn of haar eigen plan toe. Vervolgens hing ik daardoor in de gordijnen van frustratie, onrust en lichtelijk ontstane paniek. Uiteindelijk zijn daar gesprekken over geweest en vanaf die tijd heeft mijn behandelend arts het laatste woord! Mijn mdl arts dus. En dat is zeer prettig. Die kent me, die weet hoe ik in elkaar steek en niet geheel onbelangrijk, het brengt rust en die weet enigszins hoe dit bizarre lijf aangepakt moet worden…

So far so good…en toch gaat er nog wel eens iets mis en vooral als mijn arts afwezig is…tegenwoordig wordt ik er niet meer extreem gestresst van, hooguit wat gefrustreerd omdat je je kop erbij moet houden, terwijl je al niet fijn bent. Daarnaast heb ik het afgelopen jaar geleerd om assertiever te zijn, dus ik laat het kaas niet zomaar meer van mijn brood eten…zo ook rond mijn galblaasoperatie kort geleden…

img_1938

De afgelopen jaren heb ik er ook een fijne chirurg bij gekregen die korte lijnen houd met mijn arts. Deze beste man heeft me inmiddels twee maal succesvol geopereerd, de rectumamputatie vorig jaar en een aantal weken geleden ook mijn galblaasverwijdering. Topchirurg en maakt goede afspraken in overleg met mij en mijn arts. Mijn lijf heeft er zoals je weet nogal een handje van om na een operatie als een dreinend kind te gaan tegenwerken. Dus spraken we af dat ik in plaats van één dag, zo’n drie dagen zou blijven na de operatie voor de zekerheid. Mijn eigen arts had vakantie en de chirurg zou na mijn operatie ook zijn vakantie in luiden, maar alles was besproken en geregeld dus no big deal! Mijn lijf had het lastig na de OK en de dienstdoende vrouwelijke arts die me na de OK bezocht, zei stellig “je hebt een bizar lijf en we bekijken het van dag tot dag en lukt het na drie dagen nog niet, dan blijf je gewoon nog een dag…” dat bracht duidelijkheid en rust.

Maar…

De volgende dag stond een andere arts in opleiding naast mijn bed. Ik kende hem nog van vorig jaar na de rectumamputatie en toen ging de communicatie ook niet helemaal jofel zeg maar. “Goedemorgen mevrouw, ik hoor van de verpleegkundige dat het heel goed met u gaat!” Verbaasd keek ik hem aan… zelfstandig kon ik nog niet eens bij de wc komen, zonder bijna onderuit te gaan. Mijn longen voelden of waren ze uitgewrongen als een versleten zeemleer en mijn benen waren als rubber gelijk! “Welke verpleegkundige?” Hij wees naar de verpleegkundige naast hem. Ik fronste een keer om vervolgens mijn ogen nog een slag groter te maken van verbazing dan ze van nature al zijn. “Wij hebben elkaar net goedemorgen begroet en dat was tot zover alles…dus hoe en waar dat vandaan komt, dat begin ik me toch af te vragen,” antwoordde ik nog steeds vol verbazing. Hij reageerde er niet op… “Wat mij betreft kunt u zo naar huis!” Plop, plop, plop…ik voelde de stekels één voor één vanuit mijn huid omhoog ploppen. “ Dat gaat dus niet gebeuren,” antwoordde ik iets pittiger dan de bedoeling was. “De afspraak was minstens drie dagen, ik kan nog maar amper een meter of drie lopen zonder het gevoel te krijgen alsof ik onderuit zal gaan en straks ben ik thuis en dan krijg je dat gekloot weer dat ik terug moet omdat mijn lijf weer zijn eigen leven gaat leiden. We zouden met die drie dagen iets meer zekerheid incalculeren, aldus mijn chirurg!” “Nou mevrouw toch…u moet wel een béétje positief blijven! En buiten dat zien uw bloedwaarden er prachtig uit, dus ik voorzie geen rode vlaggen!” Heel even overwoog ik mijn net verkregen gigantische groengele galsteen, die uit mijn lijf was verwijderd samen met mijn ontstoken galblaas en welke nu in een potje naast mijn bed stond, tegen zijn voorhoofd te gooien, maar ik kon me nog net beheersen. Iemand die zei dat ik iets positiever moest zijn? En dan ook nog een arts in opleiding? Iemand waarvan je verwacht dat hij op zijn minst een blik in je dossier werpt en met een beetje mazzel ook nog iets van een aantal woorden tekst leest, zei tegen mij dat ik positiever moest zijn?! Misschien kon ik beter die galsteen in zijn oog gooien, om hem weer bij de les te krijgen…

“Luister meneer,” herpakte ik mezelf. “U moet niet bij mij aankomen met u moet iets positiever zijn, want dan ga ik zwaar geïrriteerd worden en geloof me dan wordt ik geen leuk persoon. Als er iemand positief in het leven staat dan ben ik het wel, maar uit ervaring en helaas heb ik dat inmiddels na al die jaren genoeg, weten we dat het meestal faliekant mis gaat na ongeveer 24 uur. Met de chirurg is dit plan afgesproken en met de dienstdoende chirurg van gisteren idem dito en daar stond u notabene naast. Wat de bloedwaarden betreft, dat is wel heel erg bijzonder!” Hij haakte gelijk in… “Ja die zien er echt prachtig uit!” Ik lachte cynisch. “Dat maakt u helemaal een bijzondere arts,” ging ik verder. “Er is na de operatie geen enkele druppel bloed geprikt en in een buisje gedeponeerd, dus waar u die waarden vandaan heeft gehaald mag Joost weten en ik kan me niet voorstellen dat u door mijn buitenkant heen kunt zien wat mijn waarden zijn, want als u dat kon, dan had u hier niet gewerkt!” Hij werd rood en wipte heen en weer van zijn ene been op het andere. “Dan houden we gewoon eerst drie dagen aan,” zei hij opeens en glimlachte even. Vervolgens verliet hij de kamer. Ondanks dat ik mezelf kalm en beheerst verweerde en mijn standpunten kon onderbouwen, raakte hij me en dat voelde erg irritant. Vooral het stukje over positief zijn…ik was altijd positief! En ook al was ik dat misschien iets minder op dat moment, daar had ik dan wel een hele goede reden voor! In mijn ogen was het meer iets van realistisch zijn…    

vlinder

Uiteindelijk ging ik na een paar dagen zoals afgesproken naar huis en vertoefde daar veel op mijn beste vriend de bank! Ik bleef de dagen na thuiskomst verhoging houden en kon weinig… het was net alsof iemand me met een stok tussen de spaken van mijn fiets volledig getackeld had. En hoe meer de dagen verstreken hoe minder ik me voelde. Ik liet mijn verstand spreken, iets wat ik weinig doe…en nam contact op met de vervangende huisarts om te overleggen. Deze wilde me zien en ik moest ervoor zorgen dat mijn blaas inhoud bevatte, want mijn urine wilde hij ook graag testen…

Hier had ik mezelf niet echt op voorbereid, het hele circus ging van start en lichte paniek vloog door mijn lijf. Lees…hart op hol, adrenaline wat zijn weg zoekt door alle vezels in het lijf en de gedachte van: oh shit daar gaan we weer! Met dochterlief vertrok ik naar een dorp verder op en samen wandelden we de praktijk binnen. Urine in een potje gedumpt en even later zaten we bij de beste man aan het bureau. Mijn buik werd onderzocht, de wonden bekeken, mijn bil werd gecheckt waar een bizarre pijnlijke uitslag op zat en uiteindelijk werd de urine uitslag afgelezen.

Conclusie…de rare uitslag op mijn bil, kon van de rectumamputatie komen, die nog steeds niet helemaal kalm was en misschien was opgevlamd door de OK. Daarnaast had ik een stoot antibiotica gehad voor de OK en aangezien ik gevoelig ben voor schimmels en bacteriën kon het dat ook zijn. Ook had ik een fikse blaasontsteking volgens de huisarts. Er zaten bloed en ontstekingscellen in mijn urine, dus ik had antibiotica nodig. Hij ging overleggen met de mdl…mijn eigen arts was nog steeds afwezig dus kreeg hij een andere aan de lijn. Die vond dat ik maar antibiotica via een specialistisch thuisteam moest krijgen via mijn voedingslijn die in de bloedbaan zit ofzo. Ik melde dat zoiets niet buiten mijn arts in het Radboud om gaat en dat hij maar moest overleggen met mijn eerdere mdl arts, aangezien die mij ook goed kent. Binnen een paar minuten werden we teruggebeld met de melding om naar spoed te komen. Geen enkel risico!

Aangekomen op spoed waren we gelijk aan de beurt…er werd bloed afgenomen en er weren bloedkweken gemaakt. En mijn urine werd nog eens gecheckt… en wat bleek, geen blaasontsteking. Achteraf denken we dat de huisarts per ongeluk mijn urine heeft verwisseld met dat van een ander, aangezien er nog een potje stond en hij dat weg liet lopen in de gootsteen, zonder te testen en dat verdacht veel op mijn plasje leek wat ik even daarvoor in dat potje had geloosd. Buiten dat had ik ook geen klachten, ja, ik plaste wat vaker kleine beetjes maar dat was het dan ook. Vervolgens wilde de seh-verpleegkundige meneer een infuusnaald plaatsen…dus ik vertelde hem dat dat niet zo gemakkelijk was. Volgens hem mocht ik dat niet zeggen, zijn standpunt was dat als verpleegkundigen iemand geen infuus kunnen geven in verband met moeilijk aan te prikken vaten, dat ze dan maar weer naar school moeten gaan! Dat de reden dat ik het melde helemaal niet de intentie had om een verpleegkundige bang te maken voor mijn moeilijk aan te prikken vaten, maar juist uit bescherming naar mezelf toe was deed er niet toe. Ik keek dochterlief even aan en die reageerde als een duplicaat van mij. Wenkbrauwen van gefronst naar omhoog richting haargrens… Resultaat…het eerste infuusnaaldje ging dus ook gelijk mis. Ik een bloeduitstorting rijker… Iets met terug naar school dan?

Later kwam de spoedarts bij me langs en die wilde me onderzoeken. Longen, hart en de rest van het riedeltje werden nagelopen… iedereen met darmziektes of problemen op dat front en wie op de spoed terecht komen, weten wel wat er uiteindelijk vaak nog gaat komen… De plek op mijn bil moest worden bekeken. Logisch, want bij een verhaal hoort ook een plaatje om iets duidelijk te krijgen. Nu ben ik inmiddels heel wat gewend en is er op dat front vaker gekeken dan in mijn oor of neus, dus wat dat betreft kan ik mijn verstand en gedachtengang redelijk uitschakelen voor zover dat lukt. Meneer de dokter vroeg vriendelijk of ik op mijn linkerzijde wilde plaatsnemen en de welbekende blauwe handschoenen werden aangetrokken. Verstand uit, verstand uit! Nonchalant staarde ik naar de witte muur, waar weinig afleiding in te zoeken was. Het enige was het motiefje van het glasvezel behang, maar zonder mijn bril waren ze niet scherp genoeg afgegrensd om ze te tellen. “Het is inderdaad een behoorlijk uitslag,” hoorde ik meneer de dok vanachter mijn billenpartij zeggen. “Maar wat het is? Het lijkt geïnfecteerd!” Ik hoorde wat gestommel van hoe hij opstond en een paar stappen bij me vandaan deed. “Ik wil eigenlijk ook nog even van binnen voelen,” sprak hij verder en pakte met zijn geblauwhandschoende handen de glibberige zooi om de weg naar binnen gemakkelijker te maken…

HALT!! Rectaal touché?!

“Dat gaan we maar niet doen hé,” zei ik vriendelijk tegen de beste man. “Die poort is gesloten. Ik heb immers een rectumamputatie gehad!” De gedachte alleen al aan het afgelopen jaar, met de abcessen en de scoop die via die kant zo het bekken in moest om te spoelen met alle ellende en pijn van dien, bezorgden me spontaan de rillingen. “Dat weet ik,” zei hij. “Maar er zit een kleine stompje van een centimeter of twee en ik wil voelen of daar geen ontsteking zit!” Oh, hell, shit, lieve Sarah en alle andere rare woorden die tegelijkertijd in me opkwamen… “Daar zit geen stompje meer meneer,” ging ik verder. “Ik heb na de operatie vorig jaar problemen met dat stompje gekregen. Dat is waarschijnlijk afgestorven door een slechte doorbloeding en daardoor zijn er darmbacteriën in mijn diepe bekken terechtgekomen, met als resultaat het ontstaan van de abcessen. Dit is maandenlang gespoeld op de endoscopie afdeling. Lees, de endoscoop ging door de anus naar binnen en waar ooit de endeldarm zat vervolgde die slang zijn weg door het grote niets zo tot in mijn diepe bekken. Niks geen darmstompjes of andere worstvormige holtes meer. Maandenlang heb ik draintjes gehad die ondertussen de boel open hielden om de rommel eruit te laten lopen. Uiteindelijk groeide de opening van binnenuit steeds verder dicht door littekenweefsel en ander weefsel. Dus dat gaat echt niet lukken!” “Maar je hebt gewoon een anus, dus geloof me het kan prima,” ging hij verder. Alles in mijn lijf ging in de vecht en vluchtstand staan, want dit ging toch echt niet gebeuren! En zo wel, dan zou ik binnen een luttele seconde boven in het witte systeemplafond zitten waar ik ala minuut jubelend het Wilhelmus zou uitgillen, geen twijfel over mogelijk! “Luister,” probeerde ik het nog eens, terwijl ik zag dat de dok de gladde substantie al op zijn geblauwhandschoende vingers had uitgesmeerd. “De opening zit daar inderdaad nog! Ik heb een rectumamputatie gehad met behoud van de anus zodat de kans op verzakkingen minder zou zijn! Dus de deur zit er nog, maar het is net als bij sommige ritsen in kleding, een blinde deur. Er zit niets achter. Geen holte, geen opening, nada…alleen een muur van weefsel waar absoluut geen dingen bij inpassen dus er zal ook geen rectaal touché kunnen plaatsvinden. Als je dat wel doet, dan veroorzaak je schade en daar pas ik voor! Want ik weet wat er dan gebeurd en dat is verre van om naar uit te kijken!!” Hij keek me aan en ik zag hem twijfelen. “Nou, dan slaan we dat maar over,” antwoordde hij. “Omdat u erop aandringt het niet te willen, maar het kan echt wel.” Hij trok de besmeurde blauwe handschoen welke klaar was voor gebruik van zijn hand en gooide hem in de afvalbak. Daarna ging hij weer overleggen met de mdl en chirurg… Uiteindelijk mocht ik naar huis. Mijn lijf had het gewoon zoals gewoonlijk erg lastig en ik moest de rust nemen. Zou de temperatuur doorstijgen naar 38.5 dan moest ik me gelijk weer melden en bij twijfel idem dito. Ik was allang blij…wat een oproermiddag… van een fikse blaasontsteking naar helemaal geen en een gesloten poort waar veel geduld voor nodig was geweest om dat te behalen, was bijna in een paar luttele seconden weer bruut open gespietst. En dat nadat ik alleen maar dacht even te overleggen…

Ik kan er tegenwoordig wel om lachen, want als je dit terugleest dan is het bijna hilarisch en lijkt het eerder op een slecht geschreven  komedie. De mazzel is dat ik tegenwoordig wel heb geleerd om voor mezelf op te komen en in te haken op bepaalde acties. Waar mensen werken worden nu eenmaal wel eens fouten gemaakt, of ze zitten niet gelijk op dezelfde weg als waar jij op staat. Het is vooral lastig als je als arts zo’n persoon treft met een lijf zonder standaard gebruiksaanwijzing zoals het mijne… dat is moeilijk in te schatten. Aangezien je dingen leert en ziet, welke geregeld voorkomen, zeldzame gevallen zijn meestal nog een ver van je bed show en dan zitten er in de categorie zeldzame gevallen ook nog eens een breed scala aan vele verschillen. Je zal toch spoedeisendehulparts zijn…Ik geef het je te doen!

img_1937

Plotseling moet je gaan freewheelen en een patiënt gaan inschatten hoe die er werkelijk aan toe is. Maar ook,moet je gaan luisteren naar de ervaringen van de patiënt en kan je eigenlijk wel op de woorden van een patiënt afgaan? Want ook die kan mis zitten qua gevoel of onkunde. Mijn eerdere mdl arts zei altijd, denk alsjeblieft mee en zeg wat jij voelt, want er is niemand die dat beter duidelijk kan maken als jou, wanneer iets niet goed zit…  Die uitspraak ben ik in al die jaren nooit vergeten! Het blijft je ook dat stukje controle geven over situaties, waarin je bijna al je controle al in iemand anders zijn handen moet leggen.

Ik houd tegelijkertijd wel mijn hart vast, voor als er ooit een moment komt dat ik niet aanspreekbaar ben of iets dergelijks… Maar goed, daar denk ik maar niet teveel aan want dat scenario is nu geen realiteit…maar stel je toch eens voor… Het is dat ik mijn arts vakantie en vrije dagen van harte gun en ooit zijn pensioen, maar eerlijk is eerlijk ik hoop toch echt dat zolang ik leef en als draaideurpatiënt geregeld het pand binnen kom wandelen, dat hij dienst blijft houden, of er moet een uitstekende kloon opstaan!

De laatste jaren geef ik vaak op scholen etc. gastcolleges over mijn rollercoaster, maar wat ik nog echt graag eens zou willen, is het voor een zaal vol artsen in opleiding, verpleegkundigen, maar ook de ouwe rotten in het vak of wie ook maar, doen… en dan die andere kant eens toelichten! Dat geen mens gelijk is en dat de “standaard” gevallen die in de boeken staan beschreven niet altijd allemaal gelijk zijn. Maar dat er ook “witte raven” zijn die anders in elkaar steken en dat een patiënt die meedenkt, niet een wetboek wil zijn om ze de les te lezen, maar juist de handen in elkaar willen slaan om “samen” tot een oplossing te komen. Dat een patiënt die voor zichzelf opkomt niet per definitie dwars en obstinaat is, maar voelt en weet dat het anders moet kunnen en bovenal duidelijkheid wil, voor alle partijen! Zie het als een soort hulp, hulp om een puzzel op te lossen. Hulp om het freewheelen makkelijker te maken en hulp om het aanvoelen van situaties tot een tweede natuur te maken… niet dat de patiënt dat allemaal kan oplossen, absoluut niet! Maar in de zorg zijn we allemaal afhankelijk van elkaar! Zo kan een arts niet zonder zijn doktersassistenten en verpleegkundigen, maar ook niet zonder collega artsen… maar ook de patiënt speelt in het verhaal een belangrijke factor en de patiënt kan niet zonder artsen, verpleegkundigen etc. We zijn immers allemaal mensen en willen allemaal hetzelfde! Oplossingen en duidelijkheid! Dus ik hoop ooit nog eens zo’n gastcollege te mogen doen! Ik heb er een tijdje terug eentje mogen doen voor een zaal vol radiologen en eerlijk is eerlijk, dat was spannend zat! Tegelijkertijd was het één van de mooiste dingen die ik mocht doen! De ervaring van het ziekzijn werd tastbaar en kreeg een gezicht…

Alles valt en staat uiteindelijk met een goede communicatie, luisteren en overleggen, verplaatsen in elkaar…geen wrok koesteren als iets mis gaat, want we blijven allemaal mensen! Uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde…obstakels oplossen, elkaar helpen en vooral begrijpen!!!

image1

Vacuüm…

image1

 

Vier maanden geleden zei ik dat ik voorlopig zou stoppen met schrijven. Ik ging werken! En toch is daar weer een blog…met een reden.

 

Vacuüm…

“Ik ben normaal…” “Luister Ant, je bent normaal,” sis ik fluisterend tegen mezelf. Terwijl ik het zeg, voelt het of krijg ik een steeds strakkere jas aan! Ik snak naar adem. “Negeren, negeren!” Gewoon mijn ding doen net als ieder ander…

Ik werk immers…32 uren maar liefst, soms zelfs 34, maar dat kan ik. “Ik kan het!” Ik ben immers “normaal”! Mijn lijf hapert… ik moet steeds vaker nadenken hoe je ook alweer moet lopen. Mezelf eraan herinneren dat het handig is dat je eerst de ene voet naar voren zet, gevolgd door de ander. Dat de gedachte om zomaar ergens op een stoep te gaan liggen rusten, niet echt comfortabel is en zo’n heisa gaat veroorzaken. Maar ik ben zo moe… “Je bent niet moe!”snauw ik mezelf toe…

Ik heb ook een nieuwe vriend…de badkamervloer! Steeds vaker ben ik in de nacht bij hem te vinden. Ik kruip hem aan, omarm hem en wissel continue van houding als ik hem van dichtbij heb opgezocht… De pijn in mijn lijf is hels en houd urenlang aan. De doucheput is gewillig om mijn maaginhoud te verorberen als ik te laat naar de emmer gris… als het bijna licht wordt buiten zak ik uitgeput tegen de muur, in een lichte slaap…dit is niet goed, dit is echt niet goed… “Stel je niet zo aan, hop hop, wakker worden! Je mag weer werken!”

De korte nachten breken me op…de meeste nachten bevatten maar een uurtje of drie slaap en dan is het weer tijd om op te staan. Tpv afkoppelen, onder de douche door en hop weer in de auto naar het werk, om een kleine twaalf uur later weer het huis binnen te lopen… ik kan het heus wel! Echt! Maar ik voel me zo vacuüm gezogen…liggend in een spagaat, jonglerend met eieren…verstikkend in een te krappe jas… “Mond dicht! Gewoon doorgaan!! Je bent immers normaal!” Ik knik… tuurlijk kan ik het!

Ik moet naar het ziekenhuis…een afspraak! Maar ik werk immers…ik wil niet lastig zijn! Afspraak maar even verschuiven. Ik heb ook een vrije ochtend in de week, daar maar inplannen of toch uitstellen… “Goedzo! Je leert het wel,” fluister ik bijna vriendelijk. Even wat gezelligheid opzoeken…mijn sociale leven. Daar ga ik me echt niet in beperken! Vrienden en gezelligheid…ik houd er zo van! Dat het me duizelt negeer ik… “Hoera! Je wordt er steeds beter in…grenzen zijn er om verlegd te worden! Doorrammen jij!”  jubel ik van binnen.

De krappe jas wordt steeds strakker en het vacuüm verpakte gevoel komt bijna op een punt dat ik wil gillen…maar het lukt niet! Het verstikt! Dit moet stoppen! Hoor je? Het moet stoppen! “Joh! Hou toch eens op…bewijs verdorie gewoon dat je het kan!! Daar ben je toch goed in? Dat eeuwige bewijzen?! Of moet ik zeggen je kan het gewoon niet!! Dat maakt die trigger wel los he!! Je kan het niet, je kan het niehieeeeet!!”

De klapdeuren van de OK gaan open…daar gaan we wéér…het is tijd dat ik de vriendschap met de badkamervloer ga verbreken. Maar dat dat dan gelijk weer moet door middel van een snijdend iets mijn buik in, geeft de kriebels. Mijn lijf matcht gewoon niet met ingrepen op dat front…maar die galbak moet eruit…chronisch ontstoken met rotzooi erin en als kers op de taart een megasteen! Ik ben bang…maar het gaat me lukken! Wedden! Gelukkig helpt de snuf dormicum me daarbij…cumbajaaa! Even geen weet van de vacuümjas…even geen spagaat en even geen gejongleer met eieren. Zoek maar een mooie droom uit zegt de anesthesist…ga maar lekker koffiedrinken met die meneer George. Ik kijk hem serieus aan…koffie en galgekloot gaan niet zo goed samen…. Even later gaat het licht uit…

Twee weken, dan kan ik wel weer werken! Mijn belofte! Dat ga ik redden…ik moet het redden! Ik heb er een hekel aan om mensen teleur te stellen. Dat gaan we niet doen. En in een spagaat zitten, ach dat red ik ook wel… Daar blijf ik lenig bij. Misschien moet ik nog meer een andere ademhaling aan gaan leren, nog wat hoger, dan heb ik ook niet zoveel last van het vacuüm trekken…en die strakke jas, misschien kan ik die wel ritueel verbranden…

Ik wordt wakker op de verkoever… operatie achter de rug… piepjes om me heen…hartslag!! Ik zak weg… pijn! Opiaat onder toezicht wordt toegediend…vijf minuten…hartslag maakt overuren. Apparatuur wordt hysterisch! Angst…hartslag stijgt nog meer! Een verpleegkundige komt bij me…je moet me afleiden, ik raak in paniek van die hoge hartslag…we praten over van alles, wat ik gelijk weer vergeet…ook mijn hartslag. Als antwoord zakt hij terug naar 120 slagen per minuut, bijwerking van de opiaten…ik zak weer weg…

Mijn lijf hapert, pijn en niet goed kunnen ademen. Eigenwijs wil ik in de badkamer mezelf opfrissen…onder begeleiding. Het duizelt… “Stel je niet aan Ant! Of kan je dit ook weer niet?! Zwak hoor!” Ik schud even met mijn hoofd… Ze wordt wel heel wit, hoor ik de één zeggen…gaat het?vraagt de ander. Ik knik. Tuurlijk! Oké, zegt de één weer…ik ken haar en ze zal nooit zeggen dat het niet goed gaat! Maar dit gaat niet goed…ik zie het aan haar huidskleur en de ogen! Ik kijk haar wazig aan…de woorden die uit haar mond komen, lijken in watten te verdrinken…steeds verder weg. Met een ruk wordt ik aan beide kanten omhoog geholpen en mijn bed weer in gebonjourd… ik wil gillen… ik kan het wel!! Echt, ik kan het! Ik ben immers ook “normaal”!!

Ik lig weer in mijn bed…mijn lijf stagneert in iedere vezel! Het vacuüm gevoel is terug en de spagaat is weer mijn voorkeurshouding geworden… ik MOET het kunnen! Ik MOET over twee weken weer werken…ik MOET mijn afspraken qua ziekenhuis maar op mijn vrije ochtend blijven plannen, qua privé MOET ik mijn eigen kar blijven trekken want ik wil verantwoording nemen voor mijn keuzes! Ik moet…ik moet…IK MOET! “Goed zo…zo ken ik je weer! Bewijsdrang van het hogere niveau…ik zal ze allemaal wel eens wat laten zien! Kan ze niet? Kom maar op!”

Iemand zei laatst…goh, het gaat maar goed met jou he! Werken en je ziet er zo goed uit! Volop in het leven, ga zo door!! Terwijl ik daaraan denk kijk ik naar de gele ziekenhuisdeken… ze hebben werkelijk geen idee! En het mooiste komt nog, dat is mijn eigen schuld…

Ik kan dit niet! Plotseling besef ik dat ik keihard op mijn bek ben gegaan…nu…hier in dit bed… en ik had het niet eens door! Ik ben niet “normaal”! Ik kan niet functioneren zoals een “normaal” iemand! En plotseling voel ik het… woede, frustratie, verdriet en vooral heel veel teleurstelling! Waarom?! Ik vecht zo hard! Mijn hoofd wil het allemaal…maar waarom kan mijn lijf dit pad niet bijbenen?! En dan knakt het, als een jong twijgje in een zomerstorm… kapot, dwars door midden, einde oefening.

Waar ben ik in godsnaam mee bezig geweest? Waarom ga ik voor iedereen door het vuur…werk ik mezelf een slag in de rondte om een ander niet teleur te stellen? En die Bewijsdrang…waarom? Wie moet ik eigenlijk iets bewijzen? “Wat miep je nou? Geef je het op? Ik zei toch al, je kan het niet!!”

STOP!!!

Ik bel met mijn vriendin, ik praat met mijn ouders, nog een vriendin en krijg een spiegel voor geschoven… en dan land alles…

Ik dacht dat ik veel geaccepteerd had! Mijn leven zoals het is… maar dat heb ik niet! Ik wilde “normaal” meedraaien…een deel zijn van de maatschappij, net als vele anderen! Ziek?! Als je maar gewoon door ramt en je grenzen blijft verleggen, dan voel je die grenzen niet meer… en als je ze wel voelt gewoon negeren. Hoe schrijnend is het eigenlijk als je goed in iets bent, maar het niet meer kan uitvoeren omdat de verpakking waar je het mee te doen hebt het heeft opgegeven. Je lijf  mankementen bezit die een te groot struikelblok zijn, zodat je niet “normaal” kan meedraaien in de woelige maatschappij zoals vele anderen… Dat je jezelf verstikt in een vacuümverpakking en gedwongen in een spagaat perst, om ook nog eens om de moeilijkheidsgraad te verhogen met eieren gaat jongleren… Waar… ben… je… dan mee bezig?

Het dal is even diep geweest…want hoe moest het nou?! Hoe ging ik dit invullen… mijn sterkste kracht zit tussen mijn oren, maar werkte niet mee… ik was te moe! Uit, rust…en nadenken…slapen en overgeven aan het intens leeggezogen gevoel…

En toch kwam er een besluit…er was maar één ding belangrijk.. ik! Wat een ander van me dacht, denkt, wil, moet, doet er niet toe… Ik ben het belangrijkste! Ik moet lief zijn voor mezelf… ik ben net als ieder ander…mijn vrienden, mijn familie… ik ben ook “normaal”! Mijn verpakking is gewoon iets anders…ik kan niet alles zoals een gezond iemand… maar dat betekent niet dat ik niet “normaal” ben! Ik ben net zo normaal als jou en ieder ander…En wat is eigenlijk normaal?

In overleg met mijn baas ben ik gestopt…per direct! Ik heb het geprobeerd… was het dom? Nee! Voelt het als dom? Soms wel… ik moet accepteren dat het is zoals het is! Accepteren en begrijpen dat ik niet minder ben als iemand die werkt en dat ik op mijn manier heus ook een steentje bijdraag aan de maatschappij!

Het was een les…de les om te leren waar mijn grenzen liggen… ik heb ze duidelijk gevonden! Ik pak op waar ik eerder was gebleven… mijn derde en tevens laatste boek afschrijven, over mijn belevenissen! Daarna stop ik niet met schrijven…maar sla ik een andere weg in op dat front…

Ik zal zeker nog wel vaker op mijn bek gaan…en dat geeft niet…ik zal me zeker nog wel eens door mijn eeuwige enthousiasme voor alles, laten leiden, waar ik mezelf dan weer eens keihard zal tegen komen… Maar ik zal altijd ik blijven, want daar ligt denk ik mijn grootste kracht…

Blij zijn voor een ander. Ik ben ook niet sneu of zielig omdat ik vaak niet kan, wat jij wel kan. Ik zal er ook nooit jaloers om zijn, maar zal wel altijd blij voor jou zijn! Blijf dus alsjeblieft zulke momenten met mij delen als je dat leuk vind en ontloop me daar niet in, want dat zijn de momenten dat ik stiekem even meelift op dat fijne gevoel van heerlijke vooruitzichten zoals bijvoorbeeld vakantie voorpret. Je hoeft daarin echt geen rekening met mij te houden, maar ontloop het ook niet. Ik zal ook anderen willen blijven helpen…plannen maken…dromen houden…struisvogelen…dansjes maken met mijn vrienden, qualtitytime met mijn familie en vrienden…en eruit halen wat erin zit. En daarin zal ik mijn grenzen toch wat moeten laten vieren. Die momenten zijn het waard, om de grenzen soms even te overschrijden!

Maar…

…als ik die grens te ver voorbij hobbel en mezelf even uit het oog verlies…knijp me dan even, zodat ik weet dat ik weer even in de spiegel moet kijken om mezelf eraan te herinneren waar het allemaal ook alweer om draait…

…mezelf!!

 

img_1922

Een voorlopig tot ziens…

In het dansen van het leven, fluistert de prille zomerwind…

Hoeveel dansjes maak je in een mensenleven? Hoe vaak fluistert de prille zomerwind? Is dansen in je leven, letterlijk op muziek uit je bol gaan? En kun je de zomerwind echt horen praten? Misschien zit het wel niet zo letterlijk in elkaar…

Op het levenspad loop je soms snel en soms langzaam…soms komt er een kuil op je pad waar je in sodemietert en er vervolgens weer uit klautert. Ook kruisingen, t-splitsingen en doodlopende wegen zullen je pad kruisen, geen twijfel mogelijk…

Ik dwaal heel even weg…gistermorgen had ik het er met mijn vriendin nog over in de vroege zomerzon. Hoe zou je leven er op de dag van vandaag uitzien als je het pad anders had gelopen?

We waren het er beide over eens dat we het pad niet anders hadden willen lopen. Dit pad heeft ons gemaakt tot wie we zijn…

Sommige dingen in het leven zijn onoverkomelijk, die gebeuren! Als in een verhitte tango dans je op dat pad…als je het onder controle krijgt, gaat het over in een langzame serene wals… ondertussen fluistert het om je heen… de stem van de prille zomerbries. Zou je het zo wel doen? Ik zou het niet doen! Heen en weer geslingerd door oordelen en adviezen…

Als ik terug kijk ben ik tevreden en heb ik nergens spijt van! Mijn leven is tot nu toe gelopen zoals het moest zijn en ik heb ervan gemaakt wat ik kon en kan. Door de jaren heen ben ik verandert en gevormd door het pad waar ik op danste…een wals heb ik sporadisch gemaakt. Een tango afgewisseld met hiphop en een gabberdansje was het assortiment en de wind fluisterde ondertussen van alle kanten…

Ben ik blij met wie ik ben geworden?

Deels wel…ik weet dat ik altijd eerst aan een ander denk en dat is op zich een goede eigenschap. Dat ik daarbij mezelf vaak vergeet, struisvogel ik weg. Ik zal nooit moedwillig iemand kwetsen of pijn doen…er wordt niet voor niets vaak gekscherend gezegd dat ik een vleugje stockholmsyndroom heb. Een verhaal is niet altijd wat je hoort en ziet of oppikt van een ander en daarop maar je oordeel baseert. Zet op zijn minst de deur op een kier en luister naar de bron zelf. Onrecht is ook zo’n dingetje, het verandert me in een vechtend monster en ik zal er alles aan doen om daarin gerechtigheid te krijgen…niet alleen voor mijzelf, maar vooral voor mijn vrienden en familie zal ik door het vuur gaan! Voor de buitenwereld lijkt het soms dat ik impulsief handel…maar in grote beslissingen heb ik inwendig alle scenario’s allang doordacht. Enthousiast, zou mijn tweede naam kunnen zijn…dat ben ik meestal in wat voor situatie dan ook! Ik kan intens blij zijn voor een ander…ik wil gewoon dat iedereen gelukkig is… dan ben ik dat ook…

Wat ik minder leuk vind aan mezelf is het eeuwige strijden!

Als iemand zegt dat kan je niet, dan gooi ik er nog een schep bovenop om mijn doel te behalen en misschien nog wel een stukje meer! Het tegendeel bewijzen… Dat kost onmenselijk veel energie en als je erover nadenkt is het gewoon waanzin. Mijn onzekerheid… over hoe wordt ik gezien, en ontvangen… Ook het altijd lief zijn voor alles en iedereen, ook al is er geen reden om lief te zijn. Het vechten tegen iets wat ik niet kan veranderen. Het altijd blij zijn heeft zijn redenen ook, omdat verdrietig zijn gewoon zwaar shit voelt en dat irriteert me soms vreselijk! Terwijl ik weet dat je moet voelen om verder te kunnen… Een groot verantwoordelijkheidsgevoel om iedereen een teken van leven terug te willen doen omdat ik me anders schuldig voel als ik niet reageer..

En daarom heb ik iets besloten…

Mijn leven is de afgelopen jaren een gigantische rollercoaster geweest van overleven en tegelijkertijd willen genieten en alles eruit willen halen… dat mijn lijf daar een grote rol in heeft gespeeld staat buiten kijf. De afgelopen jaren ben ik verandert…iets wat niet geheel abnormaal is op mijn levenspad…waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds ritmisch op dans. Van de rollercoaster stap ik in een wervelwind en weer visa versa…en dat geeft niets, daar kan ik heel goed in functioneren heb ik wel bewezen… er zijn veel veranderingen geweest en gaande, zowel privé als openlijk… ik heb keuzes gemaakt… Mijn lijf is daarnaast op een punt beland dat het niet mooier wordt dan dat het nu is en ook daarin heb ik keuzes gemaakt. Ik ben gaan solliciteren en heb een heerlijke baan gekregen. Ik geniet er intens van en het geeft iets wat ik jaren heb moeten missen…deel zijn van de geoliede machine, de maatschappij! Verdriet en blijheid wisselen elkaar af op mijn pad maar…

…het is de kunst om er zelf iets moois van te maken en misschien nog het belangrijkste om op een manier te dansen dat je mensen waar je om geeft en respect voor hebt, het geluk te gunnen…

…ook al moet je daarvoor eerst door een kuil en doe je eerst pijn! Ondertussen fluistert de prille zomerbries met al zijn meningen, maar daar zal ik een weg in moeten vinden en moeten beslissen wat ik daar mee doe. Laat ik het mij raken of laat ik het gaan…

IMG_1862

Ik ben dus druk…druk met leven! Mijn energie verdelen tussen werk, privé dingen, vrienden en familie, dus tijd besteden aan de dingen waar ik van houd en belangrijk zijn…ik kom tijd te kort, om op iedereen te reageren waar ik me erg schuldig over heb gevoeld, maar ik kan nu echt niets anders dan voor mezelf kiezen! Ik zal wel reageren op den duur, maar als je even niets hoort weet dat ik het heus niet vergeet maar gewoon tijd te kort heb.

Mijn besluit staat dus vast, ik kies nu voor mezelf! Ik stop voorlopig met bloggen…
Mijn derde boek zal er nog komen, maar wanneer is nog even afwachten! Ik ga nu verder met waar ik ooit heb moeten stoppen…het leven van mijn leven en dansen op mijn pad! Genieten met vrienden en familie, iedere dag doen wat ik het liefste doe, werken! Een factor zijn in het leven van een ander, een deel van de maatschappij! Maar onthoud iedere stap die ik doe, iedere keuze die ik maak…zal nooit en dan ook nooit met de intentie zijn om iemand te kwetsen… uiteindelijk zal je weten dat ik ieder persoon het beste van het beste wens, respect heb en je al het geluk van de wereld wens op wat voor manier dat ook maar zal zijn!

Ik zal ook fouten maken…maar dat maakt me uiteindelijk net als jou…een mens!

Dus wees lief voor elkaar, oordeel niet en onthoud…kijk eens wat vaker verder dan wat je ogen zien en wat je oren horen…en misschien nog wel het belangrijkste…gun elkaar liefde en geluk!! Dan wordt de wereld steeds een stukje mooier…

Carpe diem en See yah!!

IMG_1861

 

Let it gooo…let it gohoooo!!

Let it gooo…let it gohoooo!!

 Wat heb ik toch een enorme bewondering voor mensen die altijd in wat voor situatie dan ook, heel ontspannen kunnen zijn. En dan vooral in situaties waarin ontspanning eigenlijk ver te zoeken is. Door wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, staat mijn lijf standaard in een soort vecht of vlucht reactie in dat soort situaties. Zelfs al beeld ik mezelf op zo’n moment in dat, ik in een soort van Teletubbielandschap rond huppel en dat stress niet nodig is, maar toch gebeurd het gewoon…

Gisteren wandelde ik rond half acht in de vroege morgen door de lange gang van het grote witte hotel van de zorg, richting de endoscopie-afdeling. De afdeling waar ik inmiddels kind aan huis ben. Al bij het opstaan die ochtend rond half zes, vloog er een soort van prikkelbaarheid door mijn lijf en was mijn geduld ver te zoeken. Mopperend in fluistertoestand deed ik mijn ding tot we van huis af konden vertrekken. Waarom ik dan begin te mopperen is me werkelijk een raadsel, maar ik irriteer me echt aan alles op zo’n moment. Het ligt niet aan de dingen of de mensen om me heen, maar gewoon aan me, myself and i! Het ritje naar het ziekenhuis was best gezellig geweest  in het donker van deze december ochtend samen met manlief. Aangekomen bij het ziekenhuis was mijn humeur al een stuk beter en de aanblik van de met lichtjes bezaaide kerstbomen boven de hoofdingang, maakten dat ik mijn doel van die dag even vergat!

Toen ik even later via de grote hal de lift naar de eerste verdieping had gepakt en op de slangenafdeling terecht was gekomen, zat de stijfheid weer volledig in iedere vezel van mijn lijf. Je kunt je er het best een beeld bij schetsen als je denkt aan de stripboeken van Suske en Wiske en dan de momenten dat tante Sidonia een zenuwtoeval krijgt. Zo’n overstrekte strijkplank. Net of zit je vast aan te korte elastieken die je bij iedere beweging beperken. Of dat iemand je heel strak in een bol wol heeft gewikkeld, waar je uit alle macht uit probeert te komen. Benauwend, beklemmend en nog paniekopwekkend ook! Daarnaast ben ik een controlfreak geworden op ziekzijn gebied om maar iets van grip proberen te behouden op mijn lijf! Je kunt je vast lichtelijk begrijpen dat ik het lastig heb op zo’n moment. Hoe meer stressprikkels er op zo’n moment ontstaan, des te meer heb ik de neiging om een paar knappe gordijnen in die ruimte uit te zoeken en daar in volle sprint in te klimmen. Tegelijkertijd irriteert het me enorm dat het gebeurd en daardoor begin ik inwendig nog harder te vechten om het de kop in te drukken, met als resultaat…juist Antdonia!

sidonia

Kijk, als je logisch en helder nadenkt is het allemaal niet zo vreemd. Ik zou bijna slang mee zijn, zo vaak heb ik die rit naar de endoscopie-afdeling al gemaakt. En hoe vaak was dat in een situatie waar je alleen al bij het horen van het plan, stress tot in je oorlelplooien voelde. Normaal gesproken wekt deze afdeling al spanning op bij wie dan ook. Tenminste daar ga ik vanuit, ik kan me werkelijk niet voorstellen dat je totaal zen zo’n ruimte daar betreed. Ja, misschien de allereerste keer als je niet wat je te wachten staat, maar een tweede keer? Je hoort de slangenapparatuur een soort brommend geluid maken, je ziet dat ding liggen op zijn matje, in afwachting van zijn taak die hij moet gaan vervullen. Op een scherm welke voor je neus hangt, worden je bloeddruk en hartslag geregistreerd evenals het zuurstofgehalte in je bloed. In datzelfde scherm zie je je eigen hartslag in een ritmische golvende beweging steeds van links naar rechts glijden, als een steeds terugkerende aanspoelende golf. Oké, als hij niet golft ben je er uiteraard slechter aan toe dan je dacht… Het tl-licht in die zelfde ruimte, maakt niet echt dat je de indruk krijgt dat je gezellig op een kerstmarkt vertoefd in de mergelgrotten. Al blijf ik het zeggen het tl-licht maakt het ook weer niet heel extreem klinisch, vind ik persoonlijk. Je bent uiteraard niet alleen in die ruimte! Naast jou, lopen er twee verpleegkundigen rond in het wit en er worden voor het onderzoek witte plastic schorten voor geknoopt i.v.m. hygiëne en het eventuele knoeien zeg maar. Naast die twee is je arts uiteraard ook in diezelfde ruimte, want hij zal het onderzoek gaan leiden. Stuk voor stuk vriendelijke mensen en ze doen hun uiterste best om het allemaal zo ontspannen mogelijk voor je te laten verlopen. Tja, en jij? Jij ligt daar in je ziekenhuisbed, onder die zachtgele dekens die niet echt veel goeds doen voor je huidskleur, maar daarentegen wel weer lekker warm zijn. Je onderbroek heb je naar het voeteneind geduwd en daar lig je dan als plaatselijke nudist in je blote “pierewiet”. Oké, als man in je blote “lalawat”, te wachten op wat er komen gaat. De time-out procedure wordt gestart en dan hopla word de roes door je infuusnaald gespoten en zo gestrest je tien seconden geleden nog was, zo ongelofelijk dronken ben je het volgende moment en vertoef je de komende uren in hogere sferen. Het moment dat de stress je lijf heeft verlaten en de roes bezit heeft genomen van je denkbrein…

Je zou dus kunnen zeggen: ‘Hé, Ant! Jij bent daar zo vaak geweest en je kent de klappen van de zweep, dus waarom nog stress?’ Het zou toch gemakkelijker moeten worden! Het tegendeel is waar… het wordt juist lastiger. Je weet wat er gaat komen en in dat opzicht weet je gewoon te veel. Daarnaast heb ik een soort van suprise-eilijf en is er geen enkele keer die hetzelfde verloopt. Dat geeft dus stress en irriteert tegelijkertijd. Ik wil het gewoon kunnen! Gewoon zen die ruimte in gaan en hallo daar zijn we weer. Even het “dingetje” doen en klaar weer! Maar, ik kan het niet en datzelfde vertelde ik vorige week aan mijn medische psycholoog…

Hij was kort en duidelijk. ‘De enige zekerheid die jij hebt is…géén zekerheid! Er gebeurd zoveel onverwachts op medisch gebied in jou leven! Ontsteking hier, bloedinkje daar. Een galblaas die begint te klooien, je darm die steeds weer stil ligt en over de pijn maar niet te spreken. Dus eigenlijk is het uiterst normaal dat jou systeem zo reageert. De kunst is om er niet in door te schieten. Jij knokt en vecht uit alle macht om een beetje controle te houden in een situatie waar je verre van controle hebt. Dat is logisch maar het kost je tegelijkertijd bakken energie en je zit al ver beneden nul. Als je nou eens de volgende spoeling gaat proberen om al je controle los te laten. Zeggen dat je de controle bij de verpleegkundigen laat omdat je op dat moment hun hulp nodig hebt, in plaats van dat jij de deskundigen op dat moment hulp bied om jezelf zo in controle proberen te houden. Probeer het als een experimentje, lukt het niet dan heb je het geprobeerd. Lukt het wel, dan heb je winst behaald.’ Ik had hem met open mond aangekeken en ja ook spontaan gejankt. Als je daadwerkelijk uitspreekt waar je steeds tegenaan loopt wordt het tastbaar en dan voel je de worsteling, moedeloosheid, angst en vooral de vermoeidheid. Toen ik even later zijn kamer had verlaten was ik vastberaden. Ik had een missie…let it goooo!

ik besloot dat ik alles kon

Gisteren was dus d-day! Ik had me om kwart voor acht op de afdeling gemeld en ik mocht gelijk naar de holding van de OK voor een infuusnaaldje. Gelukkig verliep dit vlotjes en was het in één keer raak. Daarna liep ik terug naar de endoscopie-afdeling. Even was er hectiek, in verband met iets tekort aan personeel al werd dit even later weer prima rechtgezet en kwam er weer een soort van rust in de ruimte. Ik belde ondertussen even met An, want mijn missie ala let it goooo verdween uit mijn vastberaden deel van mijn brein. Daarna deed ik mijn oortjes in en liet Mariah haar octaven, met de wens dat ze you wil voor christmas, mijn oren in bazuinen terwijl ik ondertussen een nieuwe highscore probeerde te halen met Tetris. Ja, ik weet het…

Al snel stond er weer een verpleegkundige naast me met de melding dat ze mijn dipispuit ging klaar maken. Ik kroop nog iets verder onder de warme gele dekens, maar ik wist dat ik de pisang was. Het klinkt zo gezellig, lieflijk en onschuldig! Dipiiii! Bijna hetzelfde als de vreugdekreet jippieee! Maar niets is minder waar… Het is een opiaat, in gewone mensen taal is het een goedje met een sterke pijnstillende werking. Ik mag geen opiaten want daar reageert mijn al hysterische lijf, nog hysterischer op en schiet door in allerlei vreemde en vooral stomme bijwerkingen. Paracetamol is het enige wat mijn lijf accepteert, maar voor wat me zo te wachten staat, zal de paracetamol de lading pijnprikkels niet dekken, dus is er gezocht en gekozen uit kwaden en daaruit kwam dat de dipi de minst grote klier uit de opiaten-familie voor mij zou zijn…

Mijn stresslevel was inmiddels alweer naar standje tien geschoten en mijn schouders en nek waren spontaan één geheel geworden. Let it goohoooo! Het duurde natuurlijk ook weer veel te kort, voordat ze weer voor mijn neus stond met het goedje. Kant en klaar om in mijn bovenbeenspier te joetsen. Nog geen minuut later schoot de venijnige prik door mijn been, stijf klemde ik mijn kaken op elkaar en duwde mijn handen tegen mijn oren. Wat dat laatste voor functie heeft ik heb werkelijk geen idee, maar het is net of kan ik zo de pijnprikkel naar mijn hersenen blokkeren… Plotseling maakte het venijnige gevoel plaats voor een branderige sensatie die tot aan in mijn tenen vloog. Het gevoel is het beste te vergelijken, met iemand die even een korte tik uitdeelt met een latje op het botje van je heup. Tok… Ik klemde mijn kaken nog iets stijver op elkaar. Dit moest niet te lang duren, want dan had ik straks van mijn oorschelpen nieuwe binnenoren gemaakt. ‘Klaar,’ zei de verpleegkundige vriendelijk en depte met een doekje een mini druppeltje bloed weg op de plek waar net nog een naald naar binnen ging. De dekens gingen weer over mijn met kippenvel bedekte benen. Ik zuchtte eens diep. Het eerste half uur zat erop en ik was al een infuusnaald in mijn hand en een dipispuit in mijn bovenbeen rijker. Nu werd het spannend met mijn let it go missie, aangezien de dipi mijn hartslag verhoogd en een soort van gejaagd en dronken toestand door mijn lijf laat gieren. Ik stortte me weer op Mariah haar Christmas octaven en even later was ik met een wazig dronken zicht mijn highscore van Tetris aan het verslaan. Let it goooo!

let it gooo

Het duurde dan ook weer niet heel lang of de volgende stond aan mijn bed en maakte de remmen los. Nu zou ik toch echt mijn let it go vuurdoop tegemoet gaan. Al dronken keuvelend werd ik met bed en al naar de tl-verlichtte kamer gereden. Daar moest ik uiteraard eerst nog eens plassen, waardoor ik een armpje nodig had van de verpleegkundige om eerst nog maar eens bij het toilet te kunnen komen, met mijn dronkenmansgang. Die dipi  raasde als een malle door mijn lijf. Het was net of speelde er een legioen opgefokte duracell batterijen een concert daar binnen, terwijl ik mijn let it go missie aan het vergeten was en weer probeerde controle te houden over mijn lijf. Toen ik even later weer in mijn bedje vast lag aan alle toeters en bellen vast, tikte ik de ene verpleegkundige op haar arm. ‘Jij bent zeker nieuw hier?’ lalde ik nieuwsgierig. Ze begonnen spontaan te lachen en het bleek dat ze inmiddels al bij het interieur hoorde zo lang werkte ze er al. Bizar, want ik kon me niet echt herinneren of ik haar eerder had gezien en ik was inmiddels toch bijna interieur mee. Die vraag had de toon gezet en ik kreeg steeds meer lol. Er speelde zich een gigantisch contrast af in mijn lijf en in mijn hoofd. Loslaten en spanning en weer loslaten en hopla weer de spanning. Toen mijn arts even later binnenkwam, maakten we eerst een praatje. De sfeer bleef gemoedelijk en ik kreeg zowaar iets van controle over het loslaten. Mijn roes zou weer in dezelfde hoge dosering toegediend worden, aangezien de afgelopen keer niet zo’n prettige sessie was geweest. Toen had ik dapper gezegd dat ik de helft van de doseringen wel wilde proberen, want misschien zou ik dan weer sneller boven jan zijn. Nou, de verpleegkundige die me er doorheen kletste had ik op zijn minst een blauwe hand bezorgd en ik zou er niet verbaasd over zijn geweest dat ieder botje van binnen verpulverd zou zijn! Gekscherend had mijn arts gezegd dat ze nog thuis zat…ik antwoordde daarop dat ik dan maar eens een kerstpakketje moest regelen…

Het besluit om de roes dus weer op volle sterkte toe te dienen was besloten en mijn arts beloofde dat ik de hele dag de tijd zou hebben om wakker te worden. Want dat is dan weer een kanttekening, door die hoge dosering word ik na de tijd bijna niet wakker en heb ik een hele lage bloeddruk waardoor het bloeddrukapparaat na iedere meting hysterisch begint te gillen. Al kletsend met mijn arts werd de eerste spuit door mijn infuusnaald gespoten, toen die erin zat metamorfooste ik spontaan in een nog lalleriger dronken gympie en melde ik dat ik niet meer verder kon vertellen, want er zou toch niets zinnigs meer uitkomen. Bij de tweede spuit…raakte ik de draad helemaal kwijt en werd mijn denkbrein volledig afgesloten. Let it goooo!!!

dronken

Vandaag is dus the day after… ik had gisteren nogal wat moeite om bij te komen en het bloeddrukapparaat was wederom hysterisch geweest. Zou ik trouwens ook zijn met metingen van 70/40. Uiteindelijk mocht ik rond tweeën met dochterlief het pand verlaten in een nog steeds zwaar dronken toestand. Thuis gekomen had ze me naar mijn bed geholpen en uiteindelijk had ik er vanmorgen zo’n 18 uren slaap opzitten in totaal, met een paar onderbrekingen. De spoeling was een stuk aangenamer voor mij verlopen en ik ben hoera, hoera, weer een drain lichter! Het weefsel naar het diepe bekken is dicht gegroeid waardoor het niet meer toegankelijk is voor een slang en de spoelvloeistof. Er zit nog een kleine holte van een paar centimeter  en dat is wel gespoeld. Het lijkt allemaal rustig in dat onderste gedeelte en nu is het gewoon duimen en hopen dat het in het diepe bekken ook kalm blijft. Dat moet gewoon! Begin januari zal er nog een keer gespoeld worden en dan gaat de allerlaatste drain er ook uit! Na een half jaar ben ik dan drainvrij en hebben we hoop ik, het laatste woord gehad. Mijn temperatuur is inmiddels dagelijks op zijn piek maximaal 37.7 in plaats van 38 graden. Dat klinkt als een klein verschil, maar iedere tiende is een megawinst in dit geval!! De komende dagen zullen vooral in het teken staan van afkicken van alle rommel in mijn lijf, met de wisselende moodswings, trillen etc…  Uiteindelijk heb ik gisteren een heel belangrijk ding geleerd. Ik kan loslaten…en als je eens wist hoe fijn dat voelt!!

mission complete

 

P.s. de eerste dagen na die megaroes heb ik ook veel last van dingen vergeten en is het één grote mist in mijn hoofd…ik schreef dit vandaag dus op mijn automatische piloot zonder er veel bij na te denken. Foutjes en verkeerde zinspelingen mij niet aanrekenen, zie het maar als de onbewerkte rauwe versie haha! Fijne kerst…

 

 

Life as a jungle… with high mountains and deep valleys…

‘Aankomend jaar ga ik leven alsof het mijn laatste jaar is! Ik ga alles eruit halen wat er in zit!’ Ik hoor het mezelf nog zeggen… Vandaag zijn we alweer de laatste maand van dit jaar ingestapt. Ik dwaal eens terug over de afgelopen elf maanden. Heb ik eigenlijk wel gedaan wat ik mezelf had beloofd?

december

In ieder geval zijn er hoge hoogtepunten geweest! Er verschijnt spontaan een brede grijns op mijn gezicht en in gedachten dwaal ik terug naar de eerste maand van dit afgelopen jaar… Nadat ik rond de Kerst weer bij de arts systeemziekten was geweest en ik weer te horen kreeg dat ik een “Witte Raaf” was en ze het plaatje maar niet duidelijk konden krijgen of er in mij wel of geen systeemziekte huisde, besloot ik dat het wel prima was. Ze wilde dat ik me weer zou melden bij veranderingen, ik knikte wel bevestigend maar ik was er nog lang niet over uit of ik dat ook daadwerkelijk zou gaan doen. De oorzaak van mijn C.I.I.P. zou voorlopig niet duidelijk worden en misschien wel nooit… Hoewel ik van duidelijkheid houd en strijdvaardig ben om te vechten voor die duidelijkheid, kwam er een soort berusting over me heen. “Witte Raaf alias zeer zeldzaam geval” en daar had ik het mee te doen. Niet dat ik mijn vechtlust was verloren…absoluut niet! Maar het werd tijd dat ik die vechtlust ergens anders op ging projecteren. Juist, meer kwaliteit van leven! En als zo’n arts je dat op dat moment niet kan bieden, omdat zoals ze zei: ‘De medische wereld is nog niet zover om jou ziekzijn te begrijpen’, dan moet je je focus bij gaan stellen. Ik besloot dat mijn focus werd, ik gooi dit over het schouder en ga vanaf nu geluksmomentjes verzamelen. En die momentjes wilde ik gaan delen met een aantal hele fijne mensen…

Van het woord geluksmomentjes kan ik beter geluksmomenten maken in dit geval. En vooral verrassende momenten! Nu is mijn leven al behoorlijk “living on the edge en balanceren op flinterdunne draadjes”, dus het is verre van saai. En toch is het daarnaast een heel bijzonder jaar geweest! Ik heb de hoge toppen gezien en wat ben ik door diepe dalen gekropen. Ik heb gevochten in die diepe dalen en intens genoten van bijzondere bizarre situaties! Denk alleen maar eens aan wat me overkwam in januari, nadat Chan een berichtje plaatste op de site van RTL Late Night. Een berichtje gericht aan Humberto Tan. Facebook ontplofte! Haar bericht kreeg uiteindelijk bijna 14.000 likes en werd massaal gedeeld door bekenden en onbekenden. Mensen plaatsten berichten vol lieve woorden met een ontiegelijke gunfactor. Ik werd overspoeld door al die hartelijkheid en dat allemaal om iets voor elkaar te krijgen, wat als een rode draad door mijn leven was gaan leiden. Iets wat ooit uit een grapje was ontstaan op de operatiekamer. Net voordat ik onder narcose ging lalde ik als een dronken jolige rubbergympie dat ik een latte macchiato met George Clooney zou gaan drinken. Vanaf dat moment ging dat een eigen leven leiden en werd die beste man omgedoopt tot mijn narcose & roesjes koffiedrinkmaatje. De wervelwinddagen die volgden na het plaatsen van het bericht door Chan, waarin ze vroeg of het misschien mogelijk zou zijn dat ik eens echt een bakkie koffie met hem zou kunnen drinken, kon ik maar amper bijbenen qua besef van wat er allemaal gebeurde en waren op zijn zachts gezegd bizar! Bijzonder bizar! En het bijzondere gebeurde…ik mocht hem ontmoeten live op tv. Met koffie…what else… Hoe die dagen letterlijk zijn verlopen, zal je later wel eens terug lezen, maar geloof me dat het een hele hoge top was! En dat moment mocht ik delen met zeer bijzondere mensen! Dat maakt je een dankbaar mens en niet eens zo zeer om wat er is geregeld, maar alleen al om wat dit allemaal teweeg bracht! Het oprecht gunnen van iets en blij voor je zijn. Ik kan er nog steeds heel stil van worden, als ik daaraan denk…

caffeeee

Naast de spontane acties van geluksmomentjes, maakte ik mijn eigen strohalmpjes. Strohalmpjes waar ik me aan vast kon klampen, vooruitzichten waar ik naartoe kon leven. Een doel die ik mezelf stelde, want ik blijf uiteraard nog steeds dezelfde Ant met finish en winnaarsmentaliteit! Soms ging het om een paar uurtjes winkelen, of ergens een bakkie leut halen hier of daar, een avondje dansen op een eighties party in goed gezelschap of knus qualitytime met vrienden, familie en gezin…

In april was er weer een hoge top die ik behaalde. Mijn tweede boek kwam uit. “Het Bloed Diner”. Bijna niet te geloven, maar het was weer gelukt. Na “Slappe HAP” flikten we het gewoon nog eens. Samen met de hulp van drie fantastische dames, die mijn teksten van A tot Z keer op keer doorlazen op spellingsfouten. Of sommige zinnen beter anders konden lopen en ze gaven opbouwende kritiek. Wat was het weer een avontuur en wat hebben we gelachen en soms gejankt. Mijn zus die van de omslag weer iets prachtigs creëerde en de ruimte die ik kreeg van mijn gezin, om maar weer achter mijn laptopje weg te kruipen en me onder te dompelen in mijn verhaal. Echt, ik had dit avontuur met niemand anders willen delen dan met jullie. En toen kwam de dag van de boekpresentatie. De locatie die me beschikbaar werd gesteld was meer dan perfect! De liefde en warmte waren hartverwarmend voelbaar en wat was het fijn om een aantal voor mij hele bijzondere mensen even in de spotlight te zetten. Kortom een dag met een platina rand!!

image

Daarna kwam de volgende strohalm die ik koste wat kost mee wilde maken! An zou gaan trouwen en als je trouwt hoort daar uiteraard een vrijgezellenfeest bij. Zonder dat ze het wist, (al denk ik dat ze haar vermoeden steeds wel had, aangezien ze van tijd tot tijd tossend een balletje opgooide naar mij en ik het uiteraard weer pittig zat had om mijn altijd en eeuwige enthousiaste impulsieve mond dicht te houden) maakten we stiekem afspraakjes met de dames van het vrijgezellenfeest. Een tiental dames, stuk voor stuk vriendinnen van haar. We kenden elkaar niet allemaal, maar daar was na de eerste ontmoeting niets meer van te merken. Het “kiepehok” was geboren! Bijzonder blijft het dat er uit zo’n samengestelde groep lady’s zo’n vriendschap ontstaat. De dag van het vrijgezellenfeest kwam en… ik was erbij! Geloof me, deze dag had ik echt voor geen miljoen willen missen! Wat was het fantastisch! Als je de woorden “plezier, intens genieten en gouden momentjes” op zou zoeken in een woordenboek dan zou er een foto van deze dag bij moeten staan! We dansten in de vensterbanken tot in de vroege uurtjes en uiteindelijk rolden we rond vijf uur in de ochtend gelukzalig vermoeid onze bedjes in. Twee weken later deden we het nog eens over…de dag van de bruiloft! Een stralende dag met een intens gelukkig bruidspaar, werd afgesloten met weer zo’n fantastisch feest! Alleen de gedachte al aan die twee dagen laat een nagenietende glimlach op mijn gezicht verschijnen. En oh, wat ben je een rijk mens met zulke fijne vrienden om je heen!

oh-what-a-night

Een andere hoge top, was de dag van Chan haar diploma uitreiking. Het was nog even spannend of ik het zou redden aangezien ik de dag ervoor mocht spoelen op de endoscopie-afdeling. Persoonlijk vond ik het geen optie, om er niet bij te zijn en ik houd niet zo van de woorden “kan niet”! Dus ik was er gewoon bij! Geen discussie! Mijn kleine grote meisje had het gewoon weer geflikt, ondanks de onrust in haar leventje. Meerdere tegenslagen kwamen er op haar pad de afgelopen jaren, maar ze lijmde zelf de situaties tot in the pocket! De maandenlange stage op het eiland en daarnaast werkte ze ook nog eens op haar vrije dagen. Als er iemand heeft geknokt is zij het wel en toen ze uiteindelijk op het podium mocht komen om haar diploma te tekenen en een persoonlijk woordje van haar lerares in ontvangst te nemen, wilde ik bijna wel door de zaal heen huppelen en zingen dat is mijn dochter! Hoe intens trots kun je zijn…

proud

Naast al die fantastische hoge bergtoppen, waren er natuurlijk ook de dalen. Ik scharrelde van darmspoeling naar darmspoeling en uiteindelijk begon het zijn tol te eisen. Het zoog me letterlijk leeg! Ik ging in gesprek met mijn arts, want er moest iets veranderen. Het werd een fijn gesprek! De combinatie opereren en in mijn lijf, maakt over het algemeen dat mijn arts spontaan in een rolberoerte kan verdwijnen en eerlijk is eerlijk ik geef hem geen ongelijk. Ook ik weet, dat als ze die combinatie loslaten op mijn lijf dat het altijd anders loopt dan de bedoeling is en dat is absoluut niet in de positieve zin… Maar de huidige situatie was ook slopend.  We begrepen elkaar en ik mocht in gesprek met de chirurg. Ik blijf er trouwens bij dat als je open, eerlijk, maar vooral vriendelijk blijft meewerken en communiceren met artsen dat je wederzijds begrip krijgt en dat er naar je wordt geluisterd over het algemeen. Respect blijven houden voor elkaar, daar kom je het verst mee.  Het gesprek met de chirurg verliep prima en hij besloot dat hij de operatie wel aandurfde. Ik zou een rectumamputatie krijgen. Een operatie die me moest verlossen van de vierwekelijkse spoelingen op de endoscopiekamer. Wat was ik opgelucht en oh wat was ik vreselijk bang! En toch zette ik door. De wil om te vechten voor meer kwaliteit van leven won het van de angst. Ik kon niets anders dan vertrouwen, hopen en duimen op een goede afloop. Weer positief er in stappen en alles op alles zetten. Mijn vriendinnen van “Het Kiepehok” namen me de vrijdagavond voor de operatie gezellig mee uit. Ik werd verrast met een shirt met de tekst: Keep calm, we are close to you! op de voorkant en op de achterkant stonden al hun namen. Toen was ik er zeker van, het zou wel goed komen! De avond was heerlijk. We dansten zoals gewoonlijk in de vensterbanken van de pub op een stiekem door de meiden samengestelde lijst van muziekjes. Muziekjes die in onze vriendschap iets betekenen en waar we heerlijk op uit ons dak kunnen gaan. De rest van het weekend bracht ik thuis met mijn gezin door en zondag aan het eind van de dag werd ik bepakt en bezakt afgeleverd in het ziekenhuis…

keep calm

Toen kwam maandag, D-Day… De operatie verliep technisch goed! Ook dat zal je later wel eens in detail terug lezen, maar laten we het erop houden dat de chirurg zijn deel goed verliep. Ik ging zoals gebruikelijk weer als een dronken lallende kanarie onder narcose. Na de operatie bleek dat mijn buik niet verdoofd was, maar mijn rechterbeen wel volledig. Dat had andersom gemoeten, maar door mijn fantastische wervelkolom waar je bijna niet tussen kan komen, kwam de pijnstilling alias via de epiduraal niet op de juiste plek. Daarnaast werd ik net als de vorige keer weer doodziek van alle goedjes en deed mijn lijf er alles aan om hysterisch tegen te werken. Het duurde dan ook niet lang tot het moment kwam dat ik vroeg of dat ding er alsjeblieft uit mocht. Ik zou het wel op paracetamol gaan doen, de enige pijnstiller waar mijn systeem iets van normaal op reageert. Nou wil ik wel zeggen dat echt alle credits qua proberen de pijn te stillen naar de anesthesiste en het pijnteam gaan. Want wat hebben ze gepuzzeld en geprobeerd om het mij wat gemakkelijker te maken qua pijn. Helaas, is mijn lijf strontvervelend en heb ik gelukkig krachtige kaken om pijn te kunnen opvangen, maar wat zou het toch eens een keer fijn zijn als het eens iets minder ingewikkeld was. Uiteindelijk vond mijn lijf nog een aantal handvaten om tegen te gaan werken en er ontstonden abcessen in mijn bekken. Ik werd behoorlijk ziek en er moest uiteraard iets gebeuren. Ik kreeg twee soorten antibiotica en er zou gespoeld moeten worden in de bekkenholte. De gedachte er alleen al aan dat een endoscoop via de onderkant, daar waar geen darm meer zat maar alleen een operatiewond naar binnen moest, gaf me al kippenvel tot in mijn kruin. De afspraak was dat ik een hoge dosering roes zou krijgen en van te voren een dipispuit. Juist, een opiaat waar ik niet tegen kan, maar zonder kon niet, dus het was kiezen tussen kwaden en dit was de opiaat waar ik het minst hysterisch op reageerde. De eerste keer dat ik voor deze handeling richting endoscopiekamer ging, heb ik gejankt als een malle van angst. Gelukkig wist ik op dat moment nog niet dat er nog vele van zulke ritjes zouden komen…

Vandaag zijn we dus de laatste maand van dit jaar ingestapt. Bijna vijf maanden na mijn operatie. De afgelopen vijf maanden heb ik vooral diepe dalen gezien. Meerdere opnames, hoge koorts met stijgende ontstekingswaarden. Ook ben ik inmiddels alweer tig keren gespoeld in het bekken en er zitten van de zes of acht geplaatste drains nog twee in. Overdag rommelt mijn temperatuur rond de 38 graden en mijn bekkenholte en staartbeen zijn nog steeds aan het klieren van binnen. De abcessen hebben op den duur plaats gemaakt voor diffuus vocht, wat betekend dat het verspreid door de bekkenholte zit en dat blijft van tijd tot tijd opvlammen om duidelijk te maken dat het er nog is. Inmiddels ben ik er ook behoorlijk zat van, maar het blijft belangrijk om een lange adem te houden in dit verhaal, want ook hier geld de aanhouder wint! En ik heb al een tijd terug besloten dat ik dat ben!

miss buisman

Als je terug kijkt heb ik naast deze hoge hoogtes en diepe dalen nog tal van geluksmomentjes mogen proeven waar ik gretig van heb genoten. Misschien kleine momentjes maar ze voelden voor mij groots. Toen ik een aantal weken geleden werd opgenomen met hoge koorts en hoge ontstekingswaarden begon ik te twijfelen. Leefde ik te snel? Teveel willen meemaken? Had ik een soort haast gecreëerd? En daardoor mezelf zijn vergeten? En vooral daarbij over mijn grenzen zijn gaan banjeren? Daar moest ik toch echt even over nadenken…

Misschien was ik inderdaad in het begin van het jaar te snel gaan leven. Ik had mijn knop omgegooid en had me gestort op dingen doen. Daarbij vergat ik de rest om me heen, die ook nogal even hadden stilgestaan en me zo plotseling niet bij konden benen. Terwijl ik dat gewoon wel klakkeloos had aangenomen. Had ik haast gekregen? Misschien wel… met het uitzicht op de rectumamputatie had mijn binnenste ik allang de conclusie getrokken dat het misschien wel een lange weg zou kunnen worden na de OK. En wat betreft mijn grenzen? Ja, die had ik overschreden op meerdere vlakken. Daar was geen twijfel over mogelijk, maar op een ander gebied dan je zou denken… natuurlijk overschreed ik ze op de nacht van het vrijgezellenfeest, maar dat wist ik van te voren. Dat ik daarna twee weken moest bijkomen had ik ervoor over. Het belangrijkste vond ik op dat moment het genieten! Maar waar ik nog het meest mijn grenzen in overschreed was dat ik niet aangaf waar mijn grenzen lagen…

Als ik eerlijk ben is dit jaar een jaar geweest waarin ik veel geleerd heb. Een jaar waarin ik als persoon gegroeid ben…

Ik heb geleerd dat de mensen die van je houden, je niet zien als “de zieke”, maar gewoon als Ant. Natuurlijk weten ze dat je ziek bent en houden ze er rekening mee dat je niet alles kan. Ze houden een oogje in het zeil en passen een beetje extra op je, zonder dat je het door hebt. Ze behandelen je net als een ieder ander en dat is fijn. De enige die daar moeilijk in deed was ikzelf. Ik voelde me vaak een lastig individu, iemand waar je altijd rekening mee moet houden en een zeikerd als mijn lijf tegenwerkte. Ik was degene die daarin moest veranderen en dat deed ik! Ook heb ik geleerd dat ik mijn grenzen moet aangeven. Ik ben meestal te lief en vriendelijk en luister naar een ander zijn tegenslagen met alle liefde van de wereld. Maar ik deed het zelfs als ik doodziek in een ziekenhuisbed lag met hoge koorts. Ik durfde dan niet te zeggen sorry nu even niet, bang om een ander te kwetsen want anderen stonden toch ook altijd voor mij klaar! Achteraf weet ik dat ik dat wel had moeten doen, want hierin deed ik mezelf te kort. Veel te kort! De energie die ikzelf zo hard nodig had op zo’n moment, gaf ik weg waardoor ik vervolgens weer gefrustreerd achterbleef, omdat ik wist dat ik het had moeten zeggen! Inmiddels heb ik geleerd dat het oké is dat ik niet gelijk reageer op berichten, dat ik mag zeggen nu even niet en dat ik van tijd tot tijd echt voor mezelf moet kiezen. Ik weet nu dat een ander me dan niet gelijk een harteloze egoïstische troela vind. En vind iemand dat wel…dan heb ik geleerd dat dat ook oké is.  Ook weet ik dat het oké is om aan te geven dat ik bang ben voor bepaalde ingrepen en situaties. Ik heb de afgelopen jaren als een cynische humor weglachende muur, iedere horde genomen maar nu is de rek eruit en is het moeilijk om te blijven meeveren op mijn minimale restje veerkracht. Dat betekent niet dat ik gelijk in zak en as zit…absoluut niet. Ik ben juist duidelijker geworden naar de mensen om me heen en vraag op zo’n moment wat ik nodig heb. Nu word ik er doorheen geloodst door diegene die me op zo’n moment bijstaat. Ook heb ik geleerd dat het oké is dat ik soms best boos mag zijn op alles. Want eerlijk is eerlijk het is gewoon heel belachelijk stom soms…

still standing

Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dat ik nog steeds “still standing” ben en misschien wel sterker dan ooit, ondanks dat mijn lijf op dit moment afgedraaid is en ik nog steeds veel tegenslag heb. Sterk in de zin, dat ik mijn moed niet ben kwijtgeraakt, dat ik ondanks alle pech het afgelopen jaar nog steeds het positieve puntje aan de horizon kan blijven zien, dat ik nog steeds vecht voor kwaliteit en dat ik steeds liever voor mezelf wordt. Maar het mooist van alles vind ik, dat ik nog steeds kan lachen en kan genieten van iets kleins. Dat de gedachte aan een uitje of een uurtje of twee vensterbankdansen nog steeds de oude ik naar voren kan halen…

Juist, die enthousiaste, impulsieve, stuiterende, blij-ei, opgefokte duracell batterij…altijd op zoek naar mooie momentjes, want weet je…vandaag is vandaag en morgen? Dat zien we dan wel weer!

blij ei

Zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…

Een kijkje door de luiken van de dok en in de gebruiksaanwijzing van de patiënt…

Protocollen en regeltjes…studieboeken en droge theoriestof… Interessant en leergierig stort je je er volledig in! De basis moet goed zijn, dat is het halve werk! De kunde verkrijg je door de harde feiten in je brein te stampen. Informatie opslurpen zodat het een goed passende winterjas wordt! En dan komt de praktijk, ervaring op doen. Je denkt dat je al een heel eind op weg bent, wat absoluut waar is, maar tegelijkertijd ook weer niet! Zonder theorie kun je niet en al helemaal niet in de zorg… Nee, jaren van colleges en keiharde studie is een must in het geneeskundige vak om je tot een goede arts te ontwikkelen! Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is de praktijk…
Ondertussen vast blijven houden aan de regels en protocollen, daarnaast ook lichtelijk freestylen in de omgang met patiënten! Het is bijna jongleren in je vakgebied…
Ik zie het als leren autorijden…je leert de basis van de instructeur en de theorie uit de boeken. Je weet de regels en je houdt je eraan, maar aan de manier waarop je rijd en routine krijgt komt een klein beetje van je eigen sausje…

Een kleine twee weken geleden… Een moment wat ik in mijn ziekzijn vaak tegenkom…
Nadat mijn bekkenholte weer was gespoeld op de endoscopie afdeling, had ik hele nare buikpijn en bekkenpijn! Dit bleef door jengelen, maar halloohooo er was ook weer heel wat gebeurd in dat lijf en zeg nou zelf…spoelen in een pas geopereerd gebied, is verre van een zenbeleving ondanks de verdovende middelen! Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, toen ik mijn roes deels had uitgeslapen, om vervolgens thuis weer verder op die dronkenroes door te tuffen. Helaas sliep ik weinig en voelde ik me steeds slechter met het uur, daarnaast begon mijn temperatuur te stijgen. Koorts! In overleg met manlief besloten we geen tpv aan te koppelen, omdat dat niet mag boven de 38.5 en de volgende dag zouden we contact opnemen met mijn arts.

’S Nachts klierde de temperatuur verder door naar bijna 40 graden, maar door de nawerking van de dormicum ( de roes die je onverschillig, onoverwinnelijk en voor de dooie dood niet bang maakt) werd ik daar niet zo gestrest van. De pijn die ik had vond ik lastiger, ik kon bijna niet omdraaien in bed en had het gevoel of zat er een hakselaar in mijn buik en bekkenholte huis te houden! Pijnstilling, lees alleen paracetamol, gaat bij mij via de tpv-lijn…ik heb immers geen rectum meer dus daar een zetpil in stoppen gaat niet meer. Via het stoma is ook geen optie, want dan kan ik net zo goed een zetpil in mijn oor douwen, de uitwerking is hetzelfde…geen dus! Tabletten in stukjes of oplossen gaan er meestal net zo hard weer uit als dat ze er in zijn gegaan, dus ook dat is geen optie. Maar goed, de nawerking van de roes, de pijn en de gedachte om midden in de nacht aan het infuus te gaan hangen met zijn steriele handelingen, maakten de aantrekkelijkheid van die actie steeds minder. En toch zei mijn gezonde verstand dat die koorts naar beneden moest!

Mijn adem voelde inmiddels als een bloedhete Saharawind in mijn neusgaten en mijn huid veranderde bijna in gefrituurd kippenvel! Strompelend trotseerde ik de trap naar beneden op zoek naar PCM…zo zachtjes mogelijk om manlief die inmiddels buiten mijn weten om zijn arendsoog en molsoren allang op scherp had staan, niet wakker te maken! Ik vond twee tabletten en verpulverde ze en nam ze stap voor stap in slowmotion in…de eerste reeks ging er weer uit, maar de volgende ronde bleef deels binnen! Even twijfelde ik nog… zouden we toch maar beter naar de spoedeisendehulp gaan? Snel schudde ik mijn hoofd! Vier uur ’s nachts…dan nog uren op de spoed doorbrengen en dan uiteindelijk opname. Die paar uurtjes zou ik thuis ook wel kunnen volbrengen en morgenvroeg zou mijn eigen arts ook weer in het gebouw aanwezig zijn. Korte lijnen en gelijk overleg. Daarnaast zou manlief in ieder geval nu nog iets van slaap kunnen krijgen in deze woelige en vooral voor mij warme nacht! Uiteindelijk vond ik nog ergens wat slaap, maar in de ochtend werd ik nog steeds kokend heet wakker…temp 39 graden. Manlief belde gelijk… Daarna werden we al snel teruggebeld en hopla retourtje zoveel, naar mijn tweede huis. Tas gepakt en wegwezen…

Bij opname komt er altijd eerst een arts bij je die je onderzoekt en vragen stelt. Ook nu en daar was dus ook gelijk de opmerking waar ik naartoe wil in dit verhaal… “Ik zie een niet-ziekogende-vrouw, helder en adequaat! Op zich is dat leuk om te horen…maar toch heeft dit een kanttekening! Om het beeld compleet te krijgen, doen ze bloedonderzoek, iets wat bij mij vaak magisch mooi blijft…vaak dan hè! Lichamelijk onderzoek en nog wat dingen, vandaar uit komt een conclusie en voilà de inschatting hoe ziek je bent is compleet! Logisch, want dat heeft men geleerd en over het algemeen werkt dat! Maar in mijn geval is dat uiterlijke een dikke vette instinker, wat na al die jaren nog steeds veel frustraties oplevert! En dan vooral bij mij…

image

Hoe vaak ik niet heb gehoord uit de mond van een arts op de spoed, of een zaalarts dat ik een niet-ziekogende-patiënt ben is inmiddels ontelbaar en inmiddels ben ik op een punt aanbeland dat ik het ook nog eens begrijp. Maar dat wil niet zeggen dat ik het logisch vind om er blind op te varen. Mijn eigen arts ziet zo hoe het zit en nog een aantal andere artsen, want die kennen me en dat geeft veel rust. Daarnaast beschikken sommige onbekende artsen van nature over een “ik kijk verder en ik prik zo door die buitenkant heen” ingebouwd systeem en die zijn geboren om arts te worden. Oké, of ze zijn in opleiding bij mijn arts geweest, want die beschikt over diezelfde gave! Maar dat energieslurpende “verdedigen” tegenover de meeste onbekende artsen maakt je soms murw! En dat ik ze dan ook nog begrijp maakt het nog lastiger!

“Ook op deze dag was ik ’s ochtends opgestaan met mijn koortsige en pijnlijke lijf en had ik me dapper onder de douche gesleurd. Ik houd nu eenmaal van lekker ruiken en fris en schoon, daar verandert ziek zijn bij mij persoonlijk niets aan. Daarna had ik mijn haar laten drogen en mijn stylingsmeersels erin verwerkt, met als resultaat dat mijn haar zoals anders zat in coupe ala mij, daar waar ik me prettig bij voel! Mijn glanzende koortsogen zou ik ook nog even onder handen nemen, maar de vermoeidheid maakte dat ik geen zin had in de eyeliner. Mijn zwarte potloodje en mascara kreeg ik wel voor elkaar en de wenkbrauwen waaierde ik netjes in de pas geëpileerde vorm. Ik keek in de spiegel en de koortsrush over mijn neus en wangen, deden mijn normaal zo bleke huid zowaar zonnig en gezond lijken. Wat nou ziek, vechten Buisman! Ik schakelde mijn cynische humor knop in en de struisvogelstand die ik zo lief heb trok ik als mijn secondskin aan!”

Als ik het zo schrijf denk ik, waarom nou juh? Maar geloof me, het is te verklaren…

*Weet je onbekende dokter…ik begrijp het! Ik begrijp echt dat als je mij ziet verschijnen als zieke patiënt op je afdeling, dat je denkt…goh dat valt me 100 punten mee! Oogt pittig, lacht nog steeds en beweegt zich voort! Ze is helder en etc… Maar wat ik u wil meegeven is, kijk verder buiten wat u ziet en hoort… Ieder mens is uniek en verschillend, ook in het dragen van ziek zijn en vooral op momenten dat ze heel ziek zijn! Vraag waarom en je zult soms versteld staan van het antwoord! Want waar haal ik de energie vandaan om met hoge koorts en helse pijn, nog mascara op mijn ogen te smeren, een lach op mijn gezicht te toveren en koste wat kost mijn pijnlijke derrière in een skinny jeans te proppen! Waarom ziet mijn gezicht er niet getekend en verwrongen van de pijn uit en blijf ik gewoon de ratelende spraakwaterval? Ik ben verre van een action-hero met buitenaardse krachten dus dat is het niet!
Graag zou ik dat toelichten en vooral op zo’n moment, maar die energie heb ik op zo’n moment niet meer en u vraagt er niet naar! Als ik wel verwoede pogingen doe om het duidelijk te maken, onderbreekt u mij met tegenvragen, wat ook weer logisch is maar daardoor raak ik door mijn energiegebrek de draad kwijt en denk vervolgens ach laat maar… En toch nu ik hier zo zit, wil ik het eens uitleggen…

image

Ik ben al jaren ziek en bezit een heel moeilijk en ingewikkeld lijf. Een lijf met een gigantisch vraagteken op de rug, een lijf wat zijn eigen leven leidt en een kei is in verstoppertje spelen! Een lijf wat mij veel onzekerheid bezorgd en me vaak retour stuurt richting het ziekenhuis! Ook dus afgelopen keer! Ik ben bang, ook al lijkt dat misschien niet zo, maar dat is schijn! Ik ben een controlfreak geworden en tegelijkertijd ook weer niet. De afgelopen jaren heb ik steeds meer moeten inleveren en heb ik blindelings moeten vertrouwen op artsen! Steeds meer een stuk van mijn controle en grip op mijzelf moeten laten varen…inleveren en weer moeten incasseren! Diepe dalen ben ik doorgegaan en iedere keer heb ik het weer gered om eruit te klimmen! Godzijdank heb ik van nature een positief karakter, maar dat heeft met bang zijn niets te maken. Ook beschik ik over een switchknop, die ik koester want die zorgt ervoor dat ik kan blijven vechten en me door die bizarre situaties heen sleept! Mijn lijf leeft een eigen leven…daarbij gaat het je echt niet in de kouwe kleren zitten, als je na een rectumamputatie tegenslag krijgt en abcessen cadeau krijgt in de bekkenholte als afscheidspresentje, ook al ben je door je voorgeschiedenis voorbereid op tegenslag. Je wordt behandelt voor de tegenslag maar dat lijkt in mijn lijf nog niet voldoende te zijn, want eigenwijs dat is het dan weer wel. Ondertussen blijft het tussen je oren keihard vechten om er grip op te krijgen, positieve vibes te blijven sturen en toch beland je na die vier weken opname continue weer op de seh! Niet te sturen helse pijn, zeg je met een flauwe glimlach! Pijnscore vraagt de spoedarts…een acht meneer… Je wordt verbaasd aangekeken. En dan zit je er zo bij? Ik knikte resoluut! Ik doe een zes zei de spoedarts abrupt, want dan zit je er niet zo bij! Mijn mond viel open van verbazing…

image

Weet je onbekende dok… Als ik hoge koorts heb en helse pijn dan ben ik bang, maar ik word tegelijkertijd strijdvaardig! Ik word boos op de angst want dat wil ik niet voelen en dan ga ik mindfucken!! Want als ik zo’n helse pijn heb, red de cynische humor mij om nog iets van allert te blijven…als ik me eraan overgeef…dan verlies ik mezelf…of ga ik ten onder! Ik kan niet hysterisch op de grond gaan liggen gillen en schreeuwen…het lost niets op en ik maak andere mensen om me heen angstig. Daarnaast heb ik de afgelopen jaren geleerd wat pijn incasseren is en ontwikkel je een soort van veerkracht in het opvangen. En dat ik gewoon door blijf praten is eigenlijk ook niet vreemd, zolang ik praat ben ik er immers.. En wat denk je van de mascara…zolang ik mezelf iets minder ziek kan laten uitstralen dan doe ik dat. Wat denk je wat ik zie als ik in de ochtend mijn bed uitrol na een slopende nacht met pijn. En wat denk je dat er in mijn hoofd omgaat als ik de thermometer richting de 40 graden zie stijgen? Ik ben niet gek natuurlijk en weet vaak teveel! Ik ben gevormd de afgelopen jaren in het ziek zijn, heb keihard moeten vechten, heb mensen naast me gillend zien sterven terwijl ik zelf geen kant op kon en wie geeft me de garantie dat dat mij niet kan overkomen… Ik heb me wekelijks op moeten laden om de meest barbaarse onderzoeken en ingrepen te moeten ondergaan en meestal ging ik ze met een lach tegemoet, om het te kunnen doorstaan! Niet nadenken gewoon doen! Het moet!! Weet u…eigenlijk is het één grote mindfucking poppenkast om te overleven in dit bizarre leeg slurpende ziekteproces en zolang ik daar zelf mee op de been blijf en mijn angst daardoor onder controle houd, zal ik daarmee doorgaan! Ik kan niet anders en weet dat het voor zulke situaties zorgt, maar dit is gewoon ik! Ik weet dat dit mijn grootste kracht is en tegelijkertijd is het dus mijn grootste valkuil…

Ik begrijp dus heel goed, dat dit verwarrend voor u kan zijn onbekende arts die aan mijn bed komt… En ik begrijp heel goed dat je leert dat je moet observeren op uiterlijke kenmerken. Maar wat ik u wil meegeven, kijk in zulke gevallen verder dan wat uw ogen zien… Spring eens buiten uw lijntjes van bijna onmogelijk en laat eens een vernieuwende blik over de patiënt gaan, vraag eens als u de conclusie niet-ziek-ogende-patiënt trekt waarom dat zo kan zijn… Absoluut niet om u de les te lezen! Integendeel zelfs! Ik gun u de status uitstekende menselijke arts. Een arts waar een patiënt zich vertrouwd bij voelt, maar vooral waar de patiënt zich niet onbewust bij hoeft te bewijzen! Dat scheelt heel veel energie en frustratie, welke je beter kan besteden om weer zo’n dal te overleven!

Want niets is immers wat het lijkt… als je uiteindelijk door mijn buitenkant kijkt, door die laag mascara, de cynische galgenhumor en de netjes gestylde haren, zie je iemand die bang is en verwoede pogingen doet om weer tegenslag te overwinnen. Die de angst niet makkelijk durft uit te spreken, want dan is het tastbaar. Die zichzelf oppimpt om haar eigen brein te mindfucken want wat je niet ziet is er immers niet. Uiteindelijk zal ook mijn lijf duidelijk maken hoe het zit en zal ik ook tranen met tuiten huilen en uitspreken dat ik bang ben voor wat er komen gaat!! En die skinny jeans…? Dat heeft een ondersteunende reden!! Geloof me, drains in je derrière zijn verre van comfortabel, maar dat is weer een heel ander verhaal…

image

Dus beste onbekende dok…zie niet wat je denkt te zien, maar zie wat er is…ook al begrijp ik dat dat heel lastig is iedere keer! Niet speciaal voor mij, maar doe het dan voor andere patiënten en niet geheel onbelangrijk ook voor u zelf! Je krijgt nu eenmaal geen handleiding bij patiënten en beschouw dit dan maar als een cadeautje van mij voor u! Een paar kleine lettertjes uit de handleiding! Handle with care….